ΑΡΙΘΜΟΣ 198/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Δημάδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βιολέττα Κυτέα - Εισηγήτρια, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά και Δήμητρα Λεοντάρη-Μπουρνάκα, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 5 Οκτωβρίου 2012, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Γεωργίου Κολιοκώστα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως της με αριθμό 1344/2011 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Με κατηγορούμενο τον Θ. Δ. του Δ., κάτοικο ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεμιστοκλή Σοφό και πολιτικώς ενάγοντα τον Ε. Δ., κάτοικο ..., που δεν παρέστη. 
Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ' αριθμ. 40/4 Οκτωβρίου 2011 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον του Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σωφρονιάδη και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1101/11.
Αφού άκουσε 
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του κατηγορουμένου, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τις διατάξεις των άρθρων 505 παρ.2 και 473 παρ.3 ΚΠΔ, σε συνδυασμό με τις των άρθρων 504, 506 ιδίου Κώδικος σαφώς προκύπτει ότι ο εισαγγελεύς του Αρείου Πάγου μπορεί να ζητήσει την αναίρεση πάσης αποφάσεως οποιουδήποτε ποινικού δικαστηρίου ήτοι και της αθωωτικής αποφάσεως δι' οιονδήποτε εκ των εις το άρθρο 510 παρ.1 ΚΠΔ λόγων, συνεπώς και δι' έλλειψη αιτιολογίας στοιχ. Δ', ειδικής που επιβάλλει το Σύνταγμα, μέσα σε προθεσμία ενός μηνός από την καταχώριση της αποφάσεως καθαρογραμμένης στο ειδικό βιβλίο που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου. Κατ' ακολουθίαν η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως του εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, από 4 Οκτωβρίου 2011 κατά της υπ' αριθμ. 1344/4-5-2011 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποίαν ο κατηγορούμενος Θεόδωρος Δαμιανός εκηρύχθη αθώος της πλαστογραφίας κατ' επάγγελμα άνω των 5.000.000 δραχμών και της τοκογλυφίας κατ' επάγγελμα (αρθρ. 216 παρ.1-3β', 404 παρ. 2β'Π.Κ.), έχει ασκηθεί υπό της Εισαγγελέως νομοτύπως και εμπροθέσμως από της κατά την 5/9/2011 καταχωρίσεως εις το άνω βιβλίο με λόγο την έλλειψη της απαιτουμένης από το Σύνταγμα ειδικής αιτιολογίας, και ούσα παραδεκτή, πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω κατ' ουσίαν. 
Ως ανεφέρθη μεταξύ των λόγων αναιρέσεως του άρθρου 510 παρ.1 ΚΠΔ είναι η έλλειψη της από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Ειδικά προκειμένου περί αθωωτικής αποφάσεως, ενόψει του τεκμηρίου αθωότητος, εφ' όσον αντικείμενο αποδείξεως στην ποινική δίκη αποτελεί η ενοχή του κατηγορουμένου και όχι η αθωότης αυτού, ο οποίος κηρύσσεται ένοχος μόνον εάν αποδειχθεί η ενοχή του και όχι αν δεν αποδειχθεί η αθωότης του, τεκμηρίου που θεσπίζεται άλλωστε και από τη διάταξη του άρθρου 6 παρ.2 της ΕΣΔΑ (ν.δ. 53/1974) τοιαύτη έλλειψη αιτιολογίας, ιδρύουσα τον άνω λόγον αναιρέσεως υπάρχει, είτε όταν δεν εκτίθενται καθόλου ή εκτίθενται ελλιπώς ή κατά τρόπο ασαφή τα πραγματικά περιστατικά τα οποία προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία και αποκλείουν την συνδρομή όλων ή τινών από τους αντικειμενικούς και υποκειμενικούς όρους του εγκλήματος που του αποδίδεται είτε όταν δεν αιτιολογείται καθόλου ή με πληρότητα και σαφήνεια διατί το δικαστήριο της ουσίας δεν επείσθη για την ενοχή του κατηγορουμένου από τα αποδεικτικά μέσα που αναφέρονται στα πρακτικά του. (Δεν απαιτείται όμως να παρατίθενται περιστατικά από τα οποία το δικαστήριο επείσθη για την αθωότητα του κατηγορουμένου). 
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, ο κατηγορούμενος Θ. Δ. εκηρύχθη αθώος των εγκλημάτων, κακουργηματικής πλαστογραφίας και τοκογλυφίας κατά πλειοψηφίαν, για τις οποίες είχε καταδικασθεί πρωτοδίκως εις συνολική ποινή φυλακίσεως έξι (6) ετών. Ως αιτιολογία της απαλλακτικής αποφάσεως το άνω δικαστήριο διέλαβε τα εξής: μετά από εκτίμηση όλων των κατ' είδος αναφερομένων αποδεικτικών μέσων: "Ο πολιτικώς ενάγων Δ. Ε., σύμφωνα με όσα αναφέρει στην από 4-2-2002 μήνυσή του κατά του Δ. Δ. και του ήδη κατηγορουμένου υιού του Θ. Δ., αλλά και όσα σήμερα στο ακροατήριο καταθέτει, δανείσθηκε χρηματικά ποσά από τον πρώτο μηνυόμενο, κατά μήνα Ιούνιο του έτους 2000 και κατά μήνα Ιανουάριο του έτους 2004. Προς εξασφάλιση των χρηματικών ποσών (700.000 δρχ. το πρώτο και 5.000.000 δρχ. το δεύτερο, κατά τα ιστορούμενα από τον Δελακοβία) ο μηνυτής εξέδωσε και παρέδωσε στον δανειστή του, για μεν το πρώτο ποσό μία μεταχρονολογημένη (για τον Φεβρουάριο του έτους 2001) επιταγή 12.600.000 (στην οποία περιέχοντο τοκογλυφικοί τόκοι, πέραν του κεφαλαίου), για δε το δεύτερο ποσό μία μεταχρονολογημένη (για τον Ιανουάριο 2001) επιταγή 6.250.000 δρχ. (στην οποία επίσης περιέχοντο, σύμφωνα με τον μηνυτή τοκογλυφικοί τόκοι, πέραν του κεφαλαίου). Για τον λόγο ότι (σύμφωνα με τη μήνυση) αδυνατούσε ο ήδη μηνυτής να εξοφλήσει, την 1-2-2001, την ως άνω επιταγή των 12.600.000 δρχ., συμφωνήθηκε μεταξύ δανειστού και αυτού, η αντικατάσταση της τελευταίας με τέσσερις μεταχρονολογημένες επιταγές (για 31/5, 30/6, 31/7 και αρχές Σεπτεμβρίου 2001), ποσού 4.000.000 δρχ. εκάστη, τις οποίες εξέδωσε ο μηνυτής και παρέδωσε στο δανειστή του μαζί με μία λευκή (υπογεγραμμένη από τον μηνυτή) επιταγή, που δόθηκε ως εγγύηση. Τις τέσσερις αυτές επιταγές, συνολικού ποσού 16.000.000 δρχ., καθώς και αυτή των 6.250.000 δρχ., δεν μπόρεσε, όπως αναφέρει στη μήνυσή του, να εξοφλήσει εμπρόθεσμα ο μηνυτής. Στις αρχές Δεκεμβρίου 2001, σύμφωνα με τη μήνυση, εμφανίσθηκε ο υιός του δανειστή του, ήδη, κατηγορούμενος, που ζήτησε από τον ήδη μηνυτή, την εξόφληση των ως άνω 5 επιταγών, συνολικού ποσού 22.500.000 δρχ. Η εξόφληση των επιταγών δεν έγινε, αλλά "συμφωνήθηκε μεταξύ τους η παράταση αποπληρωμής μέχρι την 28.2.2002 (βλ. μήνυση) δοθέντος ότι η απαίτηση διασφαλιζόταν με την λευκή επιταγή." Η τελευταία κρίνεται από το δικαστήριο ότι κατά την ως άνω χρονολογία, συμπληρώθηκε από τον ήδη κατηγορούμενο (που συνήνεσε στην παράταση) με τη σύμφωνη γνώμη του μηνυτού και αναγραφόμενο ποσό των 36.000.000 δρχ. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω και παρελκόντος να ερευνηθούν ως αυτοτελείς ισχυρισμοί ουδόλως αποδείχθηκε η πλαστογραφία με χρήση της επιταγής αυτής, αλλά και οιαδήποτε λήψη ωφελημάτων εκ μέρους του κατηγορουμένου, και πρέπει, κατά πλειοψηφία, να κηρυχθεί αθώος αυτών. Η αιτιολογία αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη υπό την άνω αναπτυχθείσαν έννοια, διότι ουδόλως εκτίθενται σ' αυτή τα πραγματικά περιστατικά τα οποία προέκυψαν από τα αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, έγιναν δεκτά από το δικαστήριο και απέκλεισαν την ύπαρξη του δόλου, ως και οι λόγοι για τους οποίους το δικαστήριο δεν κατέληξε ότι επραγματώθη η αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των ανωτέρω εγκλημάτων, προς δε εντελώς, ασαφώς και αντιφατικώς, ενώ εκθέτει στο σκεπτικό μόνο όσα αναφέρει στη μήνυσή του ο πολιτικώς ενάγων και αυτός κατέθεσε στο ακροατήριο, ότι "δεν έγινε η εξόφληση των πέντε (5) επιταγών, αλλά συμφωνήθηκε μεταξύ τους η παράταση αποπληρωμής, δοθέντος ότι η απαίτηση διασφαλιζόταν με τη λευκή επιταγή", δέχεται εν συνεχεία ότι "η λευκή επιταγή συμπληρώθηκε κατά την άνω χρονολογία από τον ήδη κατηγορούμενο, που συνήνεσε στην παράταση με τη σύμφωνη γνώμη του μηνυτή και αναγραφόμενο ποσό των 36.000.000 δραχμών".
Συνεπώς ο σχετικός μόνος λόγος της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως του εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, είναι βάσιμος και, δεκτού γενομένου, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα κρίση το ίδιο δικαστήριο (Πενταμελές Εφετείο Αθηνών), συγκροτηθησόμενο από άλλους δικαστάς, εκτός από εκείνους που είχαν δικάσει προηγουμένως (άρθρο 519 Κ.Π.Δ.). 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Αναιρεί την υπ' αριθμ. 1344/4-5-2011 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και 
Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο. 
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Νοεμβρίου 2012. Και 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Φεβρουαρίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ