Αριθμός 2311/2007 

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

 ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ   

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή-Εισηγητή και Νικόλαο Ζαΐρη, Αρεοπαγίτες.
 
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Στέλιου Γκρόζου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας-κατηγορουμένης Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ρίζο, για αναίρεση της ΑΤ3159/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς.  Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιώς, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα-κατηγορουμένη, ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 31 Μαΐου 2007 αίτησή της αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1571/2007.
 
Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
  
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
  Ι.- Επειδή, από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 87, 94, 97 Π.Κ., 533 παρ. 2 και 551 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., συνάγεται ότι η απότιση των στερητικών της ελευθερίας ποινών που συναντώνται κατά την εκτέλεση, εφόσον δεν καταγνώσθηκε γι' αυτές μία συνολική ποινή, αποτελούμενη από την βαρύτερη από αυτές, επαυξανόμενη αναλόγως για κάθε μία από τις συντρέχουσες ποινές, γίνεται διαδοχικά και όχι δια συνεκτίσεως, η οποία δεν αναγνωρίζεται από την ποινική μας νομοθεσία, διότι ευνοεί τους καθ' έξη εγκληματίες και επί πλέον αντίκειται προς τον επιδιωκόμενο σκοπό της επιβολής στον υπαίτιο ποινής, ανταποκρινόμενης στα συρρέοντα εγκλήματά του και στην εκδηλωθείσα εγκληματική του διάθεση. Εξάλλου, κατά το άρθρο 565 του Κ.Π.Δ., κάθε αμφιβολία ή αντίρρηση σχετικά με την εκτελεστότητα της απόφασης κατά το είδος ή τη διάρκεια της ποινής λύεται από το δικαστήριο των πλημμελειοδικών του τόπου που εκτίεται η ποινή. Κατά της απόφασης αυτής επιτρέπεται να ασκηθεί αναίρεση από τον Εισαγγελέα και από τον καταδικασμένο.  Στην προκειμένη περίπτωση, από τα έγγραφα της δικογραφίας, τα οποία επιτρεπτώς επισκοπούνται για την έρευνα της βασιμότητας του προβαλλομένου (μοναδικού) λόγου αναιρέσεως, προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την υπ' αριθ. 2415/6-10-2004 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, καταδικάσθηκε η αναιρεσείουσα σε συνολική ποινή καθείρξεως οκτώ (8) ετών και έξι (6) μηνών, για τις πράξεις της απάτης σε βαθμό κακουργήματος και της ψευδορκίας. Προηγουμένως, με το υπ' αριθ........ ένταλμα προσωρινής κρατήσεως του 20ου Ανακριτή Πλημμελειοδικών Αθηνών, διατάχθηκε η προσωρινή κράτησή της, της οποίας η εκτέλεση άρχισε στις 20-5-2003. Μετέπειτα, με την υπ' αριθ. 2317/6-10-2006 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία είναι ήδη αμετάκλητη, αθωώθηκε για τις προαναφερόμενες πράξεις. Περαιτέρω, με την υπ' αριθ. 787/11-3-2005 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, καταδικάσθηκε σε συνολική ποινή καθείρξεως 13 ετών, για τις πράξεις της ψευδούς βεβαιώσεως σε βαθμό κακουργήματος και της απάτης, από την ημέρα δε εκείνη (11-3-2005) άρχισε να εκτίει και την ποινή αυτή. Εναντίον αυτής της αποφάσεως (787/2005) άσκησε έφεση και εκδόθηκε η υπ' αριθ. 2758/1-12-2006 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία κηρύχθηκε και πάλι ένοχη των ως άνω αξιοποίνων πράξεων και της επιβλήθηκε συνολική ποινή καθείρξεως εννέα (9) ετών, ορίσθηκε δε ως ημέρα ενάρξεως της ποινής αυτής η 6-10-2006, ημέρα κατά την οποία εκδόθηκε η υπ' αριθ. 2317/6-10-2006 αθωωτική απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Μολονότι συνέπεσαν κατά την εκτέλεσή τους οι πρωτόδικες υπ' αριθ. 2415/6-10-2004 και 787/11-3-2005 αποφάσεις του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, δεν έλαβε χώρα συγχώνευση των ποινών που διαλαμβάνονται σ' αυτές. Με τις από 26-4-2007 αντιρρήσεις της, που κατέθεσε ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, η αναιρεσείουσα αντέλεξε ως προς την ημέρα ενάρξεως της έκτισης της ποινής (6-10-2006) που της επιβλήθηκε με την υπ' αριθ. 2758/1-12-2006 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, υποστηρίζοντας ότι ως ημέρα ενάρξεως της ποινής της έπρεπε να ορισθεί η 20-5-2003, χρόνος κατά τον οποίο άρχισε η προσωρινή της κράτηση, βάσει του υπ' αριθ. ....... εντάλματος προσωρινής κράτησης του 20ου Ανακριτή Αθηνών και στη συνέχεια, για τις αξιόποινες πράξεις για τις οποίες διατάχθηκε η προσωρινή της κράτηση, εκδόθηκε η υπ' αριθ. 2415/6-10-2004 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, κατά τα προαναφερθέντα. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιώς, με την αναιρεσιβαλλόμενη υπ' αριθ. ΑΤ 3159/21-5-2007 απόφασή του, απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμες τις αντιρρήσεις αυτές, δεχόμενο ότι "από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 87, 94, 97 Π.Κ. και 533 παρ. 2, 551 παρ. 1 Κ.Π.Δ συνάγεται ότι η απότιση των στερητικών της ελευθερίας ποινών που συναντώνται κατά την εκτέλεση, εφόσον δεν καταγνώσθηκε γι' αυτές μια συνολική ποινή αποτελούμενη από τη βαρύτερη από αυτές, επαυξανόμενη αναλόγως για κάθε μία από τις συντρέχουσες ποινές, γίνεται διαδοχικά και όχι δια συνεκτίσεως, η οποία δεν αναγνωρίζεται από την ποινική μας νομοθεσία, διότι ευνοεί τους καθ' έξη εγκληματίες και επί πλέον αντίκειται προς τον επιδιωκόμενο σκοπό της επιβολής στον υπαίτιο ποινής, ανταποκρινομένης στα συρρέοντα εγκλήματά του και στην εκδηλωθείσα εγκληματική του διάθεση".  Με τις παραδοχές αυτές η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 87, 94, 97 Π.Κ., καθώς και τις διατάξεις των άρθρων 533 παρ. 2 και 551 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., χωρίς να τις παραβιάσει ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου, αφού, όπως προαναφέρθηκε, εφόσον δεν έλαβε χώρα συγχώνευση δύο διαφορετικών ποινών και συγκεκριμένα των ποινών που καταγνώσθηκαν σε βάρος της αναιρεσείουσας με τις υπ' αριθ. 2415/6-10-2004 και 787/11-3-2005 αποφάσεις του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, η έκτιση των τελευταίων γίνεται διαδοχικά και όχι δια συνεκτίσεως, όπως ζητήθηκε με τις από 26-4-2007 αντιρρήσεις της ήδη αναιρεσείουσας. Υπό τα εκτιθέμενα πραγματικά περιστατικά και ενόψει της κατά τα άνω υφισταμένης νομοθετικής ρύθμισης, που αφορά την έκτιση των ποινών αβασίμως υποστηρίζεται ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση παραβιάζεται και η διάταξη του άρθρου 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ.
 Μετά από αυτά, ο περί του αντιθέτου μοναδικός λόγος του αναιρετηρίου, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του Κ.Π.Δ., είναι αβάσιμος και συνακόλουθα η ένδικη αναίρεση πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα (Κ.Π.Δ 583 παρ. 1).  
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 

Απορρίπτει την από 31-5-2007 αίτηση της Χ1, για αναίρεση της υπ' αριθμ. ΑΤ-3159/21-5-2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς. Και  
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.  
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Νοεμβρίου 2007.  
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Δεκεμβρίου 2007.
 


Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ