Αριθμός 1091/2023 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρήστο Κατσιάνη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη - Εισηγητή, Ασημίνα Υφαντή, Στέφανο - Σπυρίδωνα Πανταζόπουλο, Γεώργιο Παπαγεωργίου και Κορνηλία Πανούτσου, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 3 Απριλίου 2023, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Χ. Φ. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Κωστή με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: Φ. Δ., κατοίκου ..., 2) Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία «Π. Θ. Α..Ε.., που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Δ. Κ. με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις, 3) Θ. Α., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, 4) Α. Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Διαλεκτή Γκοτζαμανίδου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις. 
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26/3/2009 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 626/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3758/2017 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 15/6/2018 αίτησή του. Με την υπ' αριθμ. 110/2022 Πράξη του Προέδρου του Α1' Πολιτικού Τμήματος, ορίστηκε, κατ' εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 307 του ΚΠολΔ, η δικάσιμος, που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις των άρθρων 286 επ. περ. α', 287, 291 ΚΠολΔ, που εφαρμόζονται, κατά το άρθρο 573 παρ.1 του ίδιου Κώδικα, και στην αναιρετική δίκη, προκύπτει ότι η δίκη διακόπτεται, αν μετά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης και μέχρι να τελειώσει η προφορική συζήτηση, μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση του Αρείου Πάγου, αποβιώσει κάποιος διάδικος. Η διακοπή επέρχεται από τη γνωστοποίηση προς τον αντίδικο του λόγου διακοπής με επίδοση δικογράφου ή με προφορική δήλωση στο ακροατήριο ή εκτός του ακροατηρίου κατά την επιχείρηση διαδικαστικής πράξης από εκείνον που έχει το δικαίωμα να επαναλάβει τη δίκη ή και από εκείνον που μέχρι την επέλευση του θανάτου ήταν πληρεξούσιος του θανόντος. Η δίκη που διακόπηκε μπορεί να επαναληφθεί εκουσίως ρητώς με δήλωση των κληρονόμων του θανόντος στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υπόθεσης προς συζήτηση, ακόμα και ταυτόχρονα με τη δήλωση διακοπής, εφόσον παρίσταται ο αντίδικος, είτε με την επίδοση ιδιαιτέρου δικογράφου ή και με εξώδικη δήλωση, αλλά και σιωπηρώς με την κοινοποίηση κλήσης για συζήτηση της υπόθεσης(ΑΠ 392/2019, ΑΠ 1045-1046/2017, ΑΠ 711/2015, ΑΠ 1726/2013). Ο θάνατος όμως ενός απλού ομοδίκου επιφέρει βιαία διακοπή της δίκης μόνο ως προς τον θανόντα διάδικο ενώ ως προς τους λοιπούς απλούς ομοδίκους η δίκη συνεχίζεται κανονικά (ΑΠ 739/2021, ΑΠ 240/2021). Στην προκειμένη περίπτωση, νόμιμα φέρεται προς περαιτέρω συζήτηση για τη σημερινή δικάσιμο η από 15.06.2018 αίτηση αναίρεσης του αναιρεσείοντος ύστερα από την υπ' αριθμ. 110/2022 πράξη του Προέδρου του Τμήματος, λόγω επανασυζήτησης, κατ' εφαρμογή του άρθρου 307 ΚΠολΔ. Κατά την ορισθείσα δε αρχική δικάσιμο της 16.12.2019, μετά την εκφώνηση της υποθέσεως στο ακροατήριο από την σειρά του οικείου πινακίου και πριν από την προφορική συζήτηση της υποθέσεως αυτής, η πληρεξούσια δικηγόρος των αναιρεσιβλήτων Δ. Κ., με προφορική δήλωσή της, η οποία καταχωρήθηκε στα πρακτικά και περιέχεται και στις κατατεθείσες έγγραφες προτάσεις της, γνωστοποίησε ότι ο τρίτος (3ος) εξ αυτών (αναιρεσιβλήτων), Θ. (Θ.) Α. του Β., απεβίωσε στις 22.01.2019,στο ..., όπως προκύπτει από την προσαγόμενη μετ' επικλήσεως υπ' αριθ. πρωτ. ... ληξιαρχική πράξη θανάτου του Ειδικού Ληξιαρχείου Αθηνών, ήτοι μετά την άσκηση της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, που κατατέθηκε στις 21.11.2018. Επομένως, σύμφωνα και με τις προεκτεθείσες στην αρχή νομικές σκέψεις, ως προς μεν τον εν λόγω αποβιώσαντα τρίτο (3ο) των αναιρεσιβλήτων, Θ. (Θ.) Β. Α., πρέπει να κηρυχθεί βιαίως διακοπείσα η δίκη, ως προς δε τους λοιπούς αναιρεσιβλήτους, που παρίστανται, να διαταχθεί ο χωρισμός της δίκης και η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης να προχωρήσει νομίμως ως προς αυτούς, σύμφωνα με το εδάφιο β' της παρ.3 του άρθρου 576 ΚΠολΔ, εφόσον στην παρούσα υπόθεση πρόκειται για περίπτωση δικονομικής σχέσης απλής ομοδικίας μεταξύ διαδίκων αγωγής αποζημίωσης, λόγω προσβολής προσωπικότητας του παθόντος αναιρεσείοντος, δια του τύπου και, όπως προεκτέθηκε, ο θάνατος ενός απλού ομοδίκου επιφέρει βιαία διακοπή της δίκης μόνο ως προς τον θανόντα διάδικο, ενώ ως προς τους λοιπούς απλούς ομοδίκους η δίκη συνεχίζεται κανονικά. Με την κρινόμενη δε ως άνω από 15.06.2018 και με ειδικό αριθ. κατάθ. 870/21.11.2018 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η με αριθ. 3758/27.07.2017 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία του άρθρου 681 Δ' ΚΠολΔ. Η ένδικη αυτή αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε εμπρόθεσμα και νομότυπα (άρθρ. 552,553,556,558, 564 παρ.3 και 566 παρ.1 ΚΠολΔ). Είναι, επομένως, παραδεκτή (άρθρ.577 παρ.1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ.577 παρ.3 ΚΠολΔ).
Κατά μεν το άρθρο 57 ΑΚ, " Όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον ... Αξίωση αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες δεν αποκλείεται", κατά δε το άρθρο 59 του ίδιου Κώδικα "Στις περιπτώσεις των δύο προηγούμενων άρθρων το δικαστήριο με την απόφασή του, ύστερα από αίτηση αυτού που έχει προσβληθεί και αφού λάβει υπόψη το είδος της προσβολής, μπορεί επιπλέον να καταδικάσει τον υπαίτιο να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη αυτού που έχει προσβληθεί. Η ικανοποίηση συνίσταται σε πληρωμή χρηματικού ποσού, σε δημοσίευμα, ή σε οτιδήποτε επιβάλλεται από τις περιστάσεις". Από το συνδυασμό των πιο πάνω διατάξεων προκύπτει ότι, επί προσβολής της προσωπικότητας και εφόσον αυτή είναι παράνομη, ο νόμος καθιερώνει αντικειμενική ευθύνη του προσβάλλοντος μόνο ως προς την αξίωση για την άρση της προσβολής, ενώ για την αξίωση αποζημίωσης, καθώς και για τη χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης, εκείνου που έχει προσβληθεί, ο νόμος απαιτεί η προσβολή να είναι παράνομη και υπαίτια. Εξάλλου, κατά το άρθρο 914 ΑΚ, "Όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει", ενώ κατά το άρθρο 932 του ίδιου Κώδικα, "Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του". Κατά την έννοια του άρθρου αυτού, το δικαστήριο της ουσίας, αφού δεχθεί ότι συνεπεία αδικοπραξίας προκλήθηκε σε κάποιο πρόσωπο ηθική βλάβη, καθορίζει στη συνέχεια το ύψος της οφειλόμενης γι` αυτήν χρηματικής ικανοποίησης, με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής, λαμβάνοντας ιδίως υπόψη, ως κριτήρια, το είδος της προσβολής, την έκταση της βλάβης, τις συνθήκες τέλεσης της αδικοπραξίας, τη βαρύτητα του πταίσματος του υπόχρεου, το τυχόν συντρέχον πταίσμα του δικαιούχου και την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των διαδίκων μερών (ΑΠ 100/2018). Παράνομη δε προσβολή της προσωπικότητας δημιουργείται και από ποινικά κολάσιμη πράξη, όπως συμβαίνει όταν το άτομο προσβάλλεται στην τιμή και στην υπόληψή του με εξυβριστικές εκδηλώσεις ή με ισχυρισμούς δυσφημιστικούς ή πολύ περισσότερο συκοφαντικούς, κατά την έννοια των άρθρ. 361-363 ΠΚ, που μπορεί να περιέχονται και σε δημοσίευμα εφημερίδας ή τηλεοπτική εκπομπή, αφού η κατοχυρωμένη με το άρθρο 14 παρ.1, 2 του Συντάγματος ελευθεροτυπία υπόκειται στους περιορισμούς του νόμου, με τους οποίους επιδιώκεται όχι η παρεμπόδιση της ελευθεροτυπίας, αλλά η προστασία των ατόμων από την καταχρηστική άσκησή της (άρθρ. 25 παρ.3 του Συντάγματος) (ΑΠ 1587/2017, ΑΠ 1182/2015). Όριο προς αυτή την κατεύθυνση αποτελούν ακριβώς τα άρθρα 361-363 ΠΚ και επομένως με πρόσχημα την ελευθεροτυπία δεν επιτρέπεται η προσβολή της προσωπικότητας με δημοσιεύματα εξυβριστικά ή δυσφημιστικά για το άτομο. Περαιτέρω, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 367 παρ. 1 περ. α'-δ' του ΠΚ, το άδικο των προβλεπόμενων στα άρθρα 361 επ. του ίδιου Κώδικα ποινικά κολάσιμων πράξεων, αίρεται, μεταξύ των άλλων περιπτώσεων που προβλέπονται στο άρθρο αυτό, και όταν πρόκειται για εκδηλώσεις που γίνονται για την εκτέλεση νόμιμων καθηκόντων, την άσκηση νόμιμης εξουσίας ή για τη διαφύλαξη (προστασία) δικαιώματος ή από άλλο δικαιολογημένο ενδιαφέρον (περ.γ')ή σε ανάλογες περιπτώσεις (περ.δ'). Δικαιολογημένο ενδιαφέρον, που πηγάζει από τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία και κοινωνική αποστολή του τύπου, έχουν και τα πρόσωπα που συνδέονται με τη λειτουργία του, όπως κατ' εξοχήν είναι οι δημοσιογράφοι, αλλά και γενικότερα όσοι κάνουν χρήση του τύπου για τη δημοσίευση ειδήσεων και σχολίων σχετικών με τις πράξεις και τη συμπεριφορά φυσικών ή νομικών προσώπων ή ομάδων προσώπων που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για το κοινωνικό σύνολο. Η προβολή περίπτωσης του πιο πάνω άρθρου 367 παρ. 1 του ΠΚ αποτελεί αυτοτελή ισχυρισμό καταλυτικό της αγωγής του προσβληθέντος προσώπου (ένσταση), λόγω άρσης του παρανόμου της προσβολής. Όμως, ο άδικος χαρακτήρας της προσβολής της προσωπικότητας, μέσω εξυβριστικών ή δυσφημιστικών εκφράσεων, δεν αίρεται, λόγω δικαιολογημένου ενδιαφέροντος κλπ, και συνεπώς παραμένει η ποινική ευθύνη των κατά το νόμο υπευθύνων, άρα και η υποχρέωσή τους προς αποζημίωση κατά το αστικό δίκαιο, όταν συντρέχει μία από τις περιπτώσεις της ΠΚ 367 παρ. 2, δηλαδή, όταν οι επίμαχες εκφράσεις περιέχουν τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης των άρθρων 363-362 ΠΚ, ή όταν από τον τρόπο εκδήλωσης, ή από τις περιστάσεις υπό τις οποίες τελέστηκε η πράξη προκύπτει σκοπός εξύβρισης. Έτσι η προβολή από τον προσβληθέντα ισχυρισμού από το άρθρο 367 παρ.2 ΠΚ αποτελεί αντένσταση κατά της πιο πάνω ένστασης από την παράγραφο 1 του ίδιου άρθρου (ΑΠ 285/2012, ΑΠ 179/2011). Τρόπος δε για την απόδειξη του σκοπού εξύβρισης συντρέχει ιδίως όταν αυτός δεν είναι αντικειμενικά αναγκαίος για την απόδοση της σκέψεως εκείνου που φέρεται ότι ενεργεί από δικαιολογημένο ενδιαφέρον, ο οποίος παρά ταύτα χρησιμοποίησε τον τρόπο αυτόν για να προσβάλλει την τιμή του άλλου (ΑΠ 179/2011,ΑΠ 1897/2006, 1573/2005, 346/2004). Εξάλλου, κατά το άρθρο μόνο παρ.1 του Ν. 1178/1981, όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 2243/1994, ο ιδιοκτήτης κάθε εντύπου υποχρεούται σε πλήρη αποζημίωση για την παράνομη περιουσιακή ζημία, καθώς και σε χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που προξενήθηκε υπαίτια με δημοσίευμα, το οποίο θίγει την τιμή ή την υπόληψη κάθε ατόμου, έστω και αν η κατά το άρθρο 914 ΑΚ υπαιτιότητα, η κατά το άρθρο 919 ΑΚ πρόθεση και η κατά το άρθρο 920 ΑΚ γνώση ή υπαίτια άγνοια συντρέχουν στο πρόσωπο του συντάκτη του δημοσιεύματος ή αν ο τελευταίος είναι άγνωστος, στον εκδότη ή τον διευθυντή σύνταξης του εντύπου. Περαιτέρω, από το πλέγμα των προαναφερθεισών διατάξεων συνάγεται ότι από τον ενυπάρχοντα στη δημοσιογραφική δραστηριότητα αυξημένο κίνδυνο προσβολής της προσωπικότητας λόγω της δημοσιότητας που αποτελεί το πεδίο δράσης του τύπου, απορρέουν οι λεγόμενες συναλλακτικές υποχρεώσεις του τύπου μεταξύ των οποίων η υποχρέωση σεβασμού της προσωπικότητας και το καθήκον αλήθειας, που επιβάλλει να προηγηθεί ο έλεγχος της αλήθειας των πληροφοριών και των ειδήσεων, ώστε το περιεχόμενο να συμπίπτει με την πραγματικότητα. Η μη τήρηση αυτών των συναλλακτικών υποχρεώσεων αποκλείει, στην περίπτωση της μετάδοσης αναληθούς είδησης, την ύπαρξη δικαιολογημένου ενδιαφέροντος του δημοσιογράφου προς ενημέρωση του κοινού και γι` αυτό δεν τίθεται θέμα άρσης του παρανόμου της προσβολής κατ` άρθρο 367 ΠΚ(ΑΠ 574/2019).Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο της ουσίας παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικό ή διεθνούς δικαίου. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (ΟλΑΠ 1/1999). Δεν υπάρχει, όμως, ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες (ΑΠ 2095/2009). Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (ΟλΑΠ 861/1984). Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο δέχτηκε, κατά το ενδιαφέρον τον αναιρετικό έλεγχο μέρος της, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "...Ο ενάγων(και ήδη αναιρεσείων), Χ. Φ., κατά το διάστημα από το Σεπτέμβριο του έτους 2007 έως τις 7-1-2009 διετέλεσε Υπουργός Ανάπτυξης στην κυβέρνηση του κόμματος της "Νέας Δημοκρατίας", με το οποίο είχε εκλεγεί βουλευτής κατά τις εκλογές του Μαρτίου του έτους 2004 και του Σεπτεμβρίου του έτους 2007. Την Κυριακή 5 Οκτωβρίου του έτους 2008, στο 189° φύλλο της εφημερίδας «Π. Θ. της «Κ., ιδιοκτησίας της δεύτερης εναγόμενης ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «Π. Θ. Α..Ε.. (και ήδη δεύτερης αναιρεσίβλητης), της οποίας (εφημερίδας) εκδότες είναι οι ... και τέταρτος των εναγόμενων... Α. Κ.(και ήδη τέταρτος αναιρεσίβλητος), και στις σελίδες 28 έως 30 αυτής, δημοσιεύθηκε ένα άρθρο του πρώτου εναγόμενου, Φ. Δ. (και ήδη πρώτου αναιρεσίβλητου), δημοσιογράφου, που αρθρογραφεί στην εφημερίδα αυτή, το οποίο αναφερόταν στον ενάγοντα. Το άρθρο αυτό προαναγγελλόταν στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας ως ακολούθως: ¨ Έτσι κι αλλιώς οι πολιτικοί συνεχίζουν να πλουτίζουν. Αποκάλυψη. Κι άλλος υπουργός με μπίζνες real estate. 32 ακίνητα, ένα ολόκληρο χωριό στην Κρήτη και ένα ξενοδοχείο κατέχει και χτίζει οικογενειακή εταιρεία του υπουργού Ανάπτυξης Χ. Φ. που ιδρύθηκε του 2007. Αμείλικτα ερωτήματα για το νέο σκάνδαλο¨. Στο άρθρο αυτό αναφέρονται τα ακόλουθα: ¨ΚΙ ΑΛΛΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΤΟ REAL ESTATE¨, ¨M. Real Estate Investments¨ ¨ΤΙ ΑΠΑΝΤΑ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ¨, ¨ΚΥΡΙΕ ΦΩΛΙΑ, ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ¨, ¨τα 9 καυτά ερωτήματα¨. Δίπλα αριστερά από τον τελευταίο τίτλο δημοσιεύονται (από την σελ 28 έως την σελ. 29), τα παρακάτω ερωτήματα: 1) ¨Είναι ηθικά και πολιτικά αποδεκτό μέλη της οικογένειας εν ενεργεία υπουργού να συστήνουν εταιρεία real estate, αλλά και μελετών αναπτυξιακών και κοινοτικών προγραμμάτων όταν μάλιστα εκείνος βρίσκεται στο αρμόδιο υπουργείο, και ειδικά στον ίδιο ακριβώς τομέα δράσης¨, 2) ¨Πώς η επίμαχη εταιρεία αγόρασε ακίνητα τεράστιας αξίας (περίπου 6 εκ. ευρώ) και ανακατασκεύασε τόσα άλλα εξοχικά σπίτια, όταν το μετοχικό της κεφάλαιο φτάνει μόλις τα 60 χιλ. ευρώ;¨, 3) ¨Αυτό έγινε με αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, με δάνεια ή με ιδιωτική χρηματοδότηση;¨, 4) ¨Αν ισχύει η τελευταία περίπτωση πώς προχώρησαν επενδύσεις της τάξεως των 6 εκ. ευρώ τη στιγμή που στο - πόθεν έσχες - του ο υπουργός δηλώνει καταθέσεις 950 χιλ. ευρώ;¨, 5) - σελ. 29 - ¨Παράλληλα, εάν έχει υπάρξει τραπεζικός δανεισμός, με τι όρους και με ποιες εγγυήσεις (και φυσικά από ποια τράπεζα) δόθηκαν τα χρήματα;¨, 6) ¨Γιατί υπήρξε αλλαγή του Δ.Σ. της εταιρείας 18 ημέρες μετά την καταχώρηση της εταιρείας στο Μητρώο ΑΕ; Υπήρχε κάποιος λόγος για τον οποίο τα τρία του παιδιά που φέρουν το επώνυμό του, κάτι που δεν συμβαίνει με την σύζυγό του, αποχώρησαν;¨, 7) ¨Μπορεί μια εταιρεία σε μόλις 21 μήνες λειτουργίας να παρουσιάζει τόσο μεγάλες δραστηριότητες; Μήπως προϋπήρχε κάποιο άλλο σχήμα, το οποίο και δεν δηλώθηκε στο - πόθεν έσχες - ;¨, 8)¨Η εταιρεία συμφερόντων της οικογένειάς του έχει εκπονήσει μελέτες για κοινοτικά προγράμματα και, αν ναι, ποιες είναι αυτές και για ποιούς;¨ και 9) ¨. M. Α..Ε.. έχει εισπράξει κοινοτικές και εθνικές επιδοτήσεις;¨, στην σελ. 29 και ακριβώς από επάνω από τα ως άνω ερωτήματα που θέτει η εφημερίδα, υπάρχει δημοσίευμα με τον τίτλο ¨τι απαντά ο υπουργός¨, το οποίο αναφέρει τα ακόλουθα: ¨Από την πλευρά του, ο κ. Φ. υποστηρίζει ότι η εν λόγω εταιρεία της συζύγου του, στην οποία δραστηριοποιούνται και οι δύο του κόρες, είναι απολύτως νόμιμη και δεν έχει καμία σχέση με το Δημόσιο και το Κράτος. Τα απαιτούμενα κεφάλαια κίνησης δόθηκαν από τον ίδιο και δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό. Ούτε παράνομο ούτε ανήθικο είναι να δουλεύει η γυναίκα ενός πολιτικού μαζί με τις κόρες του, όταν δεν έχουν καμία σχέση και καμία εμπλοκή με το Δημόσιο. Είναι έγκλημα, αναρωτιέται στους συνομιλητές του, να αγοράζουν εγκαταλειμμένες οικίες σε ορεινά χωριά και με μεράκι να τις αναπαλαιώνουν με σκοπό την πώλησή τους; Υπάρχει κάποιος νόμος που να υποχρεώνει τα μέλη της οικογένειας ενός πολιτικού να ασχολούνται με τα οικιακά μέχρι τη λήξη της θητείας του;¨. Εν συνεχεία στην σελ.28 αριστερά και κάτω από τον τίτλο με τα 9 ερωτήματα η εφημερίδα δημοσιεύει τον παρακάτω τίτλο: ¨Στη Φωλιά του real estate - Μπίζνες εκατομμυρίων για έναν ακόμη υπουργό της κυβέρνησης. Ο Χ. Φ. και η οικογένειά του απέκτησαν 32 ακίνητα και ένα ολόκληρο χωριό στην Κρήτη από το 2007, όταν ήταν υφυπουργός, έως σήμερα¨ και ακριβώς από κάτω ¨ΣΟΒΑΡΟ ΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ δημιουργεί η αποκάλυψη του Θ. ότι ένας ακόμη υπουργός της κυβέρνησης εμπλέκεται μέσω οικογενειακής εταιρείας σε μπίζνες εκατομμυρίων ευρώ με real estate επενδύσεις¨. Ακολούθως, στο μέσο της σελ. 28 έως και την σελ. 29 δημοσιεύονται φωτογραφίες ακινήτων με τον τίτλο ¨Τα 32 ακίνητα που απέκτησε από το 2007 η οικογενειακή εταιρεία Φ.¨. Ακριβώς από κάτω από τις φωτογραφίες στην σελ. 29 δημοσιεύεται από την εφημερίδα με τον τίτλο ¨. Δ..Σ.. Κ. ‘Γ. Κ., το Φ.Ε.Κ. καταχώρησης της εταιρείας "M. Α.Ε.", όπου αναγράφεται ότι μέλη του Δ.Σ. της άνω εταιρείας είναι, μεταξύ άλλων, η Π. Β. (συζ. ενάγοντος), ο Σ. Φ., η Μ. Φ. και Ζ. Φ., ότι ο σκοπός της εν λόγω εταιρείας είναι η κατασκευή οικοδομών και η εκτέλεση οικοδομικών εργασιών σε ιδιόκτητα ακίνητα, καθώς και σε ακίνητα τρίτων εργολαβικώς με το σύστημα της αντιπαροχής ή με άλλα ανταλλάγματα, η αγορά - πώληση και εκμίσθωση προς τρίτους ακινήτων, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, η παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σε θέματα επενδύσεων, καθώς και η προετοιμασία, υποβολή, εκπόνηση και αξιοποίηση αναπτυξιακών εθνικών και κοινοτικών προγραμμάτων, κλπ. Ακριβώς από κάτω σχολιάζεται από τον δημοσιογράφο της εφημερίδας το παραπάνω Φ.Ε.Κ. ως ακολούθως: ¨ΣΤΟ ΦΕΚ με ημερομηνία 11-01-2007 ως μέλη του Δ.Σ., της εταιρείας M. Α..Ε.., εμφανίζονται τα μέλη της οικογένειας Φ.. Ταυτόχρονα αναφέρεται ξεκάθαρα στους σκοπούς της - η αξιοποίηση αναπτυξιακών, εθνικών και κοινοτικών προγραμμάτων - . Δεκαοκτώ μέρες αργότερα, σε νεότερο ΦΕΚ εξαφανίστηκαν τα (ονόματα) των τριών παιδιών και έμεινε μόνο η σύζυγος¨. Από κάτω από το παραπάνω σχόλιο στην ίδια ως άνω σελίδα (29),δημοσιεύεται το πόθεν έσχες του ενάγοντος με τον τίτλο ¨950.000 ευρώ ΣΤΟ -ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ - ¨. Στην ίδια σελίδα κάτω αριστερά από την δημοσιοποίηση του, ως άνω, Φ.Ε.Κ. αναγράφονται τα εξής: ¨ΣΤΟ - ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ - του 2006, ο υπουργός ανάπτυξης δηλώνει καταθέσεις 950 χιλ. ευρώ, τη στιγμή που οι επενδύσεις της real estate εταιρείας ξεπερνούν τα 3 εκατ. ευρώ¨. Ακολούθως στην σελίδα 30 της εφημερίδας δημοσιεύεται και πάλι επάνω αριστερά ο τίτλος ¨ΚΙ ΑΛΛΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΤΟ REAL ESTATE¨, ακριβώς από κάτω με τον τίτλο ¨Τα ακίνητα που διαχειρίζεται η M.¨ δημοσιεύονται τρεις φωτογραφίες, με τα παρακάτω σχόλια: στην πρώτη από αριστερά: ¨Το ξενοδοχείο 5 αστέρων - O. S. - στη Χαλκιδική, στην μεσαία, ¨παραθαλάσσια έκταση 2500 στρεμμάτων που 'βλέπει' στο Όρος Άθως¨ και στην τρίτη από δεξιά ¨παραθαλάσσια έκταση 140 στρ. στην Κάρπαθο¨. Ακριβώς από κάτω δημοσιεύει τίτλο με το ακόλουθο περιεχόμενο ¨Περιήγηση στα σπίτια της M. Α..Ε.., με ξεναγό την κόρη του υπουργού - Οι κατοικίες που χτίζει και διαχειρίζεται η οικογενειακή επιχείρηση του Χ. Φ. - ΜΕ ΞΕΝΑΓΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ Ανάπτυξης κ. Χ. Φ., Μ., η οποία εμφανιζόταν στο καταστατικό της M. Α.Ε. ως μέλος του δ.σ. της, επισκεφθήκαμε την περιοχή της Σητείας και τα χωριά όπου βρίσκονται οι κατοικίες που χτίζει και διαχειρίζεται η οικογενειακή επιχείρηση του υπουργού ανάπτυξης¨. Ακριβώς από κάτω και στην μέση περίπου της σελ. 30 δημοσιεύεται φωτογραφία της κόρης του ενάγοντος με τον πρώτο των εναγομένων, με το σχόλιο από κάτω ¨Η ΚΟΡΗ του υπουργού Ανάπτυξης κ. Μ. Φ. μας ξεναγεί στα πέτρινα σπίτια της οικογενειακής επιχείρησης στα χωριά Μαρωνία και Σκλάβοι¨. Από κάτω και αριστερά της σελίδας 30 αναγράφονται, ως προς τα ουσιώδη μέρη του άρθρου τα παρακάτω: ¨Οι κατοικίες, όπως μας εξήγησε η κυρία Μ. Φ., αγοράστηκαν από την οικογένειά της με σκοπό να ανακαινιστούν ολοκληρωτικά διατηρώντας ωστόσο τον παραδοσιακό τους χαρακτήρα. Απώτερος σκοπός της εταιρείας τους, όπως εξήγησε, είναι η προσέλκυση πελατών κυρίως από το εξωτερικό, οι οποίοι έχουν επισκεφθεί την Ελλάδα και έχουν μαγευτεί από τις ομορφιές της, βιώνοντας την εμπειρία παραδοσιακού τρόπου ζωής. ¨Αυτό ακριβώς προσφέρουμε σε όποιον μας εμπιστευτεί. Πλήρως ανακαινισμένες και επιπλωμένες κατοικίες που προσφέρουν όλες τις ανέσεις, διατηρώντας παράλληλα την παράδοση¨. Το ραντεβού με την κόρη του υπουργού Ανάπτυξης, στο οποίο, για τις ανάγκες του ρεπορτάζ, παρουσιαστήκαμε ως ενδιαφερόμενοι αγοραστές, πραγματοποιήθηκε το πρωί της Πέμπτης στην πλατεία του χωριού Μαρωνία. Εκεί, η εταιρεία του υπουργού Ανάπτυξης αγόρασε δύο εγκαταλειμμένα χωριατόσπιτα σε αρκετά χαμηλή τιμή, μεταμορφώνοντάς τα σε αληθινά παλάτια, τα οποία ωστόσο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μεσιτών της περιοχής τα προσφέρει σε ιδιαίτερα τσουχτερές τιμές. Επρόκειτο για μια παραδοσιακή πετρόκτιστη κατοικία 100 τ.μ., η οποία διαθέτει δύο κρεβατοκάμαρες, μια πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα, δύο μπάνια, μπάρμπεκιου αλλά και γραμμή Ιντερνετ. ¨Την προσφέρουμε 225.000 ευρώ¨, ανέφερε η κόρη του υπουργού, αιτιολογώντας το υψηλό κόστος στο γεγονός ότι η κατασκευή του σπιτιού είναι από πέτρα. Η δεύτερη κατοικία, η οποία βρίσκεται ακριβώς κάτω από την πρώτη προσφερόταν 70.000 ευρώ φθηνότερα, καθώς η κατασκευή της είναι από μπετόν. Και στις δύο ανακαινισμένες κατοικίες έχουν διατηρηθεί τα παραδοσιακά στοιχεία. ¨Τη διαρρύθμιση και τη διακόσμηση έχει αναλάβει η μητέρα μου, η οποία είναι αρχιτέκτονας¨, ανέφερε η κυρία Μ. Φ.. Επόμενη στάση ξενάγησης το χωριό Σκλάβοι. Μια εντυπωσιακή κατοικία 104 τ.μ., ιδιοκτησία της M. Α..Ε.., με δύο κρεβατοκάμαρες, δύο μπάνια, σε απόσταση 20 χλμ. από το αεροδρόμιο της Σητείας. Η τιμή 195.000 ευρώ. ¨Είναι φθηνότερη από την πρώτη που είδαμε στη Μαρωνία, που κοστίζει 225.000 ευρώ, γιατί δεν είναι χτισμένη από πέτρα¨, είπε η κόρη του υπουργού απαντώντας σε σχετικό ερώτημα για την απόκλιση των τιμών. Εγκαταλείποντας το χωριό Σκλάβοι, κατευθυνθήκαμε με προορισμό το χωριό Άγιος Σπυρίδων. Εκεί θα βλέπαμε μια πετρόκτιστη κατοικία 65 τ.μ., το κόστος της οποίας ανερχόταν στις 160.000 ευρώ. Όμως, στα μέσα της διαδρομής, η κυρία Φ. ενημερώθηκε από τη μητέρα της τηλεφωνικώς ότι για το συγκεκριμένο σπίτι είχαν ήδη εισπράξει προκαταβολή από άλλον αγοραστή¨. Τέλος, στην σελίδα 28 κάτω από τον τίτλο ¨Στη "ΦΩΛΙΑ" του real estate¨ αριστερά, έως την σελίδα 29 δημοσιεύεται άρθρο, το οποίο αναφέρει αναλυτικά τα κάτωθι: ¨Πρόκειται για τον υπουργό ανάπτυξης κ. Χρήστο Φ., η σύζυγος και τα παιδιά του οποίου είναι ιδιοκτήτες εταιρείας που αγοράζει, αναπαλαιώνει και πωλεί ακίνητα αξίας εκατομμυρίων ευρώ σε ολόκληρη τη χώρα μέσω της εταιρείας M. Α.Ε. Η εταιρεία ιδρύθηκε πριν από ένα χρόνο, όταν ο κ. Φ. ήταν υφυπουργός Οικονομίας, αρμόδιος για τα κοινοτικά κονδύλια, στους δε σκοπούς του καταστατικού της προβλέπεται και η παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σε θέμα αξιοποίησης εθνικών και κοινοτικών προγραμμάτων! Η εταιρεία M. Α..Ε.., της οικογένειας Φ. έχει ήδη αναπτύξει μια εντυπωσιακή κατασκευαστική δραστηριότητα (αγόρασε και αναπαλαιώνει 32 σπίτια και ένα ολόκληρο χωριό ενώ διαχειρίζεται πολλά άλλα), σε Κρήτη, Κάρπαθο και Χαλκιδική, για την οποία απαιτούνται μεγάλα κεφάλαια. Η M. Α..Ε.., που σήμερα έχει πάγια αξίας εκατομμυρίων ευρώ, δημιουργήθηκε με μετοχικό κεφάλαιο μόλις 60.000 ευρώ, με μετόχους και μέλη Δ.Σ., τη σύζυγο του κ. Φ., κυρία Π. Β. και τα τρία τους παιδιά Σ., Μ.. και Ζ., όπως προκύπτει από την ¨εφημερίδα της Κυβερνήσεως¨, και την καταχώρηση στο Μητρώο Ανωνύμων Εταιρειών της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης. Η M. Α..Ε.., βάσει των όσων αναφέρονται στο site της και στα προσεγμένα διαφημιστικά φυλλάδια, τα οποία, αξίζει να σημειωθεί, είναι μεταφρασμένα στην αγγλική και ρωσική γλώσσα, έχει ως στόχο να προσεγγίσει επενδυτές από την Αμερική και Ευρώπη. Συνταξιούχους από κάθε γωνιά της Ευρώπης και όχι μόνο, που έχουν γνωρίσει τις ομορφιές της Ελλάδας και σκέφτονται σοβαρά το ενδεχόμενο να εγκατασταθούν μόνιμα στη χώρα μας. Ρώσους επιχειρηματίες με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, οι οποίοι βλέπουν την Ελλάδα ως έναν επίγειο παράδεισο. Αλλά και συμπατριώτες μας, οι οποίοι μπορούν να διαθέσουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για να αποκτήσουν το εξοχικό των ονείρων τους. Τρεις λοιπόν μέχρι σήμερα οι περιοχές στις οποίες απλώνεται η δραστηριότητα της οικογενειακής επιχείρησης του υπουργού ανάπτυξης, δεκάδες όμως τα ακίνητα που ανήκουν στην ιδιοκτησία της και έχουν ανακαινιστεί, έτοιμα να ανοίξουν τις πόρτες τους σε κάθε ενδιαφερόμενο πελάτη. Σε έξι χωριά, στην ευρύτερη περιοχή της Σητείας έχουν τεθεί προς πώληση μέχρι σήμερα 19 παραδοσιακές και μοντέρνες κατοικίες, την κατασκευή των οποίων είχε αναλάβει αποκλειστικά η εταιρεία της οικογένειας Φ., καθώς η σύζυγός του είναι αρχιτέκτων. Μόνο η αξία των ακινήτων της Σητείας, με βάση τις τιμές που έχουν ορίσει στο site της εταιρείας φτάνει τα 3.235.000 ευρώ. Στο παραπάνω ποσό δεν έχει υπολογιστεί το χρηματικό ποσό που θα εισπράξουν σε περίπτωση πώλησης ενός ολόκληρου χωριού (!), που βρίσκεται στην ιδιοκτησία τους και το οποίο περιλαμβάνει 16 ακόμη κατοικίες, εκ των οποίων οι οκτώ είναι πετρόκτιστες και οι υπόλοιπες οκτώ είναι νέες μοντέρνες κατασκευές με παραδοσιακό χαρακτήρα. Δεν έχουν υπολογιστεί επίσης ούτε και τα κέρδη που θα αποκομίσει η M. Α..Ε.., από την πώληση δύο πολυτελέστατων κατοικιών στην περιοχή Μοχλός, σε απόσταση 35 χλμ, από το αεροδρόμιο της Σητείας, 600 και 400 τ.μ., αντίστοιχα, σε οικόπεδα 8 και 5 στρεμμάτων, για τις οποίες οι τιμές δεν είναι ακόμη ανακοινώσιμες και είναι υπό διαπραγμάτευση, όπως σημειώνεται στο site της εταιρείας. Όσον αφορά στις δραστηριότητες της M. Α..Ε.., στα υπόλοιπα μέρη της Ελλάδας και πιο συγκεκριμένα στη Χαλκιδική και στην Κάρπαθο, όπου η εταιρεία διαχειρίζεται - μεσιτεύει την πώληση δεκάδων εκλεκτών ακινήτων, στα οποία περιλαμβάνονται σπίτια και εκτάσεις η εταιρεία δεν δίνει τιμές τόσο στο site όσο και στα διαφημιστικά φυλλάδιά της. Πιο συγκεκριμένα, στα Νέα Ρόδα Χαλκιδικής, μπροστά στην παραλία, είναι προς πώληση 12 πολυτελέστατες βίλες, δύο εκ των οποίων διαθέτουν και εσωτερικές πισίνες. Ως ημερομηνία παράδοσής τους, σύμφωνα με τις πληροφορίες στο site της M. Α..Ε.., έχει οριστεί ο Ιούνιος του 2009. Στη Χαλκιδική, επίσης, η οικογενειακή επιχείρηση του υπουργού διαχειρίζεται την πώληση παραθαλάσσιας εκτάσεως 3.000 στρεμμάτων που ¨βλέπει¨, στο Όρος Άθως. Στην παραλία Φούρκα στη Χαλκιδική, η M. Α..Ε.., έχει συμβάλει στην ανέγερση της πολυτελούς ξενοδοχειακής μονάδας "O. S.", και ζητάει επενδυτές, χωρίς εδώ να αναφέρει το χρηματικό ποσό που ζητάει. Παραθαλάσσια έκταση 140 στρεμμάτων διαχειρίζεται και στην Κάρπαθο, σε μόλις... χλμ. απόσταση από το αεροδρόμιο του νησιού, η οποία, σύμφωνα με την Μ. Α..Ε.., ενδείκνυται και έχει τις προδιαγραφές για την ανέγερση ξενοδοχειακής μονάδας. Η εταιρεία M. Α..Ε.., σύμφωνα με τα όσα αναφέρει στο site της ¨ξεκίνησε ως μια παρέα παλιόφιλων που δεν τους ενδιαφέρουν μόνο οι ευκαιρίες που εντοπίζονται στο real estate κομμάτι της Ελλάδας, αλλά η ευκαιρία που τους παρουσιάζεται να προσφέρουν στον πελάτη μια μοναδική εμπειρία: την επιστροφή στον παραδοσιακό τρόπο ζωής και στις "αληθινές αξίες". Μόνο που σ' αυτήν την "παρέα παλιόφιλων", όπως περιγράφεται, περιλαμβάνονται και όλα τα μέλη της οικογένειας Φ.. Να θυμίσουμε ότι πρόσφατα οι βουλευτές της Ν.Δ., ζητούσαν την κεφαλή επί πίνακι του πρώην υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας κ. Γ. Β. επειδή ο τελευταίος είχε συστήσει εταιρεία real estate για τη διαχείριση των ακινήτων του. Σήμερα διαπιστώνεται ότι η σύζυγος του υπουργού ανάπτυξης κ. Φ. εμπνεύστηκε παράλληλα με τις πολιτικές δραστηριότητας του άνδρα της τη δημιουργία μιας εταιρείας που θα διαχειρίζεται ακίνητα που θα αγοράζει και στη συνέχεια θα ανακαινίζει προκειμένου να τα πουλήσει. Παράλληλα το καταστατικό της ίδιας εταιρείας προβλέπει και τη μελέτη για τη συμμετοχή και αξιοποίηση εθνικών προγραμμάτων, αν και συμπτωματικά την ίδια περίοδο ο κ. Φ. είναι πολιτικός προϊστάμενος γι' αυτά τα θέματα. Η εταιρεία στους σκοπούς της, που δημοσιεύτηκαν στις 1 Ιανουάριου 2007(περίοδο κατά την οποία ο κ. Φ. ήταν αρμόδιος υφυπουργός σε θέματα ΚΠΣ), αναφέρει ευθέως πως αντικείμενο της, μεταξύ άλλων, είναι, ¨η παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σε θέματα επενδύσεων καθώς και στην αξιοποίηση εθνικών και κοινοτικών προγραμμάτων¨. Στο ΦΕΚ 234/11.01.2007, τα τέσσερα μέλη της οικογένειας του υπουργού ανάπτυξης καταχωρούνται ως μέλη του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας Μ. Α..Ε.. Όμως, 18 ημέρες μετά (ΦΕΚ 669/29.01.2007), η σύνθεση του οικογενειακού διοικητικού συμβουλίου αλλάζει, με τις αποχωρήσεις των τριών παιδιών του υπουργού και την παραμονή μόνο της συζύγου του. Στα αξιοσημείωτα των δραστηριοτήτων της M. Α..Ε.., είναι πως φτάνει να κατέχει ένα ολόκληρο παραδοσιακό χωριό, το S. E. V., του οποίου η αξία μέχρι στιγμής είναι απροσδιόριστη, καθώς δεν έχουν κατασκευαστεί προς το παρόν κατοικίες. Πάντως, με βάση εκτιμήσεις ειδικών, η συνολική αξία σε ακίνητα και γη της εταιρείας της οικογένειας Φ. φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη και όλα τα παραπάνω με ένα μετοχικό κεφάλαιο το οποίο αρχικά έφτανε στις 60.000 ευρώ, χωρίς να έχει υπάρξει στον ενάμιση χρόνο λειτουργίας της καμία αύξηση μετοχικού κεφαλαίου!¨. Ο ενάγων με την από 8-10-2008 εξώδικη δήλωσή του, που επιδόθηκε στους εναγόμενους στις 9-10-2008, σε απάντηση του ως άνω δημοσιεύματος, διαμαρτυρήθηκε για όσα σε βάρος του αναφέρονταν σε αυτό, αρνήθηκε ότι είχε οποιαδήποτε ανάμιξη ή συμμετοχή στην εταιρεία M. Α..Ε.., δήλωσε ότι αυτή ήταν δημιούργημα της συζύγου και των παιδιών του και ότι ο ίδιος δεν επέτρεψε οποιαδήποτε ανάμιξη των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων μελών της οικογένειάς του με το Δημόσιο ή τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, την απόληψη επιδοτήσεων, ενισχύσεων κλπ. από προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή επ' αμοιβή δραστηριότητες τέτοιου είδους για λογαριασμό τρίτων και κάλεσε τους εναγομένους να καταχωρίσουν τις θέσεις του αυτές στο φύλλο της εφημερίδας της επόμενης Κυριακής. Ομοίως, την ίδια ημέρα και η ¨M. Α.Ε.¨ επέδωσε στους εναγομένους την από 7-10-2008 δήλωσή της, με την οποία διαμαρτυρήθηκε για τη σύνδεση του ενάγοντος με τις δραστηριότητές της και τις αιχμές που αφήνονταν για τη νομιμότητα των ενεργειών της και όσον αφορά την επιχειρηματική της δράση ανέφερε τα ακόλουθα: ότι το ποσό που είχε επενδύσει σε ακίνητα ανερχόταν σε 638.728,45 ευρώ, το ποσό που είχε δαπανήσει για την ανακατασκευή δέκα ακινήτων σε 421.811,96 ευρώ, ότι τα κεφάλαιά της συνολικού ποσού 1.395.000 ευρώ (πλέον του αρχικού της κεφαλαίου) τα είχε αντλήσει από τραπεζικό δανεισμό της «Τ. «Π., που της χορηγήθηκε με τραπεζικά κριτήρια και από ιδιωτική τοποθέτηση με σκοπό την αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου, ότι δεν είχε οποιαδήποτε συναλλαγή με το Δημόσιο, ούτε είχε λάβει οποιαδήποτε επιδότηση, ούτε αμοιβή από σύνταξη μελετών για λήψη κοινοτικής επιχορήγησης, ότι τα ακίνητα που είχε ανακαινίσει ήταν δέκα και δεν είχε ολοκληρωθεί η ανακαίνιση όλων, οι τιμές πώλησης για τα ακίνητα που είχε ορίσει την τιμή τους στο site της ανέρχονταν συνολικά στο ποσό των 2.000.000 ευρώ, ότι το χωριό που αναφερόταν στο δημοσίευμα ότι της ανήκε ήταν οκτώ ερειπωμένα σπίτια και είχε την δυνατότητα ανέγερσης άλλων οκτώ, ότι από τις επτά φωτογραφίες που περιλαμβάνονταν στο δημοσίευμα (οι οποίες αποδεχόταν ότι είχαν ληφθεί από την ιστοσελίδα της και από έντυπο διαφημιστικό υλικό της) και απεικόνιζαν κατοικίες, οι τέσσερις αφορούσαν κατοικίες που δεν ήταν υπαρκτές, αλλά αποτελούσαν προτάσεις της προς κάθε ενδιαφερόμενο αγοραστή, ότι τα ακίνητα που απεικονίζονταν στις τρεις φωτογραφίες της 30ης σελίδας της εφημερίδας (ξενοδοχείο στη Χαλκιδική και εδαφικές εκτάσεις απέναντι από το όρος Άθως και στην Κάρπαθο) δεν της ανήκαν, ούτε είχε οποιαδήποτε σχέση με αυτά, αλλά απλώς διαμεσολαβούσε για την εξεύρεση αγοραστή - επενδυτή και ζητούσε να δημοσιευθεί η δήλωσή της στο φύλλο της επόμενης Κυριακής. Στο φύλλο αυτό (της 12-10-2008) έγινε αναφορά στις δύο αυτές δηλώσεις και τέθηκαν τα ακόλουθα ερωτήματα, σε ένα άρθρο με τον τίτλο: ¨Αναπάντητα ερωτήματα για τις οικογενειακές business Φ.¨: πώς μπόρεσε η σύζυγος του ενάγοντος να αποκτήσει όλα τα ακίνητα που είχε στην κυριότητά της η ως άνω εταιρεία (τα οποία αναφέρονταν ότι είχαν συνολική επιφάνεια σε γη και κτίσματα 6.571,52 τ.μ.) μόνο με 1.060.000 ευρώ, πώς μπόρεσε η εταιρεία να λάβει τραπεζικό δάνειο 1.060.000 ευρώ (όπως ανέφερε το δημοσίευμα ότι ήταν το ποσό του τραπεζικού δανεισμού, χωρίς το ποσό αυτό να έχει προσδιορισθεί με τις ως άνω εξώδικες δηλώσεις), ποιες ήταν οι εγγυήσεις που έδωσε η σύζυγος του ενάγοντος για τη λήψη του δανείου και ποια ήταν τα ακίνητα που είχαν υποθηκευθεί για να λάβει αυτή χρήματα, καθώς σύμφωνα με το ¨πόθεν έσχες¨ του ενάγοντος για το 2006 δεν είχε καθόλου προσωπικές καταθέσεις (η σύζυγος του ενάγοντος). Ο ενάγων με την υπό κρίση αγωγή ισχυρίζεται ότι το ως άνω δημοσίευμα τον εμφάνισε εμπλεκόμενο σε ¨παράνομες, σκοτεινές και ανήθικες δραστηριότητες¨ με την εκ δόλου αποσιώπηση αληθών γεγονότων και αναφορά ψευδών γεγονότων σε αυτό, που αποσκοπούσαν στη δημιουργία του ως άνω συμπεράσματος σε βάρος του και ειδικότερα ότι με την μεθόδευση αυτή επιδιώχθηκε η δημιουργία ψευδών εντυπώσεων που αφορούσαν: 1) τη σύνδεσή του με την ως άνω εταιρεία, ενώ το αληθές ήταν ότι δεν είχε σχέση με αυτήν, 2) τον αριθμό των ακινήτων που είχε στην κυριότητά της η εταιρεία, που εμφανιζόταν πολύ μεγαλύτερος από τον πραγματικό, 3) την αξία των ακινήτων αυτών, που είχε υπολογισθεί κατά το δημοσίευμα στο ποσό των 6.000.000 ευρώ, ενώ το αληθές ήταν ότι η αξία τους ανερχόταν στο ποσό του 1.060.000 ευρώ και 4) την χρηματοδότηση της εταιρείας, που φαινόταν ότι προερχόταν μόνο από το εταιρικό της κεφάλαιο, ενώ το αληθές ήταν ότι είχε λάβει τραπεζική χρηματοδότηση και είχε γίνει αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου. Από τα στοιχεία που προσκομίζονται αποδείχθηκαν τα ακόλουθα, όσον αφορά τα ανωτέρω θέματα: Η εταιρεία με την επωνυμία ¨.. Α. Ε. Δ. Δ. Α. - Π. Υ. Κ. Ε. και το διακριτικό τίτλο ¨. Α..Ε..¨. συστήθηκε τον Ιανουάριο του 2007 με μέλη του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου ( η θητεία του οποίου ορίστηκε έως το πρώτο εξάμηνο του έτους 2009) τη σύζυγο του ενάγοντος, Π. Β., τα τρία τέκνα τους, Σωτήριο, Μ., Ζ. Φ. και την Μ.. Δ. (κάτοικο Σητείας Κρήτης), με μετοχικό κεφάλαιο ανερχόμενο στο ποσό των 60.000 ευρώ και σκοπούς μεταξύ άλλων: την κατασκευή οικοδομών, την αγορά - πώληση και εκμίσθωση ακινήτων, την άσκηση τουριστικών και ξενοδοχειακών επιχειρήσεων με ανέγερση, μίσθωση ή εκμίσθωση ξενοδοχειακών συγκροτημάτων και την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σε θέματα επενδύσεων, καθώς και την προετοιμασία, υποβολή, εκπόνηση και αξιοποίηση αναπτυξιακών εθνικών και κοινοτικών προγραμμάτων. Λίγες ημέρες μετά τη σύσταση της εταιρείας, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των μετόχων της, τα τέκνα του ενάγοντος έπαυσαν να είναι μέλη του Δ.Σ. της και αντικαταστάθηκαν από τους Α. Ο. και Α. Τ., ενώ παρέμεινε σε αυτό η σύζυγος του ενάγοντος ως Πρόεδρος του Δ.Σ. και Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας. Όπως και ο ίδιος ο ενάγων ανέφερε στην ως άνω δήλωσή του, η εταιρεία αυτή είναι μια οικογενειακή εταιρεία που ανήκει στη σύζυγο και τα τέκνα του, η απομάκρυνση δε των τελευταίων από το Δ.Σ. αυτής έγινε, σύμφωνα με δήλωση της ίδιας της εταιρείας στις 6-10-2008 στο ιστολόγιο της ¨sitianews¨: ¨για να μην θεωρηθεί ότι τα παιδιά προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το όνομα του πατέρα τους¨. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η παραπάνω εταιρεία: α) αγόρασε παλαιά κτίσματα (μεταξύ των οποίων και ένα χωριό αποτελούμενο από οκτώ ερειπωμένες κατοικίες με δυνατότητα ανέγερσης άλλων οκτώ) και εκτάσεις γης σε διάφορα χωριά στην περιοχή Σητεία της Κρήτης (χωριά Μαρώνια, Σκλάβοι, Άγιος Σπυρίδωνας κλπ) και δραστηριοποιήθηκε στην ανακατασκευή των υφιστάμενων παλαιών και στην ανέγερση νέων κατοικιών επί των ως άνω ακινήτων και β) μεσολαβούσε έναντι αμοιβής στην εκμίσθωση ακινήτων μεγάλης αξίας (ξενοδοχείο "O. S." στη Χαλκιδική, παραθαλάσσια έκταση 2.500 στρεμμάτων με θέα το όρος Άθως, παραθαλάσσια έκταση 140 στρεμμάτων στην Κάρπαθο). Στην ιστοσελίδα της εταιρείας στο διαδίκτυο και στα διαφημιστικά της φυλλάδια αναφερόταν (κατά τον χρόνο του επίδικου δημοσιεύματος) ότι είχε διαθέσιμα προς πώληση διάφορα ακίνητα ιδιοκτησίας της και είχαν αναρτηθεί οι φωτογραφίες ακινήτων με κτίσματα, που είχε ανακατασκευάσει και άλλων, που απεικόνιζαν κτίσματα, που δεν είχε ακόμη κατασκευάσει και αποτελούσαν προϊόν απεικόνισης μέσω υπολογιστή. Πηγή πληροφόρησης του πρώτου εναγομένου για την δραστηριότητα της εταιρείας υπήρξε, μεταξύ άλλων: α) η επιτόπια μετάβασή του στην Κρήτη, κατά την οποία επισκέφθηκε τα ακίνητα που αναφέρει στο δημοσίευμα, β) το δημοσιευμένο ¨πόθεν έσχες¨ του ενάγοντος και τα ΦΕΚ (Τεύχη Α.Ε. και Ε.Π.Ε.) που αφορούσαν τη σύσταση της εταιρείας και τις τροποποιήσεις του καταστατικού της και γ) οι πληροφορίες που η εταιρεία ανέφερε στην ιστοσελίδα της και τα διαφημιστικά της φυλλάδια, που διέθετε στους ενδιαφερόμενους αγοραστές, ενώ οι φωτογραφίες που περιέλαβε στο ένδικο δημοσίευμα, προέρχονται από εκείνες που η ίδια η εταιρία είχε αναρτήσει στην ιστοσελίδα της. Ο ενάγων ισχυρίζεται ότι από τα αναφερόμενα στην ιστοσελίδα της εταιρείας και τα διαφημιστικά της φυλλάδια προέκυπτε: α) ότι τα ακίνητά της ήταν λιγότερα από εκείνα, που ανέφερε ο πρώτος εναγόμενος στο επίδικο άρθρο, ότι της ανήκαν κατά κυριότητα, β) ότι οι αξίες των ακινήτων που, πράγματι, της ανήκαν, ήταν μικρότερες από εκείνες που αναφέρονται στο δημοσίευμα και γ) ότι τρεις από τις φωτογραφίες που αποτυπώνονται στο δημοσίευμα απεικόνιζαν κτίσματα προς πώληση μετά από εξεργασία τους μέσω υπολογιστή, ενώ στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι αφορούσαν υπαρκτά κτίσματα και ότι ο πρώτος εναγόμενος περιέλαβε τα ως άνω ανακριβή στοιχεία στο δημοσίευμα εκ δόλου, προκειμένου να δημιουργήσει στο αναγνωστικό κοινό την εντύπωση ότι η εταιρεία είχε πολύ μεγαλύτερη περιουσία από την πραγματική και συνεπώς, βρισκόταν σε πολύ μεγάλη αναντιστοιχία προς τα εμφανή κεφάλαια χρηματοδότησής της. Όμως, ο ενάγων δεν προσκομίζει εκτύπωση από την ιστοσελίδα της εταιρίας που να αφορά όσα ως άνω επικαλείται, ούτε τα διαφημιστικά της φυλλάδια σε πρωτότυπο, ώστε να διακριβωθούν οι ισχυρισμοί του αυτοί (ότι η εταιρεία πληροφορούσε τους ενδιαφερόμενους πελάτες με διαφορετικά στοιχεία, όσον αφορά τα ακίνητα που διέθετε, σε σχέση με εκείνα που αναφέρονται στο ένδικο άρθρο), ενώ από το δημοσίευμα δεν μπορεί να διαπιστωθεί εάν οι ως άνω τρεις φωτογραφίες που επικαλείται (ο ενάγων) και περιλαμβάνονται σε αυτό, αφορούν ακίνητα σχεδιασμένα μέσω υπολογιστή. Το γεγονός δε ότι η εταιρεία στην προαναφερόμενη από 7-10-2008 δήλωσή της ισχυρίστηκε ότι οι τιμές των πωλουμένων ακινήτων που αναφέρονταν στην ιστοσελίδα της ανέρχονταν συνολικά στο ποσό των 2.000.000 ευρώ, δεν κρίνεται από μόνο του ικανό να αποδείξει τον σχετικό ισχυρισμό του ενάγοντος. Περαιτέρω, όσον αφορά την προέλευση των χρηματικών κεφαλαίων που χρησιμοποιήθηκαν από την ¨. Α..Ε..¨. για την κτήση των περιουσιακών στοιχείων, που, τόσο αυτή, όσο και ο ενάγων αποδέχονται ότι της ανήκουν κατά κυριότητα (χωρίς ωστόσο να τα προσδιορίζουν επακριβώς) και την εκτέλεση εργασιών ανοικοδόμησης επ' αυτών και ανέρχονται κατά τους ισχυρισμούς τους στο συνολικό ποσό του 1.060.540,35 ευρώ, λεκτέα τα ακόλουθα: ο ενάγων προσκομίζει: α) ανυπόγραφα (από την δανείστρια τράπεζα) αντίγραφα πράξεων τροποποίησης της 2759182/31-8-2007 σύμβασης χορήγησης πίστωσης με ανοικτό αλληλόχρεο λογαριασμό, που φαίνεται ότι συνάφθηκαν μεταξύ της τράπεζας ¨Πειραιώς¨ και της ¨. Α..Ε..¨., με εγγυήτρια την σύζυγο του ενάγοντος, δυνάμει των οποίων φαίνεται ότι κατά τον ένδικο χρόνο είχε χορηγηθεί στην πιστούχο εταιρεία πίστωση ποσού 970.000 ευρώ και β) τα Φ.Ε.Κ. στα οποία καταχωρήθηκαν τροποποιήσεις καταστατικού της εταιρίας σχετικά με την αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου. Τα έγγραφα αυτά δεν κρίνονται επαρκή προς απόδειξη της προέλευσης των κεφαλαίων που ο ενάγων επικαλείται ότι επενδύθηκαν από την παραπάνω εταιρεία για την κτήση και αξιοποίηση των ακινήτων που ισχυρίζεται ότι της ανήκουν, διότι οι αυξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου της ¨. Α..Ε..¨. έλαβαν χώρα μετά την 7-12-1999, ήτοι πολύ μετά το δημοσίευμα και δεν προσκομίζεται κίνηση του ως άνω αλληλόχρεου λογαριασμού, από το άνοιγμά του μέχρι τον χρόνο δημοσίευσης του επίδικου άρθρου, από την οποία να φαίνονται οι εκταμιεύσεις ποσών και τυχόν πληρωμές που έγιναν. Επιπλέον, δεν προσκομίζονται στοιχεία προκειμένου να διακριβωθεί: α) με βάση ποια τραπεζικά κριτήρια χορηγήθηκε η ως άνω πίστωση στην παραπάνω εταιρεία (π.χ. εγγραφή προσημειώσεων υποθήκης επί ακινήτων της εταιρείας ή της εγγυήτριας) και β) η περιουσιακή κατάσταση της συζύγου και των τέκνων του ενάγοντος (π.χ. το πόθεν έσχες αυτού που περιλαμβάνει και τα περιουσιακά στοιχεία των μελών της οικογένειάς του), ώστε να κριθεί ότι το αρχικό μετοχικό κεφάλαιο της εταιρίας (ποσού 60.000 ευρώ) εισφέρθηκε από αυτούς, όπως ισχυρίζεται ο ενάγων και όχι από τον ίδιο (ενάγοντα), όπως υπονοείται στο δημοσίευμα. Αντίθετα, ως προς το θέμα αυτό υπάρχουν αντικρουόμενα αποδεικτικά στοιχεία, καθώς ο μάρτυρας απόδειξης κατέθεσε ότι το αρχικό κεφάλαιο της εταιρείας προήλθε από ιδιωτικά κεφάλαια της συζύγου και των τέκνων του ενάγοντος και κατά τα αναφερόμενα στο δημοσίευμα, που δεν αντικρούει ο ενάγων, στο πόθεν έσχες του (ενάγοντος) του έτους 2006, η σύζυγός του δεν φαινόταν να έχει προσωπικές τραπεζικές καταθέσεις, ενώ τα τέκνα του κατά τον χρόνο ίδρυσης της εταιρείας είχαν μόλις τελειώσει τις σπουδές τους. Σχετικά, δε, με το εάν η ¨. Α..Ε..¨. συνέβαλε ή όχι οικονομικά στην ανέγερση του ξενοδοχείου "O. S." στη Χαλκιδική, ο ενάγων προσκομίζει την προαναφερόμενη ένορκη βεβαίωση του Α. Δ., φίλου του, ο οποίος καταθέτει ότι το ως άνω ξενοδοχείο είναι ιδιοκτησίας της οικογένειάς του και το διευθύνει η κόρη του, χωρίς ωστόσο να προσκομίζεται κανένα άλλο στοιχείο που να αφορά στην κυριότητα του ακινήτου αυτού (π.χ. συμβόλαια κτήσης), ενώ, σημειωτέον ότι, όσον αφορά τα ακίνητα που ανήκουν πράγματι κατά κυριότητα στην παραπάνω εταιρεία (ανεξάρτητα από το τι ισχυρίζεται αυτή στην ως άνω ιστοσελίδα της, που αποτέλεσε την πηγή πληροφόρησης του πρώτου εναγομένου), ο ενάγων δεν προσκομίζει κανένα επίσημο στοιχείο (συμβόλαια κτήσης), όπως θα μπορούσε, δεδομένης της ανάμιξης μελών της οικογένειάς του στην εταιρεία αυτή και της υποχρέωσής του να αναφέρει τα περιουσιακά τους στοιχεία στην δήλωση του πόθεν έσχες, που υποχρεούτο ως μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου κατά (αλλά και πριν και μετά) τον ένδικο χρόνο να καταθέσει. Όσον αφορά την επισήμανση στο δημοσίευμα ότι κατά το χρόνο σύστασης της ¨. Α..Ε..¨. ο ενάγων ήταν αρμόδιος υπουργός σε θέματα Κ.Π.Σ. και το ερώτημα που τέθηκε, εάν η εταιρεία έχει εκπονήσει μελέτες για κοινοτικά προγράμματα, κρίνεται ότι ήταν εύλογο ενόψει του ότι, μεταξύ των σκοπών της εταιρείας, όπως προαναφέρθηκε, ήταν και η σύνταξη σχετικών μελετών και δεν μπορούσε ο πρώτος εναγόμενος να ελέγξει εάν πράγματι είχαν γίνει σχετικές μελέτες. Ο ισχυρισμός του ενάγοντος στην προαναφερόμενη δήλωσή του ότι δεν θα επέτρεπε ποτέ οποιαδήποτε ανάμιξη της οικογένειάς του στην επ' αμοιβή δραστηριότητα για τη λήψη επιδοτήσεων από προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για λογαριασμό τρίτων, δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη απορία ως προς το γιατί τέθηκε μεταξύ των σκοπών της ¨. Α..Ε..¨. η εκπόνηση των άνω μελετών. Όσον αφορά τον ισχυρισμό του ενάγοντος ότι ο πρώτος εναγόμενος δολίως έθεσε το ερώτημα, εάν είχε λάβει επιδοτήσεις η εταιρεία, διότι κατά την επίσκεψή του στα ακίνητα που αναφέρει στο δημοσίευμα είχε διαπιστώσει ότι αυτά δεν είχαν την εκ του νόμου υποχρεωτική σήμανση για όσα ακίνητα κατασκευάζονται κατόπιν επιχορήγησης και συνεπώς, γνώριζε ότι δεν συνέτρεχε τέτοια περίπτωση, αλλά έθεσε το ερώτημα για να δημιουργήσει υπόνοιες περί του αντιθέτου, δεν ευσταθεί. Και τούτο διότι ο πρώτος εναγόμενος επισκέφθηκε ορισμένα μόνο από τα ακίνητα που η ίδια η ¨. Α..Ε..¨. αποδεχόταν ότι ανακατασκεύαζε τον επίδικο χρόνο και όχι όλα. Περαιτέρω, παρά τα περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα από τον ενάγοντα, στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι η ¨. Α..Ε..¨. ενεργούσε ως μεσίτης όσον αφορά τα ακίνητα στα Ν. Ρόδα Χαλκιδικής και στην Κάρπαθο και όχι ότι της ανήκαν κατά κυριότητα και διευκρινίζεται ότι δεν είχαν κατασκευασθεί οι παραδοσιακές κατοικίες του χωριού ¨S. E. V.¨. Ως προς τον ισχυρισμό δε του ενάγοντος ότι δεν είχε διενεργηθεί επαρκής δημοσιογραφική έρευνα από τον πρώτο εναγόμενο, διότι δεν απευθύνθηκε στον ίδιο προκειμένου να ρωτήσει τη θέση του επί των ως άνω θεμάτων αλλά και διότι δεν έλεγξε επαρκώς τον τρόπο χρηματοδότησης της ως άνω εταιρείας, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός του, διότι δεν προέκυψε ότι ο πρώτος εναγόμενος παρέλειψε, καίτοι αυτό ήταν εφικτό, να εξακριβώσει την αλήθεια ή μη των θεμάτων που ανέπτυξε στο ένδικο δημοσίευμα. Ειδικότερα, ως προς το θέμα αυτό αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: την προηγούμενη ημέρα του ένδικου δημοσιεύματος η εφημερίδα εξέδωσε δελτίο τύπου στο οποίο ανέφερε, όπως συνηθίζεται, τα πιο βασικά θέματα που κάλυπτε η κυριακάτικη έκδοσή της, μεταξύ των οποίων ήταν και το επίδικο, ως προς το οποίο ανέφερε ότι ο ενάγων εμπλεκόταν σε εταιρεία real estate μέσω της συζύγου του, ότι η σύζυγος και τα παιδιά του (ενάγοντος) είχαν συστήσει εταιρεία εκμετάλλευσης ακινήτων, ότι το μετοχικό κεφάλαιο, με το οποίο ξεκίνησε η εταιρεία αυτή, ανερχόταν στο ποσό των 60.000 ευρώ, ότι η εταιρεία είχε 32 ιδιόκτητες κατοικίες στην Κρήτη, τις οποίες αναπαλαίωνε, ότι διαχειριζόταν σημαντικά ακίνητα σε όλη την Ελλάδα, ότι η αξία των παγίων της κατά την ημέρα του δημοσιεύματος υπερέβαινε τα 6.000.000 ευρώ, ότι μεταξύ των σκοπών της εταιρείας ήταν και η εκπόνηση μελετών για την αξιοποίηση εθνικών και κοινοτικών προγραμμάτων και ότι η δραστηριότητα της εταιρείας αποτελούσε μείζον ηθικό και πολιτικό πρόβλημα. Ο ενάγων, που έλαβε γνώση αυτού του δελτίου τύπου (το οποίο περιλάμβανε εν συντομία όσα σήμερα επικαλείται ότι ήταν συκοφαντικά σε βάρος του), απάντησε την ίδια ημέρα ως ακολούθως: ότι στοχοποιήθηκε η οικογένειά του, επειδή ασχολήθηκε με την ανάπτυξη μιας μικρομεσαίας επιχείρησης, που δεν είχε λάβει κάποια επιχορήγηση, ότι ¨όλα ήταν στο φως¨ και ότι τα πραγματικά στοιχεία για την οικονομική κατάσταση της εταιρίας θα δημοσιεύονταν στους ισολογισμούς της, σύμφωνα με τον νόμο και καλούσε, όποιους είχαν άλλη άποψη, να την καταθέσουν στον εισαγγελέα. Επιπλέον, όπως ο ίδιος ομολογεί (βλ. σελ. 5 των πρωτόδικων προτάσεών του), οι δηλώσεις που αναφέρονται στο επίδικο δημοσίευμα υπό τον τίτλο ¨τι απαντά ο υπουργός¨ είναι δηλώσεις που έγιναν από τον ίδιο στις 4-10-2008, μετά την ανάγνωση του δελτίου τύπου της εφημερίδας, δηλαδή καθ' ο χρόνο γνώριζε τα βασικά γεγονότα που αναφέρονταν στο δημοσίευμα και κατ' αυτόν είναι ψευδή.
Συνεπώς, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι το ένδικο άρθρο δημοσιεύθηκε χωρίς να έχει προηγουμένως τοποθετηθεί επ' αυτού ο ενάγων, ή ότι παραλείφθηκαν δηλώσεις που έκανε και οι οποίες διευκρίνιζαν τα θέματα που έθετε σε βάρος του το ένδικο άρθρο, αφού στις ως δηλώσεις του δεν δίνει πληροφορίες, οι οποίες τεκμηριωμένα θα ανέτρεπαν τα αναφερόμενα σε αυτό (άρθρο). Ιδία δε όσον αφορά το θέμα της χρηματοδότησης της εταιρείας, που ο ενάγων θεωρεί ότι με δόλο καλύφθηκε πλημμελώς στο ένδικο δημοσίευμα, δεν προέκυψαν μέχρι τώρα στοιχεία αδιαμφισβήτητα, τα οποία μπορούσαν και έπρεπε να περιληφθούν στο δημοσίευμα και θα οδηγούσαν στην άρση των υπονοιών για τον τρόπο χρηματοδότησης της ¨. Α..Ε..¨., καθώς ο ενάγων δεν προσκομίζει στοιχεία: α) για την κίνηση του ως άνω αλληλόχρεου λογαριασμού, ώστε να προκύψει πότε λήφθηκαν και ποια ποσά, αντιστοιχίζοντας το τίμημα που κατέβαλε η εταιρεία για τις αγορές των ακινήτων που έχει στην κυριότητα της με την εκταμίευση των ανάλογων ποσών και ακολούθως, των ποσών που δαπάνησε για την ανακατασκευή τους και τα υπόλοιπα λειτουργικά έξοδά της (προκειμένου να αποδειχθεί ο τώρα προβαλλόμενος ισχυρισμός του ότι η ως άνω τραπεζική πίστωση αποτέλεσε την πηγή χρηματοδότησης των δραστηριοτήτων της εταιρείας από την αρχή της λειτουργίας της) και β) για το με ποιες εξασφαλίσεις δόθηκε η παραπάνω πίστωση και από πότε και με ποια χρήματα αποπληρωνόταν, καθώς, με βάση την κατάθεση του μάρτυρα απόδειξης, δεν πουλήθηκαν, τελικά, λόγω της οικονομικής κρίσης τα ακίνητα που ανακατασκεύασε η εταιρεία και αναγκάσθηκε μεταγενέστερα να τα εκμεταλλεύεται ως ξενοδοχειακή μονάδα (προκειμένου να αποδειχθεί ότι ο ίδιος δεν είχε ανάμειξη στην χρηματοδότηση της εταιρίας). Με βάση λοιπόν όσα προεκτέθηκαν, σχετικά με τα όσα, από τα αναφερόμενα στο ένδικο δημοσίευμα, επισημαίνονται στην ένδικη αγωγή ως συκοφαντικά και ψευδή γεγονότα, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν μπορεί να αποφανθεί με πλήρη δικανική πεποίθηση για το αληθές ή μη αυτών, καθώς δεν προσκομίζονται αποδεικτικά στοιχεία για τα ακίνητα που ανήκουν στην εταιρεία (ως προς το είδος, την τιμή κτήσης και την αξία τους) και τον τρόπο χρηματοδότησής της, επιπλέον δε γιατί δεν προσκομίζεται ούτε εκτύπωση από την ιστοσελίδα της εταιρείας και τα διαφημιστικά της φυλλάδια κατά τα προαναφερόμενα, ώστε να κριθεί τι στοιχεία παρείχε αυτή στους τρίτους για την περιουσιακή της κατάσταση και εάν το ένδικο δημοσίευμα περιείχε διαφορετικές πληροφορίες, με την ψευδή επίκληση ότι προέρχονταν από την ιστοσελίδα και τα φυλλάδια της εταιρείας και συνεπώς, δεν μπορεί να κριθεί ότι πληρούνται στο πρόσωπο του πρώτου εναγομένου οι προϋποθέσεις τέλεσης του αδικήματος της συκοφαντικής δυσφήμισης ως προς τα σχετικά με τα στοιχεία αυτά γεγονότα, που αναφέρονται στο ένδικο άρθρο και θεωρεί (ο ενάγων) ότι είναι συκοφαντικά σε βάρος του. Επιπλέον, από τη δημοσίευση των ανωτέρω γεγονότων δεν στοιχειοθετείται ούτε το έγκλημα της απλής δυσφήμησης ..., καθόσον, δεκτού γενομένου ως βάσιμου του σχετικού ισχυρισμού που κατ' ένσταση προέβαλαν οι εναγόμενοι, κατ' άρθρο 367 παρ. 1 εδ. γ. Π.Κ. και επαναφέρουν στο παρόν Δικαστήριο, κρίνεται ότι ο πρώτος εναγόμενος δεν είχε πρόθεση να δυσφημήσει τον ενάγοντα και να μειώσει την προσωπικότητά του με την επίκληση των ανωτέρω ισχυρισμών του, αλλά δια της προβολής τους προέβη σε ενάσκηση νόμιμου δικαιώματός του, που πηγάζει από την προστατευόμενη από το Σύνταγμα και τους νόμους ελευθερία του τύπου και ειδικότερα των εφημερίδων για τη δημοσίευση ειδήσεων σχετικά με τη δράση των πολιτικών προσώπων που ενδιαφέρει το κοινωνικό σύνολο. Εξάλλου, ο ενάγων λόγω των ανωτέρω ιδιοτήτων του (ως υπουργού και βουλευτή) είναι υποχρεωμένος να υπομένει την αυστηρή κριτική ή τους δυσμενείς χαρακτηρισμούς. Τέλος, από το ίδιο πιο πάνω περιεχόμενο των όσων ισχυρίστηκε ο πρώτος εναγόμενος προκύπτει ότι οι ισχυρισμοί του δεν υπερβαίνουν το αναγκαίο μέτρο και δεν διατυπώθηκαν με σκοπό να προσβάλλουν την τιμή και την υπόληψη του ενάγοντος, οπότε δεν προκύπτει ούτε και σκοπός εξύβρισης αυτού εκ μέρους του. Όσον αφορά, τέλος, τους τίτλους του δημοσιεύματος: ¨ Έτσι κι αλλιώς οι πολιτικοί συνεχίζουν να πλουτίζουν. Αποκάλυψη. Κι άλλος υπουργός με μπίζνες real estate.32 ακίνητα. Αμείλικτα ερωτήματα για το νέο σκάνδαλο¨, αυτοί αποτελούν κρίσεις του πρώτου εναγομένου επί των γεγονότων που εκθέτει στο ένδικο δημοσίευμα, καθώς δεν συνδέονται και ούτε σχετίζονται με αυτά κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ουσιαστικώς να προσδιορίζουν την ποσοτική και ποιοτική του βαρύτητα και, συνεπώς, να εκτιμώνται (οι ως άνω τίτλοι - κρίσεις) ως γεγονότα σύμφωνα με τα αναφερόμενα σχετικά στη μείζονα σκέψη. Περαιτέρω, δε, κρίνεται ότι ο πρώτος εναγόμενος ούτε με τις κρίσεις αυτές, που χαρακτηρίζονται από δριμύ δημοσιογραφικό ύφος, παραβίασε το αντικειμενικώς αναγκαίο μέτρο ως προς τον τρόπο που παρουσίασε την ένδικη είδηση. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη. Το πρωτοβάθμιο, επομένως, Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλούμενη απόφασή του, μετά από συνεκτίμηση του συνόλου των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίστηκαν ενώπιόν του, απέρριψε την αγωγή, ως ουσιαστικά αβάσιμη, δεχόμενο ότι δεν υπήρξε προσβολή της προσωπικότητας του ενάγοντος, με την έκθεση των άνω γεγονότων και κρίσεων, αν και με εν μέρει διαφορετική και εν μέρει ελλιπή αιτιολογία που αντικαθίσταται και συμπληρώνεται, αντίστοιχα, από την παρούσα... ορθά κατ' αποτέλεσμα έκρινε και όσα αντίθετα υποστηρίζει ο ενάγων με τους σχετικούς λόγους της έφεσής του, είναι αβάσιμα και απορριπτέα. Ενόψει αυτών και δεδομένου ότι δεν υπάρχει άλλος λόγος έφεσης προς έρευνα, πρέπει η κρινόμενη έφεση να απορριφθεί ως αβάσιμη κατ' ουσία...". Με βάση δε τις ανωτέρω παραδοχές το Εφετείο δέχτηκε μεν τυπικά, αλλά απέρριψε κατ' ουσίαν την ασκηθείσα έφεση του τότε εκκαλούντος-ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος, κατά της εκκαλουμένης υπ'αριθμ.626/2015 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που είχε απορρίψει ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την ένδικη αγωγή καταβολής χρηματικής ικανοποίησης, λόγω ηθικής βλάβης, του παθόντος ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος, από την προσβολή της προσωπικότητάς του, με το φερόμενο ως συκοφαντικό, άλλως εξυβριστικό, έντυπο δημοσίευμα των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων, με την ιδιότητά τους ως συντάκτη-δημοσιογράφου, ιδιοκτήτριας εταιρείας και εκδότη, αντίστοιχα. Έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε μεν ούτε ευθέως, αλλ' ούτε και εκ πλαγίου τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 57-59,914 επ. και 932 ΑΚ, συνωδά με εκείνες των άρθρων 363 και 362 ΠΚ, σε συνδυασμό με 367 παρ.1 εδ. γ' ΠΚ, καθόσον, όσον αφορά τους αγωγικούς ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος ότι το ως άνω επιλήψιμο δημοσίευμα του πρώτου αναιρεσιβλήτου δημοσιογράφου, με το φερόμενο συκοφαντικό και δυσφημιστικό σε βάρος του περιεχόμενο, που περιείχετο στο 189ο φύλλο της εφημερίδας «Π. Θ. της «Κ., ιδιοκτησίας της δεύτερης αναιρεσίβλητης ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «Π. Θ. Α..Ε.., με εκδότη τον τέταρτο των αναιρεσιβλήτων, και τον εμφάνιζαν ως εμπλεκόμενο σε "παράνομες, σκοτεινές και ανήθικες δραστηριότητες", με την εκ δόλου αποσιώπηση αληθών γεγονότων και αναφορά ψευδών γεγονότων σε αυτό, που αποσκοπούσαν στη δημιουργία του ως άνω συμπεράσματος σε βάρος του και ειδικότερα ότι με την μεθόδευση αυτή επιδιώχθηκε η δημιουργία ψευδών εντυπώσεων που αφορούσαν: 1) τη σύνδεσή του με την ως άνω εταιρεία, ενώ το αληθές ήταν ότι δεν είχε σχέση με αυτήν, 2) τον αριθμό των ακινήτων που είχε στην κυριότητά της η εταιρεία, που εμφανιζόταν πολύ μεγαλύτερος από τον πραγματικό, 3) την αξία των ακινήτων αυτών, που είχε υπολογισθεί κατά το δημοσίευμα στο ποσό των 6.000.000 ευρώ, ενώ το αληθές ήταν ότι η αξία τους ανερχόταν στο ποσό του 1.060.000 ευρώ και 4) την χρηματοδότηση της εταιρείας, που φαινόταν ότι προερχόταν μόνο από το εταιρικό της κεφάλαιο, ενώ το αληθές ήταν ότι είχε λάβει τραπεζική χρηματοδότηση και είχε γίνει αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου, δεν κατέστη δυνατόν να σχηματίσει το Δικαστήριο πλήρη δικανική πεποίθηση περί της αληθείας τους, και εξήγαγε, συνακόλουθα, τα συμπεράσματά του, αφενός ότι δεν πληρούνται στο πρόσωπο του πρώτου των αναιρεσιβλήτων οι προϋποθέσεις τέλεσης του αδικήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης, αφετέρου ότι από τη δημοσίευση των ανωτέρω γεγονότων δεν στοιχειοθετείται ούτε το αδίκημα της απλής δυσφήμησης, μετά την αποδοχή, περαιτέρω, ως βάσιμης και κατ' ουσίαν, της νόμιμα και παραδεκτά προβληθείσας σχετικής ένστασης των αναιρεσιβλήτων, εκ του άρθρου 367 παρ.1 εδ. γ' ΠΚ, κρίνοντας ότι ο πρώτος αναιρεσίβλητος δεν είχε πρόθεση να δυσφημήσει τον αναιρεσείοντα και να μειώσει την προσωπικότητά του με την επίκληση των ανωτέρω φερομένων ως ψευδών γεγονότων, αλλά ότι, δια της προβολής τους, προέβη σε ενάσκηση νόμιμου δικαιώματός του, "που πηγάζει από την προστατευόμενη από το Σύνταγμα και τους νόμους ελευθερία του τύπου και ειδικότερα των εφημερίδων για τη δημοσίευση ειδήσεων σχετικά με τη δράση των πολιτικών προσώπων που ενδιαφέρει το κοινωνικό σύνολο". Επομένως, με βάση τις παραδοχές αυτές του Εφετείου, δεν δικαιολογείται η εφαρμογή των πιο πάνω ουσιαστικών διατάξεων των άρθρων 57-59,914 επ. και 932 ΑΚ, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 363 και 362 ΠΚ, τις οποίες ορθά δεν εφάρμοσε το Εφετείο, ενώ αντίθετα ήταν εφαρμοστέα η διάταξη του άρθρου 367 παρ.1 εδ. γ'ΠΚ, την οποία ορθά εφάρμοσε, καταλήγοντας στο αποδεικτικό του πόρισμα ότι δεν θεμελιώνεται ευθύνη των αναιρεσιβλήτων, από τις ανωτέρω αιτίες, που να συνεπάγεται υποχρέωση των τελευταίων να αποκαταστήσουν την ηθική βλάβη του παθόντος αναιρεσείοντος καταβάλλοντας σ' αυτόν αντίστοιχη χρηματική ικανοποίηση ηθικής βλάβης. Επίσης, με βάση τις πιο πάνω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του, ως προς το σχετικό κεφάλαιο της αγωγής, επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις ή ενδοιαστικές κρίσεις αιτιολογίες που δικαιολογούν το ανωτέρω αποδεικτικό του πόρισμα και καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την εφαρμογή ή μη των πιο πάνω κανόνων ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 57-59,914 επ. και 932 ΑΚ, 362,363 και 367 παρ.1 εδ. γ' ΠΚ, τους οποίους η προσβαλλόμενη απόφαση δεν παραβίασε εκ πλαγίου με ανεπαρκείς, ενδοιαστικές ή αντιφατικές αιτιολογίες.
Συνεπώς, τα όσα αντίθετα υποστηρίζει ο αναιρεσείων με τα αντίστοιχα σκέλη του πρώτου λόγου αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς τα τμήματα θεμελίωσης ευθύνης των αναιρεσιβλήτων για συκοφαντική δυσφήμηση ή απλή δυσφήμηση του αναιρεσείοντος με το επιλήψιμο δημοσίευμα, με βάση τις προεκτεθείσες διατάξεις, οι πλημμέλειες από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κρίνονται αβάσιμα και απορριπτέα. Αντίθετα ως προς τον καθ' υποφοράν προβαλλόμενο αγωγικό ισχυρισμό του αναιρεσείοντος ότι οι περιστάσεις υπό τις οποίες έλαβε χώρα το επίδικο δημοσίευμα και οι περιπαικτικές αναφορές "Στη ¨Φωλιά¨ του real estate", περί σκανδάλου, "Μπίζνες εκατομμυρίων για ένα ακόμη υπουργό της κυβέρνησης", "ΣΟΒΑΡΟ ΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ δημιουργεί η αποκάλυψη του Θ. ότι ένας ακόμη υπουργός της κυβέρνησης εμπλέκεται μέσω οικογενειακής εταιρείας σε μπίζνες εκατομμυρίων ευρώ με real estate επενδύσεις", δεν ήταν αναγκαίες για να επιτελεστεί το έργο της ελευθεροτυπίας, έγιναν δε καθ' υπέρβαση κάθε μέτρου αναλογικότητας και με αποκλειστικό και μόνο σκοπό να θίξουν την τιμή και την υπόληψή του, οι παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης ότι "...από το ίδιο πιο πάνω περιεχόμενο των όσων ισχυρίστηκε ο πρώτος εναγόμενος (και ήδη πρώτος αναιρεσίβλητος) προκύπτει ότι οι ισχυρισμοί του δεν υπερβαίνουν το αναγκαίο μέτρο και δεν διατυπώθηκαν με σκοπό να προσβάλλουν τον τιμή και την υπόληψη του ενάγοντος(και ήδη αναιρεσείοντος), οπότε δεν προκύπτει ούτε και σκοπός εξύβρισης αυτού εκ μέρους του.." και ".. όσον αφορά, τέλος, τους τίτλους του δημοσιεύματος: ¨Έτσι κι αλλιώς οι πολιτικοί συνεχίζουν να πλουτίζουν. Αποκάλυψη. Κι άλλος υπουργός με μπίζνες real estate. 32 ακίνητα. Αμείλικτα ερωτήματα για το νέο σκάνδαλο¨ αυτοί αποτελούν κρίσεις του πρώτου εναγομένου επί των γεγονότων που εκθέτει στο ένδικο δημοσίευμα, καθώς δεν συνδέονται και ούτε σχετίζονται με αυτά κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ουσιαστικώς να προσδιορίζουν την ποσοτική και ποιοτική του βαρύτητα, και, συνεπώς, να εκτιμώνται(οι ως άνω τίτλοι-κρίσεις) ως γεγονότα ...Περαιτέρω, δε, κρίνεται ότι ο πρώτος εναγόμενος ούτε με τις κρίσεις αυτές, που χαρακτηρίζονται από δριμύ δημοσιογραφικό ύφος, παραβίασε το αντικειμενικώς αναγκαίο μέτρο ως προς τον τρόπο που παρουσίασε την ένδικη είδηση...", δεν αιτιολογούν επαρκώς, γιατί ο πρώτος αναιρεσίβλητος με τις επίδικες ως άνω περιπαικτικές αναφορές του στο ένδικο δημοσίευμα, δεν παραβίασε το αντικειμενικώς αναγκαίο μέτρο ως προς τον τρόπο που παρουσίασε την ένδικη είδηση, ενεργώντας πέραν των επιτρεπομένων ορίων δημοσιογραφικής δεοντολογίας, και δεν είχε σκοπό εξύβρισης και προσβολής της προσωπικότητας του αναιρεσείοντος. Επομένως, προκύπτει ότι δεν έχει νόμιμη βάση, και δη την απαιτούμενη αιτιολογία, γιατί δεν καλύπτεται με πληρότητα και σαφήνεια το σχετικό αποδεικτικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε το Εφετείο ως προς το σχετικό κεφάλαιο της αγωγής για μη θεμελίωση της ευθύνης των αναιρεσιβλήτων προς καταβολή χρηματικής ικανοποίησης προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης του αναιρεσείοντος, από την προσβολή της προσωπικότητάς του, από το επιλήψιμο δημοσίευμα, ούτε κατ' εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 367 παρ.2 περ. β' ΠΚ, σε συνδυασμό με άρθρα 361 ΠΚ, 57-59,914 επ. και 932 ΑΚ, τους οποίους κανόνες ουσιαστικού δικαίου η προσβαλλόμενη απόφαση παραβίασε εκ πλαγίου με ανεπαρκείς αιτιολογίες. Επομένως, τα όσα συναφώς υποστηρίζει ο αναιρεσείων με το αντίστοιχο τμήμα του πρώτου λόγου του αναιρετηρίου, με το οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κρίνονται βάσιμα, γιατί με μόνες τις προαναφερθείσες ελλιπείς και ανεπαρκείς αιτιολογίες, δεν καθίσταται εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος από το Δικαστήριο τούτο ως προς την ορθή εφαρμογή ή μη των πιο πάνω κανόνων, ενώ ήταν αναγκαία η παράθεση και άλλων. Πρέπει, συνεπώς, ο σχετικός αναιρετικός λόγος να γίνει δεκτός, παρελκούσης της έρευνας του αντίστοιχου συναφούς σκέλους του ίδιου (πρώτου) λόγου για πλημμέλεια εκ του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (για ευθεία παραβίαση των ανωτέρω κανόνων ουσιαστικού δικαίου), καθώς και του δεύτερου συναφούς αναιρετικού λόγου εκ του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ [για μη λήψη υπόψη προταθέντος αυτοτελούς αγωγικού ισχυρισμού (πράγματος)], ως αλυσιτελών, αφού τυχόν παραδοχή τους θα οδηγούσε στο ίδιο αποτέλεσμα, με τον προαναφερθέντα, που έγινε δεκτός και, έτσι, αυτοί καλύπτονται από την αναιρετική του εμβέλεια.
Ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 11 περ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κατά τον οποίο επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, ελέγχεται ουσιαστικά αβάσιμος, αν αποδεικνύεται από την προσβαλλόμενη απόφαση ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι προς απόδειξη των ισχυρισμών τους. Προς τούτο αρκεί η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες, έγγραφα κ.λ.π.), που έλαβε υπόψη του το δικαστήριο, χωρίς την ανάγκη ειδικής μνείας και αξιολόγησης εκάστου και χωρίς διάκριση από ποια αποδεικτικά μέσα προκύπτει άμεση και από ποια έμμεση απόδειξη. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αναίρεσης αρκεί μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, τα οποία ήταν υποχρεωμένο να λάβει υπόψη, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 338 έως 340 ΚΠολΔ, υπό την προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός, που επικαλείται ο διάδικος προς απόδειξη με το αποδεικτικό μέσο, ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δηλαδή επιδρά στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης (ΟλΑΠ 2/2008, ΟλΑΠ 42/2002, ΑΠ 498/2018, ΑΠ 757/2015,ΑΠ 156/2012). Καμιά, ωστόσο, διάταξη δεν επιβάλλει την ειδική μνεία και τη χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα, που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, αλλά αρκεί η γενική μνεία των κατ' είδος αποδεικτικών μέσων, που λήφθηκαν υπόψη. Μόνο αν από τη γενική αυτή αναφορά, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της απόφασης, δεν προκύπτει κατά τρόπο αναμφίβολο ότι λήφθηκε υπόψη κάποιο συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο, στοιχειοθετείται ο αναιρετικός αυτός λόγος. Όμως, ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν ιδρύεται όταν το Δικαστήριο δεν προσέδωσε στο αποδεικτικό μέσο την αποδεικτική βαρύτητα που υποστηρίζει ο αναιρεσείων ότι αυτό έχει, διότι με την αίτηση αυτή πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ).Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 12 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο σχετικός λόγος αναίρεσης στοιχειοθετείται όταν το δικαστήριο κατά την εκτίμηση των αποδείξεων προσδίδει σε κάποιο αποδεικτικό μέσο αποδεικτική δύναμη μεγαλύτερη ή μικρότερη από εκείνη που ο νόμος καθορίζει δεσμευτικά γι` αυτό. Τέτοια παραβίαση υπάρχει όταν το δικαστήριο εκτιμά ελεύθερα αποδεικτικά μέσα, στα οποία ο νόμος προσδίδει αυξημένη και δεσμευτική γι` αυτό αποδεικτική δύναμη, όπως είναι η δικαστική ομολογία και τα έγγραφα για αποδεικτέα γεγονότα που παράγουν πλήρη απόδειξη και δεν στηρίζουν απλώς δικαστικά τεκμήρια (άρθρα 352, 438 επ. και 445 ΚΠολΔ), καθώς και όταν αποδίδει αυξημένη αποδεικτική δύναμη στα λοιπά αποδεικτικά μέσα του άρθρου 339 ΚΠολΔ (μάρτυρες, δικαστικά τεκμήρια κλπ.), τα οποία κατά το άρθρο 340 ΚΠολΔ, είναι ισοδύναμα μεταξύ τους και εκτιμώνται ελεύθερα από το δικαστήριο. Αντίθετα, ο αναιρετικός λόγος αυτός δεν στοιχειοθετείται όταν το δικαστήριο αποδίδει απλώς μεγαλύτερη ή μικρότερη αποδεικτική βαρύτητα ή αξιοπιστία σε κάποιο από τα περισσότερα ισοδύναμα κατά τον νόμο αποδεικτικά μέσα, που εκτιμώνται ελεύθερα και κυριαρχικά από το δικαστήριο, το οποίο δεν οφείλει να αιτιολογήσει τη σχετική κρίση του (ΑΠ 479/2010, 75/2008, 907/2006). Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από τις προπαρατεθείσες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασής του, κατέληξε στο συμπέρασμα της μη δυνατότητας ασφαλούς δικαστικής διάγνωσης της προέλευσης των κεφαλαίων που ο αναιρεσείων επικαλείτο ότι επενδύθηκαν από την οικογενειακή εταιρεία με την επωνυμία «M. Α..Ε.. για την κτήση και αξιοποίηση των ακινήτων που ισχυρίζεται ότι της ανήκαν, και που στήριζε την αποδιδόμενη ψευδολογία του επιλήψιμου δημοσιεύματος, ως προς την οικονομική κατάσταση και την άντληση κεφαλαίων από την ως άνω εταιρεία, απορρίπτοντας τον σχετικό αγωγικό ισχυρισμό, όχι επειδή δεν έλαβε υπόψη του την επικληθείσα και προσκομισθείσα από τον αναιρεσείοντα με αριθμό ... σύμβαση χορήγησης πίστωσης με ανοικτό αλληλόχρεο λογαριασμό μεταξύ της Τράπεζας Πειραιώς και της εταιρείας «M. Α..Ε.., επειδή αυτή ήταν ανυπόγραφη και δεν είχε οποιαδήποτε αποδεικτική δύναμη, όπως αβάσιμα ο αναιρεσείων ισχυρίζεται αλλά, αντίθετα, επειδή την έλαβε μεν υπόψη του, πλην όμως, συνεκτιμηθείσα αυτή και με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα των διαδίκων, ήτοι "... τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, που εξετάστηκαν νομότυπα στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, οι οποίες περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά συνεδρίασης αυτού, από την 941/2010 ένορκη βεβαίωση του Α. Δ. ενώπιον της Συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Μαριάννας Βαντσίδου, που προσκομίζει ο ενάγων-εκκαλών και λήφθηκε μετά από νόμιμη κλήτευση των εναγομένων-εφεσιβλήτων... και από όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και νόμιμα προσκομίζουν οι διάδικοι, είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, λαμβανομένων υπόψη και των διδαγμάτων της κοινής πείρας...", κρίθηκε ότι δεν παρείχε επαρκή απόδειξη, ώστε να στηρίξει την ουσιαστική βασιμότητα του σχετικού ως άνω αγωγικού ισχυρισμού του αναιρεσείοντος. Πλέον ειδικότερα το Εφετείο στην προσβαλλόμενη απόφασή του, πέραν της μνείας της ως άνω φερομένης ως αγνοηθείσας έγγραφης σύμβασης, κάνοντας μνεία και των Φ.Ε.Κ. στα οποία καταχωρήθηκαν τροποποιήσεις του καταστατικού της εταιρείας «M. Α..Ε.., σχετικά με την αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου, διαλαμβάνει(βλ. οπίσθια όψη του 11ου φύλλου), επί λέξει, και τα εξής: "...Τα έγγραφα αυτά δεν κρίνονται επαρκή προς απόδειξη της προέλευσης των κεφαλαίων που ο ενάγων επικαλείται ότι επενδύθηκαν από την παραπάνω εταιρεία για την κτήση και αξιοποίηση των ακινήτων που ισχυρίζεται ότι της ανήκουν, διότι οι αυξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου της ¨. Α..Ε..¨. έλαβαν χώρα μετά την 7-12-1999, ήτοι πολύ μετά το δημοσίευμα και δεν προσκομίζεται κίνηση του ως άνω αλληλόχρεου λογαριασμού, από το άνοιγμά του μέχρι τον χρόνο δημοσίευσης του επίδικου άρθρου, από την οποία να φαίνονται οι εκταμιεύσεις ποσών και τυχόν πληρωμές που έγιναν. Επιπλέον, δεν προσκομίζονται στοιχεία προκειμένου να διακριβωθεί: α) με βάση ποια τραπεζικά κριτήρια χορηγήθηκε η ως άνω πίστωση στην παραπάνω εταιρεία (π.χ. εγγραφή προσημειώσεων υποθήκης επί ακινήτων της εταιρείας ή της εγγυήτριας) και β) η περιουσιακή κατάσταση της συζύγου και των τέκνων του ενάγοντος (π.χ. το πόθεν έσχες αυτού που περιλαμβάνει και τα περιουσιακά στοιχεία των μελών της οικογένειάς του), ώστε να κριθεί ότι το αρχικό μετοχικό κεφάλαιο της εταιρίας (ποσού 60.000 ευρώ) εισφέρθηκε από αυτούς, όπως ισχυρίζεται ο ενάγων και όχι από τον ίδιο (ενάγοντα), όπως υπονοείται στο δημοσίευμα. Αντίθετα, ως προς το θέμα αυτό υπάρχουν αντικρουόμενα αποδεικτικά στοιχεία, καθώς ο μάρτυρας απόδειξης κατέθεσε ότι το αρχικό κεφάλαιο της εταιρείας προήλθε από ιδιωτικά κεφάλαια της συζύγου και των τέκνων του ενάγοντος και κατά τα αναφερόμενα στο δημοσίευμα, που δεν αντικρούει ο ενάγων, στο πόθεν έσχες του (ενάγοντος) του έτους 2006, η σύζυγός του δεν φαινόταν να έχει προσωπικές τραπεζικές καταθέσεις, ενώ τα τέκνα του κατά τον χρόνο ίδρυσης της εταιρείας είχαν μόλις τελειώσει τις σπουδές τους. Σχετικά, δε, με το εάν η ¨. Α..Ε..¨. συνέβαλε ή όχι οικονομικά στην ανέγερση του ξενοδοχείου "O. S." στη Χαλκιδική, ο ενάγων προσκομίζει την προαναφερόμενη ένορκη βεβαίωση του Α. Δ., φίλου του, ο οποίος καταθέτει ότι το ως άνω ξενοδοχείο είναι ιδιοκτησίας της οικογένειάς του και το διευθύνει η κόρη του, χωρίς ωστόσο να προσκομίζεται κανένα άλλο στοιχείο που να αφορά στην κυριότητα του ακινήτου αυτού (π.χ. συμβόλαια κτήσης), ενώ, σημειωτέον ότι, όσον αφορά τα ακίνητα που ανήκουν πράγματι κατά κυριότητα στην παραπάνω εταιρεία (ανεξάρτητα από το τι ισχυρίζεται αυτή στην ως άνω ιστοσελίδα της, που αποτέλεσε την πηγή πληροφόρησης του πρώτου εναγομένου), ο ενάγων δεν προσκομίζει κανένα επίσημο στοιχείο (συμβόλαια κτήσης), όπως θα μπορούσε, δεδομένης της ανάμιξης μελών της οικογένειάς του στην εταιρεία αυτή και της υποχρέωσής του να αναφέρει τα περιουσιακά τους στοιχεία στην δήλωση του πόθεν έσχες, που υποχρεούτο ως μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου κατά (αλλά και πριν και μετά) τον ένδικο χρόνο να καταθέσει..". Εκ των ανωτέρω, επομένως, προκύπτει αναμφίβολα ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο συνεκτίμησε, με τις λοιπές αποδείξεις και τα φερόμενο ως αγνοηθέν έγγραφο, χωρίς να έχει παραβιάσει τους ορισμούς του νόμου, σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων, και, συνεπώς, η άποψη του αναιρεσείοντος ότι η διαφορετική εκτίμηση του εν λόγω αποδεικτικού μέσου θα οδηγούσε το δικαστήριο σε αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από το εξαχθέν, οδηγεί σε έλεγχο της προσβαλλόμενης απόφασης για πλημμελή ή κακή εκτίμηση των αποδείξεων και συνακόλουθα σε επανεκτίμηση της ουσίας της υπόθεσης, ήτοι σε αποτέλεσμα που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη θεμελιώδη επιλογή του άρθρου 561 παρ.1 ΚΠολΔ. Συνακόλουθα οι προβαλλόμενες με το αντίστοιχα σκέλη του τέταρτου λόγου της αίτησης αναίρεσης αιτιάσεις, με τις οποίες ο αναιρεσείων πλήττει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, επικαλούμενος τις εκ του άρθρου 559 αρ.11 περ. γ' και 12 ΚΠολΔ πλημμέλειες, επειδή το Εφετείο, αφενός, ουδόλως έλαβε υπόψη του την επικληθείσα και προσαχθείσα από τον αναιρεσείοντα ως άνω με αριθμό ... σύμβαση χορήγησης πίστωσης με ανοικτό αλληλόχρεο λογαριασμό μεταξύ της Τράπεζας Πειραιώς και της εταιρείας»M. Α..Ε.., αφετέρου, επειδή παραβίασε τους ορισμούς του νόμου, σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, σε κάθε δε περίπτωση αβάσιμος.
Κατά το άρθρο 559 αρ. 13 του ΚΠολΔ., αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο εσφαλμένα εφάρμοσε τους ορισμούς του νόμου ως προς το βάρος της απόδειξης. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως ιδρύεται, όταν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου, αναφορικά με το ρυθμιζόμενο, από τη διάταξη του άρθρου 338 ΚΠολΔ, βάρος της απόδειξης, σύμφωνα με την οποία (διάταξη) κάθε διάδικος οφείλει να αποδείξει τα πραγματικά γεγονότα που είναι αναγκαία για να υποστηρίξει την αυτοτελή αίτηση ή ανταίτησή του. Το βάρος της απόδειξης διακρίνεται σε υποκειμενικό και αντικειμενικό. Το υποκειμενικό προσδιορίζει τον διάδικο, στον οποίο το δικαστήριο με παρεμπίπτουσα περί αποδείξεως απόφαση θα επιβάλει την ευθύνη προσκομιδής των αποδεικτικών μέσων, προς βεβαίωση στον απαιτούμενο βαθμό απόδειξης των θεμελιωτικών της αξίωσής του πραγματικών γεγονότων. Το πεδίο εφαρμογής του υποκειμενικού βάρους απόδειξης έχει περιορισθεί σημαντικά μετά την κατάργηση της προδικαστικής απόφασης. Το αντικειμενικό βάρος προσδιορίζει τον διάδικο που φέρει τον κίνδυνο της αμφιβολίας του δικαστή ως προς τη συνδρομή των θετικών προϋποθέσεων επέλευσης της επίδικης έννομης συνέπειας. Η εσφαλμένη κατανομή του αντικειμενικού βάρους απόδειξης, με την έννοια εσφαλμένου προσδιορισμού, του φέροντος τον κίνδυνο της αμφιβολίας του δικαστή ως προς τη συνδρομή των θετικών προϋποθέσεων γέννησης της επίδικης έννομης συνέπειας διαδίκου, στοιχειοθετεί τον παρόντα λόγο αναίρεσης. Ειδικότερα, εσφαλμένη επιβολή του αντικειμενικού βάρους υπάρχει όταν το δικαστήριο από τις προσαχθείσες αποδείξεις δεν σχηματίζει την δικανική πεποίθηση, που απαιτεί ο νόμος για την παραδοχή ορισμένου αιτήματος, δηλαδή, αμφιβάλλει για την ουσιαστική βασιμότητα κάποιου ισχυρισμού, που κατά νόμο θεμελιώνει το αίτημα της αγωγής, ενστάσεως κλπ και που οφείλει να αποδείξει ο υποβαλών το αίτημα διάδικος. Ο λόγος απορρίπτεται ως αβάσιμος, αν προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση ότι ο αγωγικός ισχυρισμός έγινε δεκτός, όχι εξαιτίας μη (αντ)αποδείξεως του αντιθέτου (αρνητικού ισχυρισμού) του αναιρεσείοντος, αλλά επειδή θεωρήθηκαν επαρκείς οι προσκομισθείσες αποδείξεις (ΑΠ 1287/2019,ΑΠ 2305/2009,ΑΠ 319/ 2009). Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων, με τον τρίτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, με επίκληση παραβίασης από το άρθρο 559 αριθ. 13 ΚΠολΔ, προσάπτει στο Εφετείο την πλημμέλεια της εσφαλμένης εφαρμογής των ορισμών του νόμου ως προς το βάρος της απόδειξης, ισχυριζόμενος ότι το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο με τις παραδοχές του αξίωσε από τον εκκαλούντα-ενάγοντα και ήδη αναιρεσείοντα να αποδείξει αρνητικό γεγονός και συγκεκριμένα το ψεύδος των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών και πληροφοριών που περιλαμβάνει το επιλήψιμο δημοσίευμα. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα, αφενός ότι δεν πληρούνται στο πρόσωπο του πρώτου των αναιρεσιβλήτων οι προϋποθέσεις τέλεσης του αδικήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης, αφετέρου ότι από τη δημοσίευση των ανωτέρω γεγονότων δεν στοιχειοθετείται ούτε το αδίκημα της απλής δυσφήμησης, μετά την αποδοχή, περαιτέρω, ως βάσιμης και κατ' ουσίαν, της νόμιμα και παραδεκτά προβληθείσας σχετικής ένστασης των αναιρεσιβλήτων, εκ του άρθρου 367 παρ.1 εδ. γ' ΠΚ, κρίνοντας ότι ο πρώτος αναιρεσίβλητος δεν είχε πρόθεση να δυσφημήσει τον αναιρεσείοντα με την επίκληση των ανωτέρω φερομένων ως ψευδών γεγονότων, αλλά ότι, δια της προβολής τους, προέβη σε ενάσκηση νόμιμου δικαιώματός του, που πηγάζει από την προστατευόμενη από το Σύνταγμα και τους νόμους ελευθερία του τύπου και ειδικότερα των εφημερίδων για τη δημοσίευση ειδήσεων σχετικά με τη δράση των πολιτικών προσώπων που ενδιαφέρει το κοινωνικό σύνολο, απορρίπτοντας την ένδικη αγωγή κατά τα σχετικά της κεφάλαια, ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, επειδή συνεκτιμήθηκαν και αξιολογήθηκαν αναλόγως οι προσκομισθείσες από αμφότερες τις πλευρές των διαδίκων σχετικές αποδείξεις, με ορθή κατανομή, μεταξύ αυτών, του αντίστοιχου βάρους απόδειξης των διαλαμβανομένων στην ένδικη αγωγή και προταθείσα ένσταση ισχυρισμών τους, αντίστοιχα. Κατ' ακολουθία των προεκτεθέντων, πρέπει, κατά παραδοχή του σχετικού σκέλους του πρώτου λόγου αναίρεσης, να γίνει δεκτή εν μέρει δεκτή η αίτηση και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ.3758/2017 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, και δη κατά το αναιρούμενο μέρος αυτής, που αφορά τη διερεύνηση του σχετικού κεφαλαίου της ένδικης αγωγής για θεμελίωση της ευθύνης των αναιρεσιβλήτων προς καταβολή χρηματικής ικανοποίησης προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης του αναιρεσείοντος, από την προσβολή της προσωπικότητάς του, από το επιλήψιμο δημοσίευμα, ερειδόμενου στην καθ'υποφοράν προβληθείσα στην ως άνω αγωγή αντένσταση της διάταξης του άρθρου 367 παρ.2 περ. β' ΠΚ, και δη καθό μέρος, πλήρως αιτιολογημένα, ήθελε διαγνωστεί ότι προέκυπτε σκοπός εξύβρισης του παθόντος, και να παραπεμφθεί η υπόθεση, στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που την εξέδωσαν, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές, κατά την παράγραφο 3 του άρθρου 580 ΚΠολΔ, και να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου στον αναιρεσείοντα (άρθρο 495 παρ.3 ΚΠολΔ).Τα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας, καθώς και της παρούσας (αναιρετικής) διαδικασίας, πρέπει να συμψηφιστούν, μεταξύ των διαδίκων, επειδή, κατ' εκτίμηση των περιστάσεων, υπήρχε εύλογη αμφιβολία για την έκβαση της δίκης(άρθρο 179 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
ΚΗΡΥΣΣΕΙ βιαίως διακοπείσα τη δίκη ως προς τον τρίτο(3ο) των αναιρεσιβλήτων Θ. (Θ.) Α. του Β..
ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ το χωρισμό της υπόθεσης, ως προς τους πρώτο, δεύτερη και τέταρτο των αναιρεσιβλήτων, Φ. Δ., ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία «Π. Θ. «Α. και Α. Κ., αντίστοιχα.
ΑΝΑΙΡΕΙ την 3758/2017 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, εν μέρει, και δη μόνο κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό της παρούσας απόφασης μέρος της.
ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση, κατά το ανωτέρω αναιρούμενο μέρος, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, πλην αυτών που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση.
ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την επιστροφή στον αναιρεσείοντα του παραβόλου που έχει καταθέσει.
ΣΥΜΨΗΦΙΖΕΙ εξ ολοκλήρου τα δικαστικά έξοδα μεταξύ του αναιρεσείοντος και των παρισταμένων πρώτου, δεύτερης και τέταρτου των αναιρεσιβλήτων.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Ιουνίου 2023.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 11 Ιουλίου 2023.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ