ΑΡΙΘΜΟΣ 325/2007 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
 ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ  
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση - Εισηγητή, Γρηγόριο Μάμαλη, Αιμιλία Λίτινα και Θεοδώρα Γκοϊνη, Αρεοπαγίτες.
 Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα.
 
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 12 Δεκεμβρίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ....  και ήδη κρατούμενου στις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού, που δεν παραστάθηκε στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ΄ αριθμ. 24515/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.
 Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 12 Απριλίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1447/2006.
 Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ανδρέας Ζύγουρας εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χαράλαμπου Μαγκλάρα με αριθμό 430/6.10.2006, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:
 Εισάγω, με τη σχετική δικογραφία, την από 12-4-2006 αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου ..... , κρατουμένου στη Δικαστική Φυλακή Κορυδαλλού, κατά της υπ΄αριθμ. 24515/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και εκθέτω τα εξής:
1. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 του ΚΠΔ προκύπτει, ότι για το κύρος και κατ΄ακολουθίαν το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατ΄αποφάσεως πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι, για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ΄αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναιρέσεως, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (άρθ. 513 ΚΠΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει το λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναιρέσεως λόγος, να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση πρόσθετων λόγων, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠΔ, την ύπαρξη παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως. Από την αξίωση αυτή του νόμου, να είναι δηλαδή σαφείς και ορισμένοι οι λόγοι αναιρέσεως, δεν εξαιρείται και ο προβλεπόμενος από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ του ΚΠΔ λόγος της ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που επιβάλλεται από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ. Ειδικότερα, για το ορισμένο του λόγου αυτού πρέπει, α) αν ελλείπει παντελώς η αιτιολογία, να προτείνεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτής, σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της αποφάσεως, στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτίαση και β) αν υπάρχει αιτιολογία, αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να διευκρινίζεται επιπλέον σε τί ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αυτή, αναφορικά με το συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια (Ολ. ΑΠ 19/2001, 2/2002).
2. Στην προκείμενη περίπτωση με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πλήσσεται η ανωτέρω υπ΄αριθμ. 24515/2006 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία κρίθηκε, ότι ο αναιρεσείων είναι το ίδιο πρόσωπο με τον καταδικασθέντα με την υπ΄αριθμ. 34916/1998 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου σε ποινή φυλακίσεως 18 μηνών για μαστροπεία κατ΄επάγγελμα ..... και απέρριψε τον αντίθετο ισχυρισμό του. Στην αίτηση αναιρέσεως, που ασκήθηκε με δήλωση του αναιρεσείοντος στο Διευθυντή της Δικαστικής Φυλακής Κορυδαλλού, όπου κρατείται, για την οποία συντάχθηκε η υπ΄αριθμ. 53/12-4-2006 σχετική έκθεση, διαλαμβάνεται κατά λέξη, ότι ο αναιρεσείων "κάνει αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου κατά της υπ΄αριθμ. 24515/2006 απόφασης του Α΄ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών που εκδίκασε κατ΄άρθρ. 564 ΚΠΔ αντιρρήσεις για τους παρακάτω λόγους που αναφέρει: 1ο απόλυτη ακυρότητα, 2ο Μη εμπεριστατωμένη και ειδική αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας απαγορεύεται από το Σύνταγμα, 3ο εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, 4ο υπέρβαση εξουσίας, 5ο σχετική ακυρότητα που συνέβη κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο. Σχετικό αναλυτικό υπόμνημα θα αποσταλεί υπηρεσιακώς, αμέσως μετά, υπηρεσιακώς". ΄Ετσι όμως διατυπούμενοι οι προαναφερόμενοι αναιρετικοί λόγοι είναι, κατά τα εκτεθέντα, εντελώς αόριστοι, δεν επιτρέπεται η συμπλήρωσή τους με παραπομπή σε άλλο έγγραφο ή με την άσκηση πρόσθετων λόγων αναιρέσεως και συνεπώς απαράδεκτοι.
3. Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη, σύμφωνα με τα άρθρα 476 παρ. 1 και 513 παρ. 1 εδ. α΄ ΚΠΔ, και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 ΚΠΔ).
 
Για τους λόγους αυτούς
Π ρ ο τ ε ί ν ω: Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η από 12-4-2006 αίτηση αναιρέσεως του .... , κρατουμένου στη Δικαστική Φυλακή Κορυδαλλού, κατά της υπ΄αριθμ. 24515/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και,
Να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα.- 
Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου
Χαράλαμπος Μαγκλάρας 
Αφού άκουσε 
τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις των άρθρων 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, όπως η παράγραφος αυτή αντικαταστάθηκε με άρθρο 2 παρ. 18 του Ν. 2408/1996 και 509 παρ. 1 ΚΠοινΔ, προκύπτει ότι στην έκθεση, με την οποία ασκείται το ένδικο μέσο της αναίρεσης κατά δικαστικής αποφάσεως, πρέπει να περιέχονται αναγκαίως, κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο αυτό μέσο, διότι, αν δεν περιέχεται ένας τουλάχιστον λόγος σαφής και ορισμένος, η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται στο σύνολό της, ως απαράδεκτη. Για να είναι δε σαφής και ορισμένος ο λόγος αναίρεσης, δεν αρκεί η απλή επίκλησή του στο αναιρετήριο, αλλά προσαπαιτείται συγκεκριμένη μνεία των νομικών πλημμελειών σε σχέση με αυτόν. Ειδικότερα, ως προς τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ προβλεπόμενο λόγο αναίρεσης της έλλειψης από την απόφαση της απαιτούμενης, σύμφωνα με τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ, ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, για να είναι ο λόγος αυτός σαφής και ορισμένος και εντεύθεν παραδεκτός, πρέπει α) αν ελλείπει παντελώς η αιτιολογία, να προτείνεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτής σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της προσβαλλόμενης απόφασης, στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτίαση και β) αν υπάρχει αιτιολογία, αλλά αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται επί πλέον σε τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αυτή, αναφορικά με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της απόφασης (Ολ.ΑΠ. 2/2002, 19/2001), ως προς δε τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του ίδιου Κώδικα προβλεπόμενο λόγο αναιρέσεως για εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία της εφαρμοσθείσας ουσιαστικής ποινικής διάταξης, πρέπει, για να είναι ο λόγος αυτός σαφής και ορισμένος, να γίνεται μνεία της ουσιαστικής ποινικής διάταξης που φέρεται ότι παραβιάστηκε, καθώς και της αποδιδόμενης σε σχέση με τη διάταξη αυτή πλημμέλειας, δηλαδή σε τι συνίσταται η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία της ουσιαστικής ποινικής διατάξεως που εφαρμόστηκε από την προσβαλλόμενη απόφαση ή επί παραβιάσεως εκ πλαγίου της εφαρμοσθείσας ουσιαστικής ποινικής διάταξης, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης, σε τι συνίστανται οι ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, εξαιτίας των οποίων καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής εφαρμογής της ουσιαστικής ποινικής διατάξεως που εφαρμόστηκε και τέλος, επί εσφαλμένης ερμηνείας, ποια είναι η αληθινή έννοια της διατάξεως αυτής. Οι αορίστως δε στην έκθεση αναιρέσεως διατυπούμενοι λόγοι δεν μπορούν να συμπληρωθούν με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση πρόσθετων λόγων, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠοινΔ, την ύπαρξη παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως. 
Στην προκείμενη περίπτωση, με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πλήσσεται η ανωτέρω υπ' αριθμ. 24515/2006 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία κρίθηκε, ότι ο αναιρεσείων είναι το ίδιο πρόσωπο με τον καταδικασθέντα με την υπ' αριθμ. 34916/1998 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου σε ποινή φυλακίσεως 18 μηνών για μαστροπεία κατ' επάγγελμα .....  και απέρριψε τον αντίθετο ισχυρισμό του. Στην αίτηση αναιρέσεως, που ασκήθηκε με δήλωση του αναιρεσείοντος στο Διευθυντή της Δικαστικής Φυλακής Κορυδαλλού, όπου κρατείται, για την οποία συντάχθηκε η υπ' αριθμ. 53/12-4-2006 σχετική έκθεση, διαλαμβάνεται κατά λέξη, ότι ο αναιρεσείων "κάνει αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου κατά της υπ' αριθμ. 24515/2006 απόφασης του Α' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών που εκδίκασε κατ' άρθρ. 564 ΚΠΔ αντιρρήσεις για τους παρακάτω λόγους που αναφέρει: 1ο απόλυτη ακυρότητα, 2ο Μη εμπεριστατωμένη και ειδική αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας απαγορεύεται από το Σύνταγμα, 3ο εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, 4ο υπέρβαση εξουσίας, 5ο σχετική ακυρότητα που συνέβη κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο. Σχετικό αναλυτικό υπόμνημα θα αποσταλεί υπηρεσιακώς, αμέσως μετά, υπηρεσιακώς". Ετσι, όμως, διατυπούμενοι οι προαναφερόμενοι αναιρετικοί λόγοι είναι, κατά τα εκτεθέντα, εντελώς αόριστοι και συνεπώς απαράδεκτοι. 
Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως, ως απαράδεκτη, σύμφωνα με τα άρθρα 476 παρ. 1 και 513 παρ. 1 εδ. α' ΚΠοινΔ, και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 476 παρ. 1 ΚΠοινΔ). 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 12 Απριλίου 2006 αίτηση του .....  για αναίρεση της υπ' αριθ. 24515/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.  
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 7 Φεβρουαρίου 2007. Και, 
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 14 Φεβρουαρίου 2007.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ         Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ