ΑΡΙΘΜΟΣ 1225/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Κωνσταντίνο Φράγκο-Εισηγητή, Μαρία Βασιλάκη και Χρυσούλα Παρασκευά, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Σεπτεμβρίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κατσιρώδη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντα - κατηγορουμένου Ν. Ν. του Ο., κατοίκου ... που παραστάθηκε στο ακροατήριο με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Καχριμάνη, περί αναιρέσεως της 1089/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βέροιας. 
Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Βέροιας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 25 Ιανουαρίου 2013 αίτησή του και στους από 30 Αυγούστου 2013 προσθέτους λόγους, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 214/2013.
Αφού άκουσε 
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντα, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί ως απαράδεκτη η προκείμενη αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι αυτής λόγοι, επικουρικά δε, να απορριφθούν ως αβάσιμες στην ουσία τους, τόσο η ίδια αίτηση αναίρεσης, όσο και οι πρόσθετοι αυτής λόγοι.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Σύµφωνα µε το άρθρο 463 του ΚΠΔ, " ένδικο µέσο µπορεί να ασκήσει µόνο εκείνος που ο νόµος του δίνει ρητά αυτό το δικαίωµα. Σε κάθε όµως, περίπτωση είναι απαραίτητο ο δικαιούµενος να έχει συµφέρον για την άσκηση του ένδικου µέσου". Κατά δε το άρθρο 504 παρ. 1 εδ. α' ΚΠΔ, ορίζεται ότι , "όταν ο νόµος δεν ορίζει ειδικά κάτι άλλο, αίτηση αναίρεσης επιτρέπεται µόνο κατά της απόφασης, που, όπως απαγγέλθηκε, δεν προσβάλλεται µε έφεση και κατά της απόφασης του δευτεροβαθµίου δικαστηρίου, που εκδόθηκε ύστερα από άσκηση έφεσης, αν µε τις αποφάσεις αυτές το δικαστήριο αποφάνθηκε τελειωτικά για την κατηγορία ή αν έπαυσε οριστικά ή κήρυξε απαράδεκτη την ποινική δίωξη".
Επίσης στο άρθρο 489 παρ. 1 περ. γ' του ιδίου Κώδικα, ορίζεται ότι ο κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να ασκήσει έφεση και : γ) "κατά της απόφασης του τριµελούς πληµµελειοδικείου και της απόφασης του εφετείου για πληµµελήµατα (άρθρα 111 παράγραφοι 6 και 116) αν µε αυτή καταδικάστηκε ο κατηγορούµενος σε ποινή φυλάκισης πάνω από πέντε µήνες ή σε χρηµατική ποινή πάνω τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ ή σε οποιαδήποτε ποινή που συνεπάγεται στέρηση των πολιτικών δικαιωµάτων ή έκπτωση από δηµόσια δηµοτική ή κοινοτική υπηρεσία ή ανικανότητα διορισµού σε αυτήν ή σε ποινή που συνεπάγεται την έκτιση άλλης ποινής φυλάκισης που είχε ανασταλεί και είναι µεγαλύτερη από πέντε µήνες ή που συνεπάγεται τις παραπάνω στερήσεις και ανικανότητες ή σε αποζηµίωση και χρηµατική ικανοποίηση προς τον πολιτικώς ενάγοντα πάνω από πεντακόσια ευρώ συνολικά". Εξάλλου, κατά το άρθρο 476 παρ. 1 του ιδίου Κώδικα, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων, και όταν ασκήθηκε κατά αποφάσεως για την οποία δεν προβλέπεται.
Περαιτέρω, κατά τα άρθρο 8 παρ.1 α του ν. 3528/2007 (Κώδικας Δ.Υ.), ανικανότητα διορισμού ως υπαλλήλου στο Δημόσιο, συνεπάγεται και η καταδίκη πλην άλλων περιπτώσεων και σε οποιαδήποτε ποινή για το πλημμέλημα της απάτης. Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη με αριθμό εκθ. 3/25-1-2013 αίτηση αναιρέσεως του Ν. Ν., προσβάλλεται η με αριθμ. 1089/2012 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βέροιας, με την οποία ο αναιρεσείων, όπως από την επισκόπησή της προκύπτει, καταδικάσθηκε σε ποινή φυλακίσεως πέντε ( 5 ) μηνών, για το πλημμέλημα της απάτης με προξενηθείσα ζημία ιδιαίτερα μεγάλη (άρ.386 παρ. 1 β ΠΚ ). Όπως, όμως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των εγγράφων της δικογραφίας, κατά της εν λόγω απόφασης που ήταν κατά τα προεκτεθέντα εκκλητή, όχι λόγω ύψους επιβληθείσας ποινής φυλακίσεως, αλλά λόγω του ότι η καταδίκη αυτή για απάτη συνεπάγεται ανικανότητα διορισμού στο Δημόσιο, ο αναιρεσείων παραδεκτά άσκησε πριν τη με αριθμό εκθ. 86/29-6-2012 έφεση. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από τη με αριθμό 1/25-1-2013 έκθεση του αρμόδιου γραμματέα του Πλημμελειοδικείου Βέροιας, ο εκκαλών στις 25-1-2013, παραιτήθηκε από την παραπάνω έφεσή του και η εν λόγω έφεση του εκκαλούντος και νυν αναιρεσείοντος, απορρίφθηκε και ορθά, λόγω της παραίτησης αυτής, κατά τα άρθρα 474, 475, 476 ΚΠΔ, ως απαράδεκτη, με τη με αριθμό 246/25-4-2013 απόφαση του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης.
Κατ' ακολουθίαν των παραπάνω, η προσβαλλόμενη πρωτόδικη αυτή απόφαση ως εκκλητή, δεν υπέκειτο σε αναίρεση και όταν ο αναιρεσείων κατηγορούμενος στις 25-1-2013 άσκησε την κρινόμενη αναίρεση, εκκρεμούσε ήδη η παραπάνω παραδεκτή έφεσή του κατά της ίδιας προσβαλλόμενης απόφασης και επομένως και η ασκηθείσα αναίρεση, πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτη, όπως συνακόλουθα και οι από 30-8-2013 πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως. 
Τέλος πρέπει ο αναιρεσείων να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα ( άρθρο 476 παρ. 1,583 του ΚΠΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει ως απαράδεκτη την με αριθμ. εκθ. 3/25-1-2013 αίτηση του Ν. Ν. του Ο., μετά των από 30-8-2013 προσθέτων λόγων αυτής, για αναίρεση της με αρ. 1089/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βέροιας. Και .
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, εκ διακοσίων πενήντα (250) ευρώ. 
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Οκτωβρίου 2013. 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 15 Οκτωβρίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ