Αριθμός 323/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα 
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1. Ε. Α. Κ. και 2. Κ. συζύγου Ε. Κ., κατοίκων ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Βασίλειου Σπανουδάκη και κατέθεσε προτάσεις.
Του αναιρεσιβλήτου: ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ, το οποίο εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και παραστάθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου του Αργυρώς Γρατσία-Πλατή και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-5-2007 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:359/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 552/2011 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν oι αναιρεσείοντες με την από 30-3-2012 αίτησή τους και τους από 22-12-2012 πρόσθετους λόγους τους. 
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Βασίλειος Λαμπρόπουλος, ανέγνωσε την από 15-1-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του τετάρτου πρόσθετου λόγου αναιρέσεως καθώς και του μοναδικού τοιούτου του κύριου δικογράφου κατά το πρώτο σκέλος του, που προβάλλεται η αιτίαση από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και την απόρριψη των λοιπών λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων αυτής, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθ.8 περ.α' του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο εκτιμώντας προφανώς εσφαλμένα τα διαδικαστικά έγγραφα (αρθρ.561 παρ.2 ΚΠολΔ) είτε έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΑΠ (Ολ) 13/1995), είτε δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν επίσης ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που τείνουν στην θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (ΑΠ (Ολ) 3/1997, ΑΠ 1225/2004), δηλαδή οι ισχυρισμοί που κατά το νόμο διαμόρφωσαν ή ανάλογα ήταν ικανοί να διαμορφώσουν το διατακτικό της προσβαλλομένης απόφασης (ΑΠ (Ολ) 2/1989, ΑΠ 864/2003, ΑΠ 1072/2005).
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 247, 251, 298, 914 και 937 ΑΚ συνάγεται ότι σε περίπτωση αδικοπραξίας αφότου εκδηλώθηκε το ζημιογόνο γεγονός γεννιέται υπέρ του ζημιωθέντος αξίωση αποζημίωσης για την όλη ζημία, θετική ή αποθετική, παρούσα ή μέλλουσα, αν είναι προβλεπτή κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και εφόσον η δικαστική επιδίωξη της είναι δυνατή, η δε παραγραφή της αξίωσης είναι πενταετής και αρχίζει να τρέχει για όλες τις ζημίες, ενιαίως από τότε που ο ζημιωθείς έλαβε γνώση των πρώτων επιζημίων συνεπειών και του υποχρέου προς αποζημίωση, διετής δε, από την επομένη της ημέρας του ατυχήματος, ως προς την υποχρέωση αποζημίωσης της ασφαλιστικής εταιρείας κατ' άρθρο 10 παρ.2 του Ν.489/1976 και 7 του Ν.ΓΠΝ/1911. Περαιτέρω, ο ισχυρισμός του εναγομένου ότι η αξίωση που αιτείται με την αγωγή, έχει υποκύψει σε παραγραφή, αποτελεί ένσταση, η οποία αντικρούεται με τον ισχυρισμό του ενάγοντος για επιμήκυνση, διακοπή ή αναστολή της, που αποτελεί αντένσταση. Στην περίπτωση που από τη ζημιογόνα πράξη προκύπτει και δυσμενής συνέπεια που είναι απρόβλεπτη και άρα για τη σχετική αξίωση που απορρέει από αυτή αρχίζει νέα χωριστή παραγραφή, ο σχετικός ισχυρισμός του ενάγοντος, ότι η δυσμενής συνέπεια ήταν από την αρχή απρόβλεπτη δεν αποτελεί αντένσταση, αλλά άρνηση της ένστασης. Ο ενάγων δεν έχει το βάρος να επικαλεστεί τον χαρακτηρισμό της ζημιάς του ως απρόβλεπτης, αλλά ο εναγόμενος ως ενιστάμενος έχει το βάρος να επικαλεστεί και να αποδείξει ότι η ζημία ήταν από την αρχή προβλεπτή, διότι αυτό είναι το περιεχόμενο της ενστάσεως του (ΑΠ 2/2010). Στην προκειμένη περίπτωση με τον μοναδικό, κατά το πρώτο σκέλος αυτού, από τον αριθ.8 περ.α'του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγο αναιρέσεως, προβάλλεται η αιτίαση για λήψη υπόψη ισχυρισμού, ο οποίος δεν προτάθηκε, ως προς το ζήτημα της ενστάσεως της διετούς παραγραφής του άρθρου 10 παρ.2 Ν.489/1976 και ειδικότερα ότι το δικάσαν Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση του ότι οι εκ της αγωγικής αξιώσεως ζημίες ήταν εξ αρχής προβλεπτές κι' έκρινε αυτές ως παραγεγραμμένες, λόγω παρόδου της, κατά το άρθρο 10 παρ.2 Ν.481/1976, διετούς παραγραφής, παρά το γεγονός ότι η προβάλλουσα την εν λόγω ένσταση παραγραφής εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "GENERAL UNION" στην θέση της οποίας υπεισήλθε το "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", συνεπεία ανάκλησης της αδείας λειτουργίας της, δεν επικαλέστηκε το στοιχείο του προβλεπτού των ενδίκων ζημιών. Από την παραδεκτά, κατ' άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, ιδία δε αυτών της ως άνω εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, προκύπτει ότι αυτή επανέφερε, με λόγο έφεσης, την πρωτοδίκως προβληθείσα και σιγή απορριφθείσα ένσταση περί παραγραφής των ενδίκων αξιώσεων των εναγόντων - εφεσιβλήτων και ήδη αναιρεσειόντων λόγω παρόδου διετίας, στην οποία όμως για το ορισμένο αυτής δεν ανέφερε ότι οι αξιώσεις των παθόντων - εναγόντων ήταν εξ αρχής προβλεπτές, στοιχείο, το οποίο, κατά τα προαναφερθέντα, είναι απαραίτητο για τη θεμελίωση της βάσης της ένστασης. Επομένως, ο ως άνω λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του αριθ.8 περ.α', του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι βάσιμος.
Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, και παρελκούσης της έρευνας των λοιπών κυρίων και προσθέτων λόγων αναιρέσεως, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, κατά διορθωτική με συμπλήρωση ερμηνεία του άρθρου 580 παρ.3 εδ.2 περ.β' ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 12 παρ.4 του Ν.4055/2012, εφόσον είναι δυνατή η σύνθεση του από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί το αναιρεσίβλητο Επικουρικό Κεφάλαιο, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων (αρθρ.176, 183 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το διατακτικό. 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Αναιρεί την υπ'αριθ.552/2011 απόφαση του Εφετείου Κρήτης.
Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.
Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο Επικουρικό Κεφάλαιο στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων τα οποία ορίζει στο χρηματικό ποσό των τριών χιλιάδων πεντακοσίων (3.500) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Φεβρουαρίου 2013. 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Φεβρουαρίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ