ΑΡΙΘΜΟΣ 138/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Ανδρέα Ξένο και Πάνο Πετρόπουλο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Σταύρου Μαντακιοζίδη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ. Τ. του Λ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Ταταράκη, περί αναιρέσεως των αποφάσεων με αριθμό 4039/2012 του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών και 64562/2011 του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. 
Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών και το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών με τις ως άνω αποφάσεις τους διέταξαν όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτές και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτών, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 21 Ιουνίου 2012 αίτησή του, όπως αυτή διαμορφώθηκε με τους από 19 Δεκεμβρίου 2012 πρόσθετους λόγους, τα οποία καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 822/12.
Αφού άκουσε 
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντα, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης και οι επ' αυτής πρόσθετοι λόγοι.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 57 του ΚΠοινΔ, παραβίαση δεδικασμένου, ιδρύουσα τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Στ' του ΚΠοινΔ προβλεπόμενο λόγο αναιρέσεως, υπάρχει, αν εναντίον κάποιου ασκηθεί νέα ποινική δίωξη για την ίδια πράξη, ως τοιαύτης νοουμένης του ιδίου ιστορικού γεγονότος στο σύνολό του, το οποίο περιλαμβάνει, όχι μόνον την ενέργεια ή την παράλειψη του δράστη, αλλά επί ουσιαστικών εγκλημάτων και το ανήκον στην αντικειμενική τους υπόσταση αποτέλεσμα, για την οποία αμετακλήτως καταδικάστηκε ή αθωώθηκε ο κατηγορούμενος ή έπαυσε η ποινική δίωξη προηγουμένως. Όταν υπάρχει δεδικασμένο, κηρύσσεται απαράδεκτη η νέα δίωξη, ο δε επικαλούμενος αυτό οφείλει να το αποδείξει εγγράφως, ήτοι με την προσκομιδή ενώπιον του Αρείου Πάγου πλήρους αντιγράφου της αποφάσεως από την οποία απορρέει και, επιπροσθέτως, βεβαιώσεως, από την οποία να προκύπτει ότι η απόφαση είναι αμετάκλητη (άρθρο 546 παρ. 2 ΚΠοινΔ). Από δε τις διατάξεις των άρθρων 36 και 43 ΚΠΔ, προκύπτει ότι ο Εισαγγελέας έχει υποχρέωση, μετά από έρευνα της εγκλήσεως ή της μηνύσεως, εφόσον θεωρεί υποστατή την κατηγορία, να ασκήσει ποινική δίωξη και να διατάξει προανάκριση ή κυρία ανάκριση ή να παραπέμψει τον κατηγορούμενο, με απευθείας κλήση, στο ακροατήριο του αρμόδιου δικαστηρίου. Για την περίπτωση που έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για ορισμένο έγκλημα και ακολουθήσει άσκηση, για το ίδιο, νέας ποινικής δίωξης, ο ΚΠοινΔ δεν περιέχει ρητή ρύθμιση για την εντεύθεν εκκρεμοδικία και την τύχη της δεύτερης ποινικής διώξεως. Όμως, με ανάλογη εφαρμογή των όσων ορίζει το άρθρο 57 παρ. 3 ΚΠοινΔ για το δεδικασμένο, πρέπει, αν η προηγηθείσα ποινική δίωξη έχει κριθεί οριστικά, όχι όμως και αμετάκλητα, η δεύτερη να κηρύσσεται απαράδεκτη, άλλως ιδρύεται (με την εκδίκαση και της δεύτερης κατηγορίας) και ο αναιρετικός λόγος της υπερβάσεως εξουσίας. Με τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως, όπως εκτιμάται, προβάλλεται η, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. ΣΤ' ΚΠΔ, αιτίαση ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις υπ' αριθ. 4039/2012 του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών και 64562/2011 του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών υπέπεσαν στην πλημμέλεια της παραβιάσεως δεδικασμένου, άλλως εκκρεμοδικίας, διότι δεν έλαβαν υπόψη η μία την άλλη, με τις οποίες ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος για την ίδια πράξη της ψευδούς καταμηνύσεως, που φέρεται ότι τελέσθηκε στην Αθήνα την 10.6.2005, δια δε του νομίμως κατατεθέντος την 19-12-2012 δικογράφου προσθέτων λόγων αναιρέσεως ο αναιρεσείων προβάλλει ότι για την ιδία πράξη, για την οποία καταδικάσθηκε με την προσβαλλομένη απόφαση, έχει καταδικασθεί και με την 6925/2012 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, η οποία εκδόθηκε κατ' έφεσή του κατά της άνω υπ' αριθ.64562/2011 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, περαιτέρω δε ότι κατόπιν μηνύσεως άλλου παθόντος εκδόθηκε η υπ' αριθ. 14181/2012 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία κηρύχθηκε αθώος για την αυτή πράξη, εντεύθεν δε ζητεί να κηρυχθεί η κατ' αυτού ποινική δίωξη απαράδεκτη.
Η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως είναι ως προς μεν την απόφαση υπ' αριθ. 4039/2012 εμπρόθεσμη, νομότυπη και παραδεκτή, ως προς δε την δεύτερη υπ' αριθ. 64562/2011, απαράδεκτη, εφ' όσον στρέφεται κατ' αποφάσεως, εναντίον της οποίας ο αναιρεσείων είχε ασκήσει έφεση. Θα πρέπει, κατά συνέπεια, η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί εν μέρει ως απαράδεκτη. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από το διατακτικό της υπ' αριθ. 4039/2012 αποφάσεως, η οποία εκδόθηκε κατ' έφεση του κατηγορουμένου κατά της υπ' αριθ. 7419/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος ψευδούς καταμηνύσεως και ειδικότερα του ότι: Στην Αθήνα την 10.6.2005 κατεμήνυσε άλλους ψευδώς ότι τέλεσαν αξιόποινη πράξη, με σκοπό να προκαλέσει την καταδίωξή τους γι αυτήν και συγκεκριμένα κατεμήνυσε ψευδώς τους Φ. Κ. και Σ. Ο., ότι ο δεύτερος κατόπιν προτροπών του πρώτου ισχυρίσθηκε ενώπιον τρίτων με ψευδή καταγγελία που υπέβαλε στον Υπουργό Δημόσιας Τάξης, ότι ο αναιρεσείων είχε ιδιοποιηθεί παράνομα χρηματικά ποσά που είχε εισπράξει από την διαχείριση ενός οικοδομικού συγκροτήματος και επί πλέον ότι τον εξύβρισε και τον απείλησε με την φράση "παλιόπουστα θα σε σφάξω" και έσκισε το καπέλο του αξίας 40 ευρώ. Ακόμη, όπως προκύπτει από το διατακτικό της υπ' αριθ. 64562/2011 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθήνας, ο αναιρεσείων κηρύχθηκε, μεταξύ άλλων, ένοχος επίσης ψευδούς καταμηνύσεως και συγκεκριμένα του ότι: Στην Αθήνα την 10.6.2005 υπέβαλε μήνυση κατά του Φ. Κ. ενώπιον του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθήνας, κατηγορώντας τον εν γνώσει του ψευδώς ότι, ως ηθικός αυτουργός έπεισε τον Σ. Ο. να επιτεθεί σ' αυτόν την ίδια ημέρα, ώρα 10.00 πρωινή, στην ... και ότι, προέτρεπε τον πιο πάνω Σ. Ο. να δείχνει στους ενοίκους της πολυκατοικίας, επίσης ευρισκόμενους στην ... μία καταγγελία που είχε γίνει πριν από πέντε μήνες εναντίον του αναιρεσείοντα ενώπιον των Υπουργών Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης και την οποία είχαν υπογράψει ογδόντα οκτώ ένοικοι της πολυκατοικίας. Από την παράθεση των σκεπτικών των δύο αυτών αποφάσεων δεν προκύπτει ταυτότητα της πράξης που περιγράφεται στην κάθε μία από αυτές, εφόσον τα πραγματικά περιστατικά που περιγράφονται εκεί και συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση της ψευδούς καταμηνύσεως, διαφέρουν μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να μην υφίσταται περίπτωση εκκρεμοδικίας, αφού πρόκειται περί δύο διαφορετικών πράξεων, ανεξάρτητα αν αυτές συμπίπτουν τοπικά και χρονικά. Θα πρέπει, συνεπώς, η υπό κρίση δήλωση - αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί, ως προς το σκέλος της αυτό, ως αβάσιμη. Περαιτέρω με πρόσθετο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων, αιτιάται την προσβαλλομένη απόφαση ότι παραβίασε το δεδικασμένο, άλλως εσφαλμένως δεν κήρυξε απαράδεκτο λόγω εκκρεμοδικίας, που απορρέει από την υπ' αριθ. 14181/2012 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, πλην όμως δεν προσκομίζει πλήρες αντίγραφο της αποφάσεως αυτής, ώστε να αποδειχθεί από αυτό, αν πρόκειται για την ιδία πράξη με εκείνη για την οποία καταδικάστηκε με την προσβαλλομένη, αλλ' απλούν απόσπασμα αυτής, ούτε δε προσκομίζει βεβαίωση, από την οποία να προκύπτει ότι η ανωτέρω απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών είναι αμετάκλητη κατά την έννοια του άρθρου 546 παρ. 2 του ΚΠοινΔ.
Συνεπώς, ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. ΣΤ' ΚΠΔ, μοναδικός λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως είναι αβάσιμοι, συνακολούθως δε, εφόσον δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος αναιρέσεως προς εξέταση, η αίτηση και οι πρόσθετοι λόγοι πρέπει να απορριφθούν. Τα δικαστικά έξοδα πρέπει να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την υπ' αριθ. 4579/ 21-6-2012 δήλωση - αίτηση αναιρέσεως και τους από 19-12-2012 προσθέτους λόγους αναιρέσεως του Χ. Τ. του Λ., κατοίκου ..., για αναίρεση των αποφάσεων υπ' αριθ. 4039/2012 του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών και 64562/2011 του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και 
Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιανουαρίου 2013. Και 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 24 Ιανουαρίου 2013.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ