Αριθμός 372/2007 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
 Z΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ -----  
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο, Γρηγόριο Μάμαλη, Θεοδώρα Γκοΐνη, Βασίλειο Κουρκάκη και Ελευθέριο Νικολόπουλο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
 
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καίσαρη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου .... , που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αντώνιο Πεπελάση, για αναίρεση της με αριθμό 202/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντα τον .... , που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Μαντά.  Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητά την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 9 Νοεμβρίου 2005 αίτησή του περί αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 460/2006.
 
Αφού άκουσε
τους πληρεξουσίους δικηγόρους των διαδίκων που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο οποίος ζήτησε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
 Έλλειψη της κατά το άρθρο 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της αποφάσεως, η οποία ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ΄ του Κ.Ποιν.Δ υπάρχει, όταν δεν εκτίθεται σ' αυτή, με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, σχετικά με την αποδιδόμενη στον κατηγορούμενο αξιόποινη πράξη και τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία συνήγαγε το δικαστήριο την ουσιαστική κρίση του περί της ενοχής του κατηγορουμένου. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικά κατά το είδος τους, χωρίς να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από το καθένα από αυτά. Ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους, ούτε απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βαρύνει περισσότερο για το σχηματισμό της δικαστικής κρίσης. Απαιτείται μόνο να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε για το σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης όλα τα αποδεικτικά στοιχεία - και όχι μόνο μερικά απ' αυτά κατ' επιλογή - όπως αυτό επιβάλλεται από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 177 παρ. 1 και 178 ΚΠΔ. (Ολ.ΑΠ 1/2005). Ειδικότερα, δεν υπάρχει έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που η αιτιολογία της αποφάσεως εξαντλείται στην επανάληψη του διατακτικού της αποφάσεως, το οποίο περιέχει εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου και πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατυπώσεως του σκεπτικού.  Στην προκείμενη περίπτωση, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών που δίκασε κατ΄ έφεση, με την προσβαλλόμενη 24891/2005 απόφασή του δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του ότι από τα μνημονευόμενα κατ΄ είδος αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: ".. Ο κατηγορούμενος την 14-7-1999 από έλλειψη της προσοχής που όφειλε και μπορούσε κατά τις περιστάσεις να καταβάλλει, προξένησε πυρκαγιά αφού άναψε φωτιά στο αγρόκτημά του στην περιοχή....  για να κάψει σιτοκαλαμιές, χωρίς προηγουμένως να δημιουργήσει αντιπυρική ζώνη. Αποτέλεσμα της ενέργειάς του αυτής ήταν να προκληθεί πυρκαγιά από την οποία κάηκαν δέκα στρέμματα σιτοκαλαμιές του ιδίου και άλλων ομόρων ιδιοκτητών. Στη συνέχεια η πυρκαγιά επεκτάθηκε και μεταδόθηκε στη βιοτεχνία ανακύκλωσης χάρτου του..... η οποία και καταστράφηκε. Από την αμελή, επομένως, συμπεριφορά του κατηγορουμένου προέκυψε κίνδυνος και πρέπει να καταδικαστεί ένοχος της πράξης αυτής. Ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι δεν είχε καμία σχέση με την πυρκαγιά που εκδηλώθηκε, δεν αποδείχθηκε από κάποιο αποδεικτικό στοιχείο...". Με τις σκέψεις αυτές, στη συνέχεια στο διατακτικό κηρύσσει ένοχο τον κατηγορούμενο του ότι ".. στο .... , την 14-7-1999 από αμέλεια προξένησε πυρκαγιά από την οποία μπορούσε να προκύψει κοινός κίνδυνος σε ξένα πράγματα και συγκεκριμένα από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε και μπορούσε κατά τις περιστάσεις, προξένησε πυρκαγιά που ξεκίνησε από το αγρόκτημά του, στην περιοχή ....  και επεκτάθηκε σε παρακείμενη βιοτεχνία ανακύκλωσης χαρτιού, ιδιοκτησίας .... , αφού άναψε φωτιά για να κάψει σιτοκαλαμιές εντός του αγροκτήματος, χωρίς να έχει κρύες αντιπυρικές ζώνες και χωρίς να έχει διαθέσιμο νερό προς αντιμετώπιση αυτής, με αποτέλεσμα να προκληθεί πυρκαγιά από την οποία κάηκαν δέκα (10) στρέμματα σιτοκαλαμιές, ιδιοκτησίας του κατηγορουμένου και άλλων όμορων ιδιοκτητών και μεταδόθηκε στη βιοτεχνία ανακύκλωσης παλιού χαρτιού, ιδιοκτησίας .... , η οποία καταστράφηκε ολοσχερώς...". Με αυτά που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας, διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφασή του την κατά τα ανωτέρω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σε αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία απεδείχθησαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξης, όπως γι΄ αυτήν τελικώς καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 264 εδαφ. α΄ και 266 παρ.1 του ΠΚ τις οποίες εφάρμοσε ορθά χωρίς να τις παραβιάσει εκ πλαγίου και να στερήσει έτσι την απόφαση από νόμιμη βάση. Ειδικότερα, υπάρχει πληρότητα της αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης παρ΄ όλο που το αιτιολογικό είναι σχεδόν ταυτόσημο με το διατακτικό της, αφού στο τελευταίο αναφέρονται αναλυτικά και με λεπτομέρεια τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του ως άνω εγκλήματος. Με τα δεδομένα αυτά πρέπει ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ του ΚΠοινΔ λόγος αναιρέσεως για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας να απορριφθεί ως αβάσιμος, ενώ οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος αναγόμενες σε εσφαλμένη εκτίμηση των αποδει........... μέσων, πρέπει, να απορριφθούν ως απαράδεκτες, καθόσον πλήττουν την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.  Μετά ταύτα, πρέπει, ν΄ απορριφθεί η αναίρεση και καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ), καθώς και στη δικαστική δαπάνη του παραστάντος πολιτικώς ενάγοντα (άρθρα 583 παρ.1 ΚΠοινΔ και 176,183 ΚΠολΔ)  
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 9 Νοεμβρίου 2005 αίτηση του.... για αναίρεση της 202/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και  
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα τα οποία ορίζει σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ, καθώς και στη δικαστική δαπάνη του πολιτικώς ενάγοντα την οποία ορίζει σε πεντακόσια (500) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Ιανουαρίου 2007.  
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 22 Φεβρουαρίου 2007.
 
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ             Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ