Αριθμός 140/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου - Εισηγήτρια, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Ανδρέα Ξένο και Βασίλειο Καπελούζο, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεώργιου Μπόμπολη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Ν. Τ. του Γ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Σαμαρτζή, για αναίρεση της υπ'αριθ.287/2012 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας. 
Το Πενταμελές Εφετείο Λάρισας με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 16 Ιουλίου 2012 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 957/2012.
Αφού άκουσε 
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής αποφάσεως, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ, πρέπει να υπάρχει, όχι μόνον ως προς τα περιστατικά που απαρτίζουν την κατηγορία, αλλά να επεκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς. Είναι δε αυτοτελείς, εκείνοι οι ισχυρισμοί που προβάλλονται στο δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 ΚΠοινΔ, από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορό του και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξεως ή της ικανότητας προς καταλογισμό ή τη μείωση αυτής, καθώς και στην εξάλειψη του αξιοποίνου ή τη μείωση της ποινής. Η υποχρέωση του δικαστηρίου να περιλάβει στην απόφασή του ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία για την απόρριψη αυτοτελούς ισχυρισμού του κατηγορουμένου, υπάρχει όταν αυτός προβάλλεται με σαφήνεια και πληρότητα, με την επίκληση, δηλαδή, των πραγματικών περιστατικών που απαιτούνται για τη θεμελίωσή του. Τέτοιοι αυτοτελείς ισχυρισμοί είναι, προκειμένου για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών, ότι ο κατηγορούμενος α)είναι τοξικομανής κατά την έννοια του άρθρου 13 παρ. 1 του Ν. 1729/1987, δηλαδή, ότι απέκτησε την έξη της χρήσεως ναρκωτικών ουσιών και δεν μπορεί να την αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις, ενόψει του ότι κατά την παρ. 4 του ίδιου άρθρου, δράστης στο πρόσωπο του οποίου συντρέχουν οι προϋποθέσεις της παρ. 1 τιμωρείται με ποινές μειωμένες αν πρόκειται για παραβάσεις των άρθρων 5 έως 8 του Ν. 1729/1987 (άρθρα 20 έως 23 του Κώδικα Νόμων για τα Ναρκωτικά) και παραμένει ατιμώρητος αν πρόκειται για παράβαση του άρθρου 12 παρ. 1 του ίδιου νόμου (άρθρο 29 παρ. 1 του άνω Κώδικα), β) προμηθεύθηκε ή κατείχε τα ναρκωτικά για δική του αποκλειστικά χρήση (άρθρο 12 παρ. 1 Ν. 1729/1987, ήδη άρθρο 29 του Κώδικα Νόμων για τα Ναρκωτικά) καθώς και ο ισχυρισμός περί επιβολής μίας ποινής σε περίπτωση που η πράξη έχει τελεστεί με περισσότερους τρόπους από τους προβλεπόμενους στην παράγραφο 1 (του άρθρου 5 του ν. 1729/1987), αφορά όμως την ίδια ποσότητα (άρθρο 2 του Κώδικα Νόμων για τα Ναρκωτικά). 
Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 287/2012 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας, ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος σε δεύτερο βαθμό, για κατοχή και πώληση ναρκωτικών ουσιών (32 και 216 γραμμαρίων κάνναβης αντίστοιχα), πράξεις που τέλεσε υπό τις ελαφρυντικές περιστάσεις του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α' και ε' ΠΚ, και του επιβλήθηκαν για τις ως άνω πράξεις δύο ποινές και συνολικά ποινή καθείρξεως έξι ετών και χρηματική ποινή 3.000 ευρώ. Όπως προκύπτει από τα πρακτικά της δίκης, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ο εκπροσωπήσας τον απόντα κατηγορούμενο συνήγορός του, προέβαλε εγγράφως, κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, με επίκληση των θεμελιωτικών των ισχυρισμών του πραγματικών περιστατικών και τους τρεις προαναφερθέντες αυτοτελείς ισχυρισμούς, που καταχωρήθηκαν στα πρακτικά και αναπτύχθηκαν υπ' αυτού και προφορικά. Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, αφού επανέλαβε στο σκεπτικό το διατακτικό της αποφάσεως, απέρριψε τους ισχυρισμούς αυτούς, δεχόμενο απλώς ότι "...τις παραπάνω πράξεις τέλεσαν (ο αναιρεσείων και οι συγκατηγορούμενοί του) χωρίς να είναι τοξικομανείς ... πρέπει επομένως να κηρυχθούν ένοχοι των αποδιδομένων σ'αυτούς πράξεων, ήτοι ο 1ος κατηγορούμενος (ήδη αναιρεσείων) των πράξεων α)της κατοχής ναρκωτικών και β) της πώλησης ναρκωτικών ..., όπως ορίζεται στο διατακτικό, απορριπτομένων των λοιπών ισχυρισμών". Όμως η ως άνω αιτιολογία δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού ελλείπουν παντελώς τα πραγματικά περιστατικά επί των οποίων στήριξε το δευτεροβάθμιο δικαστήριο την απορριπτική του επί των ως άνω αυτοτελών ισχυρισμών κρίση. Επομένως οι σχετικοί τρεις λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως, από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ του ΚΠοινΔ, είναι βάσιμοι, παρελκούσης πλέον της έρευνας του πρώτου λόγου κατά το μέρος του με το οποίο προβάλλεται η αιτίαση της μη λήψης υπόψη της από 20-4-2005 εκθέσεως ιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης περί τοξικομανίας του αναιρεσείοντος. Κατ'ακολουθίαν, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, και εφόσον είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν την υπόθεση.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Αναιρεί την 287/2012 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας.
Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν την παρούσα υπόθεση.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιανουαρίου 2013. 
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Ιανουαρίου 2013.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ