ΑΡΙΘΜΟΣ 960/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Xαράλαμπο Δημάδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βιολέτα Κυτέα, Αικατερίνη Βασιλακοπoύλου-Κατσαβριά, Δήμητρα Λεοντάρη-Μπουρνάκα - Εισηγήτρια και Χρυσούλα Παρασκευά, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Aπριλίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Μπόμπολη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης Ι. Κ. του Π., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Αγγελάκο, περί αναιρέσεως της 6891/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγουσα την Μ. Φ. του Ι., κάτοικο ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξουσία δικηγόρο της Βασιλική Βορίλλα. 
Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα -κατηγορούμενη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 9 Νοεμβρίου 2012 αίτησή της αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1311/12.
Αφού άκουσε 
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 474, 476 παρ.2 και 498 ΚΠΔ προκύπτει ότι η έκθεση που περιέχει την δήλωση ασκήσεως του ενδίκου μέσου της εφέσεως πρέπει να διαλαμβάνει ορισμένο λόγο, όπως η κακή εκτίμηση των αποδείξεων.
Ειδικώς, προκειμένου περί εφέσεως του Εισαγγελέως κατά αθωωτικής αποφάσεως, σύμφωνα με το άρθρο 486 παρ. 3 ΚΠΔ, η οποία προσετέθη με το άρθρο 2 παρ. 19 του Ν. 2408/1996 και ισχύει από 4 Ιουνίου 1996 (άρθρο 7 του Νόμου αυτού) "η άσκηση έφεσης από τον Εισαγγελέα πρέπει να αιτιολογείται ειδικά και εμπεριστατωμένα στη σχετική έκθεση (άρθρο 498), άλλως η έφεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη". Από την τελευταία αυτή διάταξη προκύπτει ότι η αξιουμένη αιτιολογία της ασκούμενης υπό του Εισαγγελέως εφέσεως κατά αθωωτικής αποφάσεως αποτελεί πρόσθετο τυπικό όρο του κύρους του ενδίκου μέσου και απαιτείται ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία των λόγων του, δηλαδή πρέπει να εκτίθενται σ' αυτό με πληρότητα και σαφήνεια οι συγκεκριμένες νομικές ή πραγματικές πλημμέλειες που αποδίδονται στην προσβαλλομένη αθωωτική απόφαση. Όταν το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, αντί να απορρίψει ως απαράδεκτη την έφεση του Εισαγγελέως κατά αθωωτικής αποφάσεως, λόγω ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας στη σχετική έκθεση, προβαίνει στην εξέταση της ουσίας της υποθέσεως και στην καταδίκη του κατηγορουμένου, υπερβαίνει την εξουσία του, οπότε ιδρύεται ο υπό του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Η' ΚΠΔ λόγος αναιρέσεως της αποφάσεως. Εξ άλλου, οι διατάξεις των άρθρων 20 παρ. 1 του Συντάγματος και 6 παρ. 1 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) εξασφαλίζουν σε κάθε πρόσωπο το δικαίωμα παροχής δικαστικής προστασίας, η δε τελευταία και το συνακόλουθο δικαίωμα να δικάζεται τούτο δίκαια, δημόσια και αμερόληπτα, όμως δεν προϋποθέτουν συγκεκριμένους όρους ασκήσεως ενδίκων μέσων κατά της αποφάσεως που θα εκδοθεί. Περαιτέρω με την απαγγελία της αθωωτικής αποφάσεως στο ακροατήριο, ο Εισαγγελεύς έχει άμεση πρόσβαση στα αποδεικτικά στοιχεία της δικογραφίας, καθώς και στα πρακτικά της συνεδριάσεως του δικαστηρίου, όπου η καταχώριση των μαρτυρικών καταθέσεων και η απολογία του κατηγορουμένου.
Έτσι, μέσα στην ικανή προθεσμία των δέκα ημερών από την έκδοση της αποφάσεως (άρθρα 473 παρ. 1 και 486 παρ. 1 ΚΠΔ) ο Εισαγγελεύς μπορεί αποτελεσματικά να εκτελέσει τα καθήκοντα του και να κρίνει με ασφάλεια αν συντρέχει νόμιμη περίπτωση ή όχι προς άσκηση εφέσεως κατά της αθωωτικής αποφάσεως. Εξ όλων αυτών παρέπεται ότι η άνω διάταξη του άρθρου 486 παρ.3 ΚΠΔ δεν είναι αντίθετη προς τις ανωτέρω διατάξεις των άρθρων 20 παρ. 1 του Συντάγματος και 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ και τούτο διότι με την απαιτουμένη αιτιολογία της εφέσεως του εισαγγελέως κατά της αθωωτικής αποφάσεως δεν παραβιάζεται το δικαίωμα του για ελεύθερη πρόσβαση στο δικαστήριο και για χρηστή (δίκαιη) δίκη, ούτε καταλύεται στην πράξη το δικαίωμα αυτό του εισαγγελέως, με επακόλουθες δυσμενείς συνέπειες για τους πολιτικώς ενάγοντες, οι οποίοι δεν έχουν δικαίωμα να ασκήσουν έφεση κατά αθωωτικής αποφάσεως και να ζητήσουν την καταδίκη του κατηγορουμένου, αλλά υποβάλλουν συνήθως με τους συνηγόρους τους σχετική αίτηση στον αρμόδιο Εισαγγελέα για να την ασκήσει ο τελευταίος αυτός (Ολ.ΑΠ 9/2005). 
Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση και τα πρακτικά, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών εδέχθη τυπικά την υπ' αριθμ. 2669/12-4-2006 έφεση του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών κατά της υπ' αριθμ. 24566/5-4-2006 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και εν συνεχεία αφού εξέτασε την ουσία της υποθέσεως, εκήρυξε ένοχη την αναιρεσείουσα κατηγορουμένη για την αξιόποινη πράξη της απόπειρας της επικίνδυνης σωματικής βλάβης (άρθρα 42 και 309 ΠΚ) και της επέβαλε ποινή φυλακίσεως έξι (6) μηνών, ανασταλείσα επί τριετία. Στην άνω έκθεση εφέσεως του Εισαγγελέως, η οποία συνετάγη ενώπιον της αρμοδίας γραμματέως του πρωτοδικείου και την οποία παραδεκτώς επισκοπεί ο Άρειος Πάγος για την εξέταση του προβαλλομένου λόγου αναιρέσεως, αναφέρεται ότι ο άνω Εισαγγελεύς ασκεί έφεση κατά της υπ' αριθμ. 24566/5-4-2006 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών με την οποία εκηρύχθη αθώα η αναιρεσείουσα της ως άνω αξιοποίνου πράξεως και ζητεί κατά πιστή εδώ μεταφορά (εκ της εφέσεως) την παραδοχή της εφέσεως διότι " Α. Από τις καταθέσεις των εξετασθεισών μαρτύρων: 1) Μ. Φ. (πολιτικώς ενάγουσας), η οποία, εκτός των άλλων, κατέθεσε τα ακόλουθα: "... Διαπίστωσα ότι το αυτοκίνητο ερχόταν κοντά μου από αριστερά προσπαθώντας να με εκτόπιση από την λωρίδα μου. Ήμουν στην μεσαία λωρίδα της Λ. Κηφισίας λίγο πριν το πρατήριο της Shell. Έχει παρκαρισμένα αυτοκίνητα στην δεξιά λωρίδα. Ήταν 21:40 και είχε πολλή κίνηση. Το αυτοκίνητο ήταν ένα άσπρο Atos. Η συνεπιβάτις μου πήρε τελικά τον αριθμό κυκλοφορίας και την εντοπίσαμε την επομένη ... Πολλές φορές προσπάθησε να με ρίξη πάνω στη μπάρα ή σε διερχόμενα αυτοκίνητα. Είδα μια γυναικεία φιγούρα στη θέση του οδηγού. Νομίζω ότι το έκανε αυτό η κατηγορουμένη, γιατί είχε εκνευρισθεί από προηγούμενο που είχαμε. Ήθελε να μου κάνει κακό ... . Ήταν εσκεμμένο αυτό που έκανε. Πήγαινε με 40-50 χιλ/ώρα. Φρέναρα γιατί η κατηγορουμένη φρέναρε απότομα μπροστά μου ... . Με πλησίαζε το αυτοκίνητο της με τρόπο, ώστε να μας βγάλει από το δρόμο. 3-4 φορές έγινε αυτό. Πήγε να με ρίξη πάνω στο λεωφορείο και τελικά έπεσα πάνω στις μπάρες". 2) Α. Γ., η οποία, εκτός των άλλων, κατέθεσε τα ακόλουθα: "Κόρη μου, η μηνύτρια. Ήμουν συνοδηγός εκείνο το βράδυ. Είδα το αυτοκίνητο να μας πιέζη για να πέσουμε στη μπάρα ή σε άλλα αυτοκίνητα. Είδα πως ήταν η κατηγορουμένη. Σταματούσε απότομα μπροστά μας ή μας έσπρωχνε δεξιά. Άλλα αυτοκίνητα της κόρναραν και φώναζαν ... Ήθελε να μας κάνει κακό ... Κινδύνεψε η ζωή μας. Δεν ήθελε απλά να μας φοβίση αλλά να μας κάνη ζημιά. 3) Κ. Δ. του Ν., η οποία, εκτός των άλλων, κατέθεσε τα ακόλουθα: "Ήμουν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου της Φ. Μ.. Ασημί το αυτοκίνητο της Φ. και άσπρο της κατηγορουμένης. Hundai Atos ήταν ... Ένα Atos προσπαθούσε να μας βγάλη από την πορεία μας. Κινούνταν επιθετικά προς το μέρος μας. Προσπαθούσε η Φ. να μας αποφύγη αλλά το Atos συνέχιζε να μας πλευρίζη επιθετικά. Κάποια στιγμή σταμάτησε ξαφνικά μπροστά μας ... Συνεχίζοντας πάλι προσπαθούσε να μας ρίξη στις μπάρες, το οποίο, το οποίο και κατάφερε ... Επαναλήφθηκε 3-4 φορές η επιθετική συμπεριφορά του Atos. Δεν ήθελε απλά να μας τρομάξη αλλά να μας κάνη κακό. Και Β. Το αναγνωσθέν υπ' αριθ. πρωτ. 2514/12/1051 δελτίο οδικού τροχαίου ατυχήματος υλικών ζημιών του Τ. Τροχαίας Κηφισίας, στο οποίο αναγράφονται ως στοιχεία εμπλακέντων οχημάτων, στο ατύχημα που έλαβε χώρα την 22.3.2006 και ώρα 21:40 στην Λ. Κηφισίας και Αττική οδό (Δαχτυλίδι), τα υπ' αριθμ. ... και ... Ι.Χ.Ε αυτοκίνητα, προέκυψε, ότι η κατηγορουμένη Κ. Ι. του Π., την 22.3.2006, αποφασίσασα να εκτέλεση το πλημμέλημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης και δη να προξενήση σε άλλους σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας τους με τρόπο που μπορούσε να προκαλέση στους παθόντες κίνδυνο για τη ζωή τους, ή βαρειά σωματική τους βλάβη, επιχείρησε πράξη περιέχουσα τουλάχιστον αρχή εκτελέσεως, η πράξη της όμως αυτή δεν ολοκληρώθηκε όχι από δική της θέληση αλλά ένεκα εμποδίων εξωτερικών και ανεξαρτήτων της θελήσεως της και, συγκεκριμένα, την 22.32006, αποφασίσασα να προξενήση σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας στις Μ. Φ., Α. Γ. και Κ. Δ., με τρόπο που μπορούσε να προκαλέση σ' αυτές κίνδυνο για την ζωή τους ή βαρειά σωματική τους βλάβη, οδηγώντας το υπ' αριθμ. ... ΙΧΕ αυτ/το και βαίνοντας στην Λ. Κηφισίας (περιοχή Αμαρουσίου), επιχείρησε κατ' επανάληψη να εμβολίση τo υπ' αριθμ.... ΙΧΕ αυτ/το που εκινείτο στην ίδια ως άνω οδό, το οποίο οδηγούσε η εγκαλούσα Μ. Φ. και στο οποίο επέβαιναν η εγκαλούσα Α. Γ. και Κ. Δ., κλείνοντας την πορεία του οχήματος αυτού από αριστερά, με σκοπό να προκαλέση την εκτροπή του ανωτέρω οχήματος από την πορεία του και τον τραυματισμό των ως άνω επιβαινουσών σ'αυτό, με αποτέλεσμα να επιτυχή τελικώς την εκτροπή του ανωτέρω υπ' αριθμ. ... ΙΧΕ αυ/του από την πορεία του και την πρόσκρουση του στις προστατευτικές μπάρες του οδοστρώματος της ανωτέρω οδού, η πράξη της όμως αυτή, δηλαδή, ο τραυματισμός των ανωτέρω Μ. Φ., Α. Γ. και Κ. Δ. δεν ολοκληρώθηκε όχι από δική της θέληση αλλά ένεκα εμποδίων εξωτερικών και ανεξαρτήτων της θελήσεως της και δη, παρά την εκτροπή και πρόσκρουση στις προστατευτικές μπάρες του οδοστρώματος της Λ. Κηφισίας του ανωτέρω υπ' αριθμ. ... ΙΧΕ αυτ/του οι ως άνω επιβαίνουσες σ' αυτό Μ. Φ., Α. Γ. και Κ. Δ. δεν ετραυματίσθηκαν. Από τον τρόπο δε που τέλεσε την πράξη της αυτή (παρενόχληση-αποκλεισμός διόδου του υπ' αριθ. ... ΙΧΕ αυτ/του δια του υπ' αριθμ. ... ΙΧΕ αυτ/του) μπορούσε πράγματι να προκληθεί κίνδυνος για τη ζωή και βαρειά σωματική βλάβη των ανωτέρω παθουσών".
Η αιτιολογία αυτή της εφέσεως του Εισαγγελέα δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, καθόσον δεν εκτίθενται σ' αυτή με πληρότητα και σαφήνεια οι συγκεκριμένες πραγματικές πλημμέλειες που αποδίδονται στην προσβαλλομένη αθωωτική απόφαση και επιπλέον τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και ένεκα των οποίων υφίσταται η συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών όρων της ανωτέρω αξιοποίνου πράξεως της απόπειρας επικίνδυνης σωματικής βλάβης, για την οποία η αναιρεσείουσα έπρεπε να κηρυχθεί ένοχη, και έτσι να δικαιολογείται η άσκηση της εφέσεως, μόνη δε η τυπική αναφορά στην έκθεση της εφέσεως των αποδεικτικών μέσων και δη των καταθέσεων των ενόρκως στο ακροατήριο εξετασθέντων μαρτύρων και του λοιπού αποδεικτικού υλικού, από τα οποία προκύπτει, κατά το λόγο της εφέσεως, η, από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και, εντεύθεν, η ενοχή της αναιρεσείουσας, δεν αρκεί κατά νόμο για την απαιτουμένη ειδική, και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της εφέσεως του εισαγγελέως κατά της αθωωτικής αποφάσεως, αφού δεν αντικρούει με συλλογισμούς και σε συνδυασμό με τα άνω αποδεικτικά μέσα την εξενεχθείσα από το ως άνω δικαστήριο κρίση του περί της αθωότητας του αναιρεσείοντος.
Επομένως, το Εφετείο που εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση, με το να δεχθεί ως παραδεκτή την ανωτέρω έφεση και να προχωρήσει στην εξέταση της ουσίας της υποθέσεως, και, ακολούθως, να κηρύξει ένοχη την κατηγορουμένη-νυν αναιρεσείουσα, υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια της υπερβάσεως της εξουσίας του. Πρέπει, μετά ταύτα, να γίνει δεκτός ως βάσιμος ο σχετικός εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Η ΚΠΔ λόγος αναιρέσεως και να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, ως προς την αναιρεσείουσα. Εφόσον δε η απόφαση αυτή αναιρείται λόγο του απαραδέκτου της εφέσεως του Εισαγγελέως και η πρωτόδικη απόφαση είναι αθωωτική, δεν συντρέχει περίπτωση παραπομπής της υποθέσεως για νέα συζήτηση κατ' άρθρο 519 ΚΠΔ.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Αναιρεί την υπ' αριθμ. 6891/2012 απόφαση του Α' Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Μαΐου 2013.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 27 Ιουνίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ