Αριθμός 1611/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Ιωάννη Χαμηλοθώρη, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 21 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Φ. Π. του Θ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά της πληρεξουσίου δικηγόρου του Γεωργίας Τσιτσιρίγκου, σύμφωνα με το άρθρο 8 του ν. 3226/2004 και μετά την υπ' αριθμ. 92/2011 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, και δεν κατέθεσε προτάσεις.
Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Χ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θάνο Αμπατζή με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις. 
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-6-2007 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 88/2011 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 122/2011 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 2-6-2011 αίτησή του, επί της οποίας εκδόθηκε η 972/2012 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφερε προς συζήτηση ο αναιρεσείων με την από 23-7-2012 κλήση. 
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Ιωάννης Χαμηλοθώρης, ανέγνωσε την από 26-11-2011 έκθεση του κωλυομένου να συμμετάσχει στη σύνθεση του παρόντος Δικαστηρίου Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Γιαννούλη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στην δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το άρθρο 560 ΚΠολΔ προκύπτει ότι κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων και κατά των αποφάσεων των πολυμελών Πρωτοδικείων, οι οποίες εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση για ορισμένους λόγους, που αναφέρονται περιοριστικώς στην εν λόγω διάταξη και συγκεκριμένα, 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα και 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας. Οι διατάξεις αυτές του άρθρου 560 ΚΠολΔ είναι ειδικές ως προς τους λόγους αναίρεσης των πιο πάνω αποφάσεων και αποκλείουν την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 559 ΚΠολΔ που αναφέρονται στους λόγους αναίρεσης των αποφάσεων των υπόλοιπων δικαστηρίων. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στην αίτηση αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικώς αναφερομένους στα άρθρα 559 και 560 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση. Ειδικά για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης για παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου από το δικαστήριο της ουσίας (αρθρ. 559 αριθ. 1 και αρθρ. 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ), όταν αυτό ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, δεν αρκεί να εκτίθεται στο αναιρετήριο το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα, αλλά πρέπει επιπλέον να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια οι κρίσιμες παραδοχές, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου (ΟλΑΠ 20/2005). 
Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με τους 1ο και 3ο λόγους αναιρέσεως προβάλλει την αιτίαση ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο Πατρών, που δίκασε ως εφετείο και απέρριψε, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, την έφεσή του κατά της απόφασης 151/2009 του Ειρηνοδικείου Πατρών, με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή του αναιρεσιβλήτου και υποχρεώθηκε ο ίδιος να καταβάλει στον τελευταίο, σύμφωνα με τις διατάξεις για τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, το ποσό των 5.000 ευρώ, το οποίο εκείνος του προκατέβαλε, ως μέρος του συμφωνηθέντος τιμήματος, ύψους 50.000 ευρώ, για την αγορά ενός ακινήτου, για την οποία και συντάχθηκε μεταξύ των μερών ιδιωτικό συμφωνητικό μεταβίβασης ακινήτου, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ και ειδικότερα έσφαλε ως προς την εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 904 επ., 300 και 281 ΑΚ, με το να δεχθεί ότι η σύμβαση ήταν άκυρη και δεν υπήρξε νόμιμη αιτία για την καταβολή του εν λόγω ποσού των 5.000 ευρώ, ως μέρους του τιμήματος του πωληθέντος ακινήτου, και ακόμη με το να απορρίψει τις ενστάσεις του για την ύπαρξη πταίσματος του εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου στην πρόκληση της ζημίας του και επικουρικά για καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος εκ μέρους του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος. Όμως δεν παραθέτει ο αναιρεσείων με σαφήνεια και πληρότητα στην αίτηση αναίρεσης, όπως όφειλε, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, τις πραγματικές παραδοχές του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, που δίκασε ως εφετείο, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε το δικαστήριο αυτό, ως θεμελιωτικά της κρίσης του για την ουσιαστική αβασιμότητα της αγωγής και των προαναφερόμενων ενστάσεων, με τις οποίες παραδοχές συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των πιο πάνω διατάξεων ουσιαστικού δικαίου, ούτε το αποδιδόμενο στο εν λόγω δικαστήριο νομικό σφάλμα ως προς την εφαρμογή των διατάξεων αυτών. Αλλά, αντιθέτως προβάλλει (με τον 3ο λόγο αναιρέσεως) ότι η προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε τον αναφερόμενο ισχυρισμό του "εξαιτίας της εσφαλμένης εκτιμήσεως του αποδεικτικού υλικού", πλήττοντας έτσι απαραδέκτως την ανέλεγκτη ουσιαστική εκτίμηση των πραγμάτων από το δικαστήριο της ουσίας (561 παρ. 1 ΚΠολΔ). Επομένως οι λόγοι αυτοί αναίρεσης είναι αόριστοι και πρέπει προεχόντως εξαιτίας της αοριστίας τους αυτής να απορριφθούν ως απαράδεκτοι.
Ο προβλεπόμενος από τα άρθρα 559 αριθ.1 και 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, ο οποίος αναφέρεται σε παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, δεν ιδρύεται, όταν παραβιάζεται διάταξη δικονομικού δικαίου, όπως είναι και εκείνη του άρθρου 249 ΚΠολΔ, με την οποία παρέχεται η δυνατότητα στο δικαστήριο να διατάξει αναβολή της συζήτησης, όταν υφίσταται προκριματικό ζήτημα σε άλλη πολιτική ή διοικητική δίκη. Επομένως ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο ο αναιρεσείων, επικαλούμενος τον αναιρετικό λόγο από το άρθρο 560 αριθ.1 ΚΠολΔ, υποστηρίζει ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 249 ΚΠολΔ, διότι, παρά την υποβολή εκ μέρους του σχετικού αιτήματος, δεν ανέστειλε ούτε την πρωτόδικη ούτε τη δευτεροβάθμια δίκη, είναι απαράδεκτος.
Με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι εσφαλμένως το δευτεροβάθμιο δικαστήριο απέρριψε τον προβληθέντα ενώπιον αυτού ισχυρισμό του (ένσταση εξόφλησης) ότι κατέβαλε στον αναιρεσίβλητο το συνολικό ποσό των 8.500 ευρώ, ενόψει της αναγκαστικής εκτέλεσης της προσωρινά εκτελεστής πρωτόδικης απόφασης, με το αιτιολογικό της αόριστης προβολής του και ειδικότερα του μη προσδιορισμού από τις 8.500 ευρώ του ποσού που αντιστοιχεί στα έξοδα της εκτέλεσης και εκείνου που αντιστοιχεί στο κεφάλαιο. Ο λόγος όμως αυτός αναίρεσης, ο οποίος, όπως εκτιμάται, υπάγεται στο άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ, εφόσον εδώ υφίσταται περίπτωση απόρριψης, λόγω ποσοτικής αοριστίας (ΑΠ 26/2005), ένστασης εξόφλησης, για την ευδοκίμηση, άλλωστε της οποίας, όφειλε ο εναγόμενος οφειλέτης, για να αποφύγει την προβλεπόμενη στο άρθρο 423 ΑΚ σειρά καταλογισμού, να επικαλεστεί και να αποδείξει διαφορετικό καταλογισμό είτε με συμφωνία των μερών είτε με δήλωσή του, στην οποία δεν αντέλεξε ο δανειστής (ΑΠ 1653/2011), είναι απαράδεκτος, προεχόντως διότι ευρίσκεται εκτός του πεδίου του άρθρου 560 ΚΠολΔ, στο οποίο καθορίζονται περιοριστικά οι λόγοι, για τους οποίους επιτρέπεται αναίρεση κατά των αποφάσεων των πολυμελών πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων. Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης στο σύνολό της και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (176, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 2.6.2011 αίτηση για αναίρεση της απόφασης 122/2011 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 3 Ιουνίου 2013.
Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 24 Ιουλίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ