Αριθμός 1121/2007 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
 Ζ΄ Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο, Γρηγόριο Μάμαλη, Θεοδώρα Γκοϊνη, Βασίλειο Κουρκάκη και Ελευθέριο Νικολόπουλο-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
 
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Στέλιου Γκρόζου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ...., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Παπαδημητρίου, περί αναιρέσεως της 193/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Καλαμάτας. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Χ1, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Χριστίνα Αθανασά.  Το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Καλαμάτας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 3 Ιουλίου 2006 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1257/2006.  
Αφού άκουσε Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
  
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
 Η καταδικαστική απόφαση έχει την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία που απαιτείται κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως, όταν σ΄ αυτήν περιέχονται με σαφήνεια πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από τη διαδικασία στο ακροατήριο σχετικά με τα υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία του εγκλήματος, οι αποδείξεις επί των οποίων θεμελιώνονται τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες το δικαστήριο υπήγαγε τα αποδειχθέντα περιστατικά στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Η κατά τα παραπάνω επιβαλλόμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία των αποφάσεων πρέπει να επεκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς, εκείνους δηλαδή που προβάλλονται στο δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με τα άρθρα 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 ΚΠΔ από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορό του και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξης ή της ικανότητας για καταλογισμό ή στη μείωση αυτής ή στην εξάλειψη του αξιόποινου της πράξης ή τη μείωση της ποινής, εφόσον, όμως αυτοί προβάλλονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, με όλα δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία είναι αναγκαία κατά την οικεία διάταξη για τη θεμελίωσή τους. Διαφορετικά το δικαστήριο της ουσίας δεν υπέχει υποχρέωση να απαντήσει αιτιολογημένα στην απόρριψή τους. Τέτοιος αυτοτελής ισχυρισμός είναι και εκείνος περί συγγνωστής νομικής πλάνης που προβλέπεται από το άρθρο 31 παρ. 2 του ΠΚ και περαιτέρω ο από τη διάταξη του άρθρο 20 του ίδιου Κώδικα απορρέων, κατά την οποία ο άδικος χαρακτήρας της πράξης αποκλείεται και όταν η πράξη αυτή αποτελεί ενάσκηση δικαιώματος ή εκπλήρωση καθήκοντος που επιβάλλεται από τον νόμο. Απαραίτητα στοιχεία του περί νομικής πλάνης ισχυρισμού, για να είναι ορισμένος, είναι, εκτός εκείνων που συνιστούν την ίδια την πλάνη και η προσωπική κατάσταση του δράστη που προσδιορίζεται από την ηλικία, τις πνευματικές ικανότητες, το επάγγελμα, την προσπάθεια που αυτός κατέβαλε για να ενημερωθεί περί του ισχύοντος δικαίου, ώστε με τη στάθμιση και των προσωπικών αυτών στοιχείων να σχηματίσει το δικαστήριο πεποίθηση αν ο ισχυρισμός είναι αληθινός ή προσχηματικός. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 193/2006 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Καλαμάτας καταδικάστηκε ο αναιρεσείων σε ποινή φυλακίσεως τεσσάρων (4) μηνών, η οποία έχει ανασταλεί για τρία (3) χρόνια για παράβαση του άρθρου 370Α του ΠΚ και ειδικότερα γιατί έκαμε χρήση μαγνητοταινίας που αποκτήθηκε με αθέμιτη παγίδευση τηλεφωνικής σύνδεσης. Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Τριμελές Εφετείο Καλαμάτας με μνεία κατ' είδος όλων των αποδεικτικών μέσων, τα οποία έλαβε υπόψη του, δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του τα ακόλουθα περιστατικά:  Ο κατηγορούμενος, στην Καλαμάτα, στις 15-5-2004, έκανε χρήση μαγνητοταινίας που αποκτήθηκε με αθέμιτη παγίδευση τηλεφωνικής σύνδεσης, η οποία (παγίδευση) έγινε με σκοπό να μαγνητοφωνήσει κάποιος το περιεχόμενο τηλεφωνικής συνδιάλεξης μεταξύ τρίτων. Ειδικότερα, ο κατηγορούμενος, αφού έλαβε με το ταχυδρομείο μαγνητοταινία (κασέτα) που περιείχε τηλεφωνική συνομιλία του εγκαλούντος Χ1 και του Χ2, παρατιθέμενη κατά λέξη παρακάτω καθώς και στο διατακτικό της παρούσας, και η οποία του είχε σταλεί από άγνωστο αποστολέα, παρόλο που αυτός γνώριζε ότι ήταν προϊόν υποκλοπής, έκανε χρήση της (μαγνητοταινίας). Συγκεκριμένα, με την ιδιότητα του εκδότη του περιοδικού ΝΕΤόραμα, που παράγεται σε όμοια αντίγραφα και διανέμεται σε αόριστο αριθμό προσώπων, δημοσίευσε το περιεχόμενο της τηλεφωνικής συνδιάλεξης μεταξύ των παραπάνω προσώπων και δη στη σελίδα 16 του εν λόγω εντύπου και στη στήλη "ΝΕΤα- σκέτα", η οποία έχει ως ακολούθως: Χ1 : "Κατ' αρχήν, έμαθα ότι μένεις πιο πέρα από μένα". Εργαζόμενος: "Από τι;" Χ1: "Ότι μένεις πιο πέρα από μένα από το σπίτι το δικό μου" Εργαζόμενος: "Α! Δεν ξέρω πού μένεις" Χ1: "Στον ..... δε μένεις;" Εργαζόμενος: "Ναι." Χ1: "Εντάξει. Γιατί έμαθα πού μένεις. Λοιπόν, έχεις μία....Δύο λύσεις. Ή έρχεσαι σε μένα και δουλεύεις ή δεν ξαναδουλεύεις σε αυτή τη δουλειά" Εργαζόμενος: "Ή δεν;" Χ1: "Ή δεν ξαναδουλεύεις αυτή τη δουλειά, για τον .... για τον έναν, για τον άλλον..." Εργαζόμενος: "Γιατί; Για ποιο λόγο δηλαδή;" "Γι' αυτό που σου λέω εγώ! Και αυτή τη στιγμή αν δεν έχω προηγούμενα, αν δεν έχω προηγούμενα μαζί σου, είναι γιατί έχει "μπει" ο ... στη μέση... Ρε τι σου λέω εγώ τώρα. Εγώ έχω ένα πρόβλημα με τον... θα το λύσω με τον .... Επειδή νόμιζα πως είσαι κι εσύ στη μέση και απ' ότι βλέπεις έχω βρει και το σπίτι σου και το ένα και το άλλο.... και τι γίνεται και τα πάντα όλα και δεν θέλω να φτάσω σε ακρότητες με εσένα γιατί είσαι Καλαματιανός εσύ... και πήγε ο ... και μου είπε, εγώ δεν σε ξέρω, μου είπε ο ... ότι είσαι καλό παιδί και το ένα και το άλλο. Δεν ξέρω τι γίνεται. Εγώ για να μη λες ότι έχασες τη δουλειά σου από μένα, δε το θέλω αυτό γιατί όπως μου είπες, είσαι ελεύθερος επαγγελματίας και καλά κάνεις να βγάζεις ένα κομμάτι ψωμί". Η γνώση του κατηγορουμένου περί του ότι η μαγνητοταινία, της οποίας έκανε χρήση, ήταν προϊόν υποκλοπής, προκύπτει κυρίως από 1) το ότι η μαγνητοταινία είχε σταλεί σ' αυτόν από άγνωστο αποστολέα, 2) το ότι ρώτησε τους νομικούς του συμβούλους προτού δημοσιεύσει το περιεχόμενο της τηλεφωνικής συνδιάλεξης και αυτοί του είπαν, όπως ο ίδιος ισχυρίσθηκε κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου απολογία του, ότι "αφού απειλείται εργαζόμενος πρέπει να δημοσιευτεί". Περαιτέρω, αποστολέας την πιο πάνω μαγνητοταινίας δεν ήταν κάποιος από τους παραπάνω συνομιλητές. Ο ως άνω Χ2 ρητώς αρνήθηκε την ανάμειξή του σ' αυτήν την υπόθεση με την κατάθεσή του ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου αλλά και με την αναγνωσθείσα στο ακροατήριο από 14-5-2004 έγγραφη δήλωσή του, δεν προκύπτει δε το αντίθετο από τα λοιπά αποδεικτικά μέσα που ελήφθησαν υπόψη. Εξάλλου, ούτε ο εγκαλών προέβη στην παραπάνω πράξη, αφού δεν θα μπορούσε να στραφεί εναντίον του εαυτού του. Κατακολουθίαν, η ανωτέρω πράξη του κατηγορουμένου στοιχειοθετεί την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος της παραβάσεως της παραγράφου 3 του άρθρ. 370 Α του ΠΚ (ΑΠ 136/89 Ποιν. Χρον. ΛΘ - 740). Η εκ μέρους του κατηγορουμένου επίκληση του δημοσίου συμφέροντος για τη δημοσίευση της παραπάνω τηλεφωνικής συνδιάλεξης στο ως άνω περιοδικό, του οποίου ήταν εκδότης, δεν αίρει τον άδικο χαρακτήρα της πράξεώς του, αφού η χρήση της μαγνητοταινίας δεν έγινε ενώπιον οποιασδήποτε δικαστικής ή άλλης ανακριτικής αρχής (370 Α παρ. 4 ΠΚ, ΑΠ 2383/03 Ποιν. Χρον. ΝΔ- 834, ΑΠ 1289/01 Ποιν. Χρον. ΝΒ - 521, Μανωλιδάκη, Ποιν. Δικ. 2002-277, Α. Χαραλαμπάκη, το αξιόποινο των υποκλοπών και η δικονομική μεταχείριση των προϊόντων του, ΝΟΒ 50 - 1061 επ και ιδίως σελ. 1070, ΙΧ). Επομένως ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί ένοχος όπως και πρωτοδίκως, ήτοι με την ελαφρυντική περίσταση του άρθρ. 84 παρ. 2β ΠΚ, όπως στο διατακτικό.  Με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Εφετείο Καλαμάτας, διέλαβε στην απόφασή του την επιβεβλημένη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά τα οποία προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους νομικούς συλλογισμούς με τους οποίους υπήγαγε αυτά στην εφαρμοσθείσα διάταξη του άρθρου 370Α του ΠΚ την οποία ορθώς εφάρμοσε και δεν παραβίασε ούτε εκ πλαγίου. Ο κατηγορούμενος στην απολογία του ισχυρίσθηκε κατά λέξη "... Το δημοσίευσα αυτό γιατί αυτή είναι η δουλειά μου. Η γνωστοποίηση του δημοσίου συμφέροντος, ότι ένας επιχειρηματίας προσπαθεί να αποσπάσει ένα εργαζόμενο από τη δουλειά του..... Αυτή είναι η δουλειά μου να κρίνω και να ελέγχω. Είναι η εμπειρία μου και ρώτησα και νομικούς που μου είπαν ότι αφού απειλείται εργαζόμενος πρέπει να δημοσιευθεί..... Με αυτά που διαλαμβάνει στην απολογία του ο κατηγορούμενος, ο περί αποκλεισμού του άδικου χαρακτήρα της πράξης και περί συγγνωστής νομικής ισχυρισμοί του δεν είναι ορισμένοι. Δεν εξειδικεύεται με την επίκληση πραγματικών περιστατικών γιατί η δημοσίευση της μαγνητοταινίας, που ήταν προϊόν υποκλοπής τηλεφωνική συνομιλίας τρίτων προσώπων, αποτελεί ενάσκηση δικαιώματος ή εκπλήρωση καθήκοντος και περαιτέρω, για τη νομική πλάνη, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη νομική σκέψη της παρούσας, δεν προσδιορίζονται συνθήκες συναφείς με την προσωπικότητα του αναιρεσείοντος- κατηγορουμένου, τη γνώση και την ικανότητά του, ώστε με τη στάθμιση και αυτών να σχηματίσει το Δικαστήριο πεποίθηση ότι, παρά την καταβολή της επιβαλλόμενης επιμέλειας, δεν μπορούσε να αντιληφθεί το άδικο της πράξεώς του.
Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν ήταν υποχρεωμένο να απαντήσει και μάλιστα αιτιολογημένα στους εν λόγω αόριστους ισχυρισμούς, εκ περισσού δε διέλαβε στην απόφασή του αιτιολογία με την οποία απέρριψε ως αβάσιμο τον πρώτο των άνω ισχυρισμών. Έτσι, τα υποστηριζόμενα από τον αναιρεσείοντα με το μοναδικό λόγο αναιρέσεως εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ του ΚΠοινΔ, για αναιτιολόγητη απόρριψη των άνω ισχυρισμών του, είναι αβάσιμα και απορριπτέα. Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αναίρεση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ) και στη δικαστική δαπάνη του παραστάντος πολιτικώς ενάγοντος (άρθρα 176,183 ΚΠολΔ)  
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
 
Απορρίπτει την από 3-7-2006 αίτηση του ....  για αναίρεση της 193/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Καλαμάτας. Και 
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα τα οποία ορίζει σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ και στη δικαστική δαπάνη του πολιτικώς ενάγοντα την οποία ορίζει σε πεντακόσια (500) ευρώ.
 
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Απριλίου 2007. Και 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 21 Μαΐου 2007.
 
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ