Αριθμός 139/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Z' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 
Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Ανδρέα Ξένο και Βασίλειο Καπελούζο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Σταύρου Μαντακιοζίδη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα.
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 9 Ιανουαρίου 2013, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου S. M. του I., κρατούμενου στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης Μαλανδρίνου, που δεν παρέστη στο συμβούλιο, για αναίρεση της υπ' αριθμ.94/2012 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πειραιώς.
Το Πενταμελές Εφετείο Πειραιώς, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 28 Ιουνίου 2012 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 878/2012.
Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Σταύρος Μαντακιοζίδης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη με αριθμό 246/27.11.2012, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:
"Εισάγω, σύμφωνα με το άρθρο 476 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ., την αριθμ. 44/28-6-2012 αίτηση του κατηγορουμένου S. M. του I. και A., κρατουμένου στη Δικαστική Φυλακή (ΓΚΚ) Μαλανδρίνου για αναίρεση της αριθμ. 94/2012 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πειραιά, που εκδόθηκε κατ' έφεση, με την οποία καταδικάσθηκε σε συνολική ποινή κάθειρξης (44) ετών και χρηματική ποινή (42.000) ευρώ για μεταφορά λαθρομεταναστών από το εξωτερικό στην Ελλάδα, τελεσθείσα από κερδοσκοπία, κατ' επάγγελμα και κατά συνήθεια, και υπό περιστάσεις που μπορούσε να προκύψει κίνδυνος για ανθρώπους και εκθέτω τα ακόλουθα: Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 507 παρ. 1α, 473 παρ. 1 και 476 παρ. 1 του Κ.Ποιν.Δ. συνάγεται ότι το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, εκτός από τις άλλες περιπτώσεις και όταν ασκηθεί μετά την πάροδο της οριζόμενης για την άσκηση του προθεσμίας. Η προθεσμία γενικώς για την άσκηση των ένδικων μέσων, εφόσον διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, είναι δέκα ημέρες, όταν ο δικαιούμενος διαμένει στην ημεδαπή και ήταν παρών κατά τη δημοσίευση της αποφάσεως. Αν ο δικαιούμενος δεν ήταν παρών κατά την απαγγελία της αποφάσεως, η πιο πάνω προθεσμία είναι επίσης δέκα ημέρες και αρχίζει από την επίδοση της αποφάσεως. Κατά την εξαιρετική δε διάταξη της παραγ. 3 του ίδιου ως άνω άρθρου 473, η προθεσμία για την άσκηση της αναιρέσεως αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση θα καταχωριστεί καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου, στην περίπτωση δε που η απόφαση απαγγελθεί χωρίς να είναι παρών ο κατηγορούμενος η δεκαήμερη προθεσμία αρχίζει από την επίδοση της απόφασης στον κατηγορούμενο, εφόσον η επίδοση αυτής είναι μεταγενέστερη από την καταχώρηση της στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ. 3 Κ.Ποιν.Δ. Εξάλλου, από τη γενική αρχή του δικαίου, κατά την οποία κανένας δεν υποχρεώνεται στα αδύνατα, προκύπτει ότι είναι επιτρεπτή η άσκηση ενδίκου μέσου και μετά την πάροδο της προθεσμίας ασκήσεως του, αν συντρέξει λόγος ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, αλλά την περίπτωση αυτή, όπως συνάγεται από το άρθρο 474 παρ. 2 Κ.Ποιν.Δ., ο ασκών το ένδικο μέσο πρέπει στη δήλωση ασκήσεως του να αναφέρει το λόγο ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, που δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή του και τα αποδεικτικά μέσα που αποδεικνύουν τον επικαλούμενο αυτό λόγο. Αν δεν το πράξει το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, ως εκπρόθεσμο και απορρίπτεται (ΑΠ 429/2005, Ποιν.Δικ. 2005 σελ. 922 κ.α.). 
Στην προκειμένη περίπτωση η προσβληθείσα απόφαση, που εκδόθηκε παρόντος του αναιρεσείοντος -κατηγορουμένου καταχωρίστηκε στο ειδικό βιβλίο την 24-4-2012 (βλ. απόφαση και σχετική υπηρεσιακή βεβαίωση) η δε αναίρεση κατ' αυτής ασκήθηκε την 28-6-2012, δηλαδή μετά την πάροδο της τασσομένης δεκαήμερης προθεσμίας ασκήσεως της. Στη σχετική δε έκθεση αναίρεσης κανένας λόγος ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος δεν αναφέρεται που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση της.
Συνεπώς η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως είναι εκπρόθεσμη και επομένως απαράδεκτη. Περαιτέρω από τις διατάξεις των άρθρων 148-153, 462, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1 και 509 παρ. 1 εδ α' Κ.Ποιν.Δ., προκύπτει ότι για το κύρος και, κατ' ακολουθίαν, για το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεως, πρέπει στην έκθεση ασκήσεως της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους αυτή ασκείται. Αν δεν περιέχεται σε αυτή ένας τουλάχιστον ορισμένος από τους αναφερόμενους περιοριστικώς στο άρθρο 510 Κ.Ποιν.Δ. λόγους αναιρέσεως, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια, απορρίπτεται (άρθρο 513 Κ.Π.Δ.). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως, που προβλέπει τον λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια δεν αρκεί. Ούτε μπορεί ο λόγος αναιρέσεως, που διατυπώνεται αορίστως στη σχετική έκθεση, να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση προσθέτων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 Κ.Ποιν.Δ., την ύπαρξη παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως. Ειδικότερα για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. δ' Κ.Ποιν.Δ., λόγου αναιρέσεως για έλλειψη της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλουν τα άρθρα 93' παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ. και δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται, ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναιρέσεως, πρέπει, αν, κατ' αρχήν, υπάρχει αιτιολογία στην προσβαλλόμενη απόφαση, να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή, ποίες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της αποφάσεως ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν ελήφθησαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας. Περαιτέρω για το ορισμένο του λόγου αναιρέσεως για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως πρέπει να προσδιορίζεται ποια ουσιαστική ποινική διάταξη παραβιάσθηκε και σε τι ακριβώς συνίσταται η εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της. 
Στην κρινόμενη υπόθεση με την ανωτέρω με αριθμό 44/28-6-2012 αίτηση του ζητάει ο αναιρεσείων την αναίρεση της υπ' αριθμ. 94/12 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πειραιά, εκθέτοντας κατά λέξη "... αναιρεσιβάλλει ενώπιον του Αρείου Πάγου την αριθμ. 94/13-2-2012 απόφαση του Πεντ. Εφετείου Πειραιά ... για όσους λόγους θέλει να προσθέσει εν καιρώ, αλλά και για τον κατωτέρω νόμιμο και βάσιμο λόγον, για έλλειψη της κατά το Σύνταγμα και το Νόμο ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που επιβάλλει το Σύνταγμα και το άρθρο 510§ ιδ' Κ.Π.Δ." (βλ. έκθεση αναίρεσης). Έτσι όμως, όπως είναι διατυπωμένος στην οικεία έκθεση ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως, χωρίς να γίνεται σαφής και ορισμένη αναφορά περιστατικών προς θεμελίωση των επικαλουμένων πλημμελειών της προσβαλλομένης αποφάσεως και χωρίς να προσδιορίζεται σε τι ακριβώς συνίσταται κάθε συγκεκριμένος λόγος αναιρέσεως καθιστούν την αίτηση αυτή απορριπτέα ως απαράδεκτη και εξ' αυτού του λόγου. Κατά συνέπεια πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα νόμιμα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ). 
Για τους λόγους αυτούς Προτείνω: Α) Να απορριφθεί η με αριθμό 44/28-6-2012 αίτηση του κατηγορουμένου S. M. του I. και της A., κρατουμένου στη Δικαστική φυλακή (ΓΚΚ) Μαλανδρίνου, για αναίρεση της αριθμ. 94/2012 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πειραιά. Και Β) Να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα νόμιμα δικαστικά έξοδα. 
Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Μιλτιάδης Ανδρειωτέλλης" 
Αφού άκουσε 
Τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος, 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 507 παρ. 1α,473 παρ 1 και 476 παρ 1 του ΚΠΔ, συνάγεται ότι το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, εκτός από τις άλλες περιπτώσεις και όταν ασκηθεί μετά την πάροδο της οριζόμενης για την άσκηση του προθεσμίας, Η προθεσμία γενικώς για την άσκηση των ενδίκων μέσων, εφόσον διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, είναι δέκα ημέρες, όταν ο δικαιούμενος διαμένει στην ημεδαπή και ήταν παρών κατά τη δημοσίευση της αποφάσεως. Αν ο δικαιούμενος δεν ήταν παρών κατά την απαγγελία της αποφάσεως, η πιο πάνω προθεσμία είναι επίσης δέκα ημερών και αρχίζει από την επίδοση της αποφάσεως. Κατά την εξαιρετική διάταξη της παρ. 3 του ίδιου ως άνω άρθρου 473 η προθεσμία για. την άσκηση αναιρέσεως αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση θα καταχωριστεί καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου, στην περίπτωση δε που η απόφαση απαγγελθεί χωρίς να είναι παρών ο κατηγορούμενος η δεκαήμερη προθεσμία αρχίζει από την επίδοση της απόφασης σ αυτόν εφόσον η επίδοση είναι μεταγενέστερη από την καταχώρηση της στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ 3 του Κ.Π.Δ. Διαφορετικά, το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο ως εκπρόθεσμο και απορρίπτεται. 
Στην προκειμένη περίπτωση, η προσβαλλόμενη απόφαση, με αριθμό 94/2012 του Πενταμελούς Εφετείου Πειραιώς που εκδόθηκε παρόντος του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου, καταχωρίστηκε στο ειδικό βιβλίο την 24-4-2012 (βλ. απόφαση με τη σχετική βεβαίωση της γραμματέα), η δε αναίρεση ασκήθηκε την 28-6-2012, δηλαδή μετά την πάροδο της τασσομένης δεκαήμερης προθεσμίας ασκήσεως της. Επομένως, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης είναι εκπρόθεσμη και για το λόγο αυτό απαράδεκτη. Κατόπιν αυτών, πρέπει να απορριφθεί και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 και 583 ΚΠοινΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 28-6-2012 αίτηση του S. M. του I., περί αναιρέσεως της με αριθμό 94/2012 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πειραιώς.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, εκ διακοσίων πενήντα (250) Ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιανουαρίου 2013. Και 
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 24 Ιανουαρίου 2013. 
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ