ΑΡΙΘΜΟΣ 525/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Ζαΐρη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Γεώργιο Αδαμόπουλο-Εισηγητή, Ειρήνη Κιουρκτσόγλου-Πετρουλάκη και Μαρία Βασιλάκη, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Δεκεμβρίου 2012, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευάγγελου Παντιώρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντα - κατηγορουμένου Γ. Μ. του Μ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κυριάκο Κόκκινο, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 1403/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με συγκατηγορούμενους τους 1. Β. Χ. και 2. Χ. Α.. Με πολιτικώς ενάγουσα την S. H. του N., ατομικά και για λογαριασμό των ανηλίκων τέκνων της, κάτοικος ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ζαχαρία Σαλούστρο. 
Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 14 Μαΐου 2012 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 724/2012.
Αφού άκουσε 
Τους δικηγόρους των διαδίκων που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης, 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τη διάταξη του αρθρ. 302 παρ. 1 του ΠΚ, όποιος επιφέρει από αμέλεια το θάνατο άλλου τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) μηνών. Κατά δε τη διάταξη του αρθρ. 28 του ιδίου Κώδικα, από αμέλεια πράττει όποιος από έλλειψη της προσοχής, την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, είτε δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του, είτε το πρόβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν. Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι για τη θεμελίωση της αξιόποινης πράξεως της ανθρωποκτονίας από αμέλεια απαιτείται η διαπίστωση, αφ' ενός μεν ότι ο δράστης δεν κατέβαλε την απαιτούμενη κατ' αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποία οφείλει να καταβάλει κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος κάτω από τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές, την κοινή πείρα, τη λογική και τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων και αφ' ετέρου ότι είχε τη δυνατότητα να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο πρέπει να τελεί σε αντικειμενικό αιτιώδη σύνδεσμο με την πράξη ή την παράλειψη. Η παράλειψη ως έννοια, ενυπάρχει σε κάθε είδος αμέλειας, εφόσον το ένα σκέλος της ευθύνης συνίσταται στην μη καταβολή της προσοχής, δηλαδή σε παράλειψη. Όταν όμως, η αμέλεια δε συνίσταται σε ορισμένη παράλειψη, αλλά σε σύνολο συμπεριφοράς που προηγήθηκε του αποτελέσματος, τότε για τη θεμελίωση της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, ως εγκλήματος που τελείται με παράλειψη, απαιτείται η συνδρομή και των όρων του άρθρου 15 του ΠΚ, κατά το οποίο, όπου ο νόμος για την ύπαρξη αξιόποινης πράξης απαιτεί να έχει επέλθει ορισμένο αποτέλεσμα, η μη αποτροπή του, τιμωρείται όπως η πρόκλησή του με ενέργεια, αν ο υπαίτιος της παράλειψης είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να παρεμποδίσει την επέλευση του αποτελέσματος. Από την τελευταία αυτή διάταξη συνάγεται ότι αναγκαία προϋπόθεση της εφαρμογής της είναι η ύπαρξη ιδιαίτερης (δηλαδή ειδικής και όχι γενικής) υποχρέωσης του υπαιτίου προς ενέργεια, που τείνει στην παρεμπόδιση του αποτελέσματος, για την επέλευση του οποίου ο νόμος απειλεί ορισμένη ποινή. Η υποχρέωση αυτή μπορεί να πηγάζει από ρητή διάταξη νόμου ή από σύμπλεγμα νομικών καθηκόντων που συνδέονται με ορισμένη έννομη σχέση του υπόχρεου ή από σύμβαση ή από ορισμένη συμπεριφορά του υπαιτίου από την οποία δημιουργήθηκε ο κίνδυνος επέλευσης του εγκληματικού αποτελέσματος. Σε αυτήν την περίπτωση πρέπει στην αιτιολογία να αναφέρεται και η συνδρομή αυτής της υποχρέωσης και να προσδιορίζεται ο επιτακτικός κανόνας δικαίου από τον οποίο πηγάζει. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 9 παρ. 1 και 3 του ν. 2696/1999 "κύρωση του Κώδικα Οδικής κυκλοφορίας" όταν εκτελούνται στις οδούς εργασίες τοποθετούνται σε κατάλληλες θέσεις όλες οι πινακίδες σήμανσης που απαιτούνται κατά περίπτωση (κινδύνου, ρύθμισης, πληροφοριακές), κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 10 του ιδίου Κώδικα. Τα μέσα σήμανσης τοποθετούνται με μέριμνα και ευθύνη των εργοληπτών ή των εκτελούντων τις εργασίες, σε περίπτωση δε που οι εργασίες εκτελούνται απολογιστικά από τον επιβλέποντα το έργο. Οι φορείς που κατασκευάζουν τα διάφορα έργα στις οδούς ή αναθέτων την κατασκευή τους σε τρίτους υποχρεούνται να ελέγχουν την τοποθέτηση των μέσων σήμανσης. Η επιβαλλόμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής απόφασης, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ιδίου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, υπάρχει, προκειμένου για καταδικαστική απόφαση, όταν περιέχονται σε αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχτηκαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Εξάλλου, είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο, και σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαίωση δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κλπ), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε από το καθένα. Τέλος εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης, η οποία ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε του ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως υπάρχει, όχι μόνο όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ως αποδεδειγμένα στη διάταξη που εφαρμόστηκε, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάστηκε εκ πλαγίου, όταν δηλαδή στο πόρισμα της απόφασης, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης. 
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης 1403/2012 απόφασης, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, από τα αποδεικτικά μέσα που κατ' είδος προσδιορίζονται σε αυτήν δέχθηκε ανέλεγκτος ότι: "Η εταιρεία με την επωνυμία "ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΕ" είχε αναλάβει την ανέγερση συγκροτήματος πολυτελών κατοικιών στην ... επί οικοπεδικής εκτάσεως συνορεύουσας με τις οδούς ... και ... . Στο έργο αυτό απασχολείτο και ο αλλοδαπός V. H. ο οποίος είχε προσληφθεί το έτος 2004 με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου ως οικοδόμος-εργάτης. Υπεύθυνος κατά την εκτέλεση του έργου ήταν ο πρώτος κατηγορούμενος (αρχιτέκτων μηχανικός) ενώ εργοδηγός ήταν ο δεύτερος κατηγορούμενος αμφότεροι προστηθέντες της ως άνω εταιρίας. Περί τα τέλη Νοεμβρίου 2006, προέκυψε πρόβλημα με τη λειτουργία των φρεατίων αποχέτευσης διαφόρων κατοικιών του συγκροτήματος. Για το λόγο αυτό η ως άνω εταιρία ανέθεσε στην εταιρία με την επωνυμία "ΜΕΓΑ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗ" νόμιμος εκπρόσωπος της οποίας είναι ο τρίτος κατηγορούμενος, να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για την αποκατάσταση των φρεατίων. Την 2-12-2006 και περί ώρα 15.10' περίπου και ενώ χωρούσε έλεγχος της καλής λειτουργίας της αποχέτευσης από τους δεύτερο και τρίτο κατηγορούμενους, ο δεύτερος κατηγορούμενος ανέθεσε στον εργάτη V. H. να εισέλθει στο φρεάτιο του δημοτικού αγωγού ο οποίος διέρχεται κάτωθι του οδοστρώματος της οδού ... επί της συμβολής των οδών ... και ..., προκειμένου να διαπιστώσει εάν είχε γίνει απόφραξη του φρεατίου. Ο ως άνω εργάτης εισήλθε στο επί της οδού ... ευρισκόμενο φρεάτιο του δημοτικού αγωγού αφού αφαίρεσε το μεταλλικό κάλυμμα αυτού το οποίο εναπέθεσε παραπλεύρως του φρεατίου. Οι κατηγορούμενοι, ο πρώτος ως υπεύθυνος εργοταξιάρχης του έργου, ο δεύτερος, μηχανολόγος μηχανικός, υπεύθυνος εργοδηγός του έργου και ο τρίτος, υπεύθυνος για την εκτέλεση του ένδικου έργου της απόφραξης, δεν είχαν λάβει τα κατάλληλα προστατευτικά μέτρα, τα οποία, θα έπρεπε να τοποθετηθούν επί του οδοστρώματος στον χώρο των εργασιών, όπως τοποθέτηση πινακίδων σημάνσεως και κώνων ή περίφραξη της εισόδου του φρεατίου με προστατευτικό πλέγμα όπως απαιτείται από τον Κώδικα οδικής κυκλοφορίας, ώστε να ειδοποιούνται εγκαίρως οι οδηγοί των διερχομένων οχημάτων αλλά και οι πεζοί για την ύπαρξη ανοικτού φρεατίου, εντός του οποίου εργάζονται άνθρωποι. Δεν υπήρχε επίσης κανείς από τους εργαζόμενους στο σημείο που να ενημερώνει για τις εργασίες στο φρεάτιο τους διερχομένους ή τα διερχόμενα οχήματα αλλά και ουδεμία οδηγία εδόθη από τους κατηγορουμένους στον προαναφερόμενο εργάτη V. H. ώστε να λάβει ο ίδιος τα στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας κατά την εργασία του στο φρεάτιο. Έτσι και χωρίς να υπάρχει καμία σήμανση το υπ' αρ. ... ΙΧΕ αυτοκίνητο το οποίο εκινείτο επί της οδού Τ. με κατεύθυνση προς την οδό ..., εκτελώντας αριστερή στροφή προκειμένου να εισέλθει στο ρεύμα της οδού ... με τελική κατεύθυνση προς τη Νέα Εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας, διερχόμενο ύπερθεν του ανοιχτού φρεατίου επέπεσε επί του εργάτου V. H. ο οποίος κατά την στιγμή εκείνη επεχείρησε να εξέλθει του φρεατίου, προκαλώντας σ' αυτόν βαρειά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, συνεπεία της οποίας ως μόνης ενεργού αιτίας, επήλθε ο θάνατός του. Ενόψει των ανωτέρω, ο θάνατος του άνω εργαζομένου, οφείλεται σε αποκλειστική συγκλίνουσα αμέλεια των κατηγορουμένων οι οποίοι εξ ελλείψεως της προσοχής την οποία όφειλαν και μπορούσαν να επιδείξουν, καίτοι είχαν ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να παρεμποδίσουν το επελθόν αποτέλεσμα, παρέλειψαν να λάβουν τα αναγκαία προστατευτικά και προειδοποιητικά μέτρα, όπως αυτά παρατίθενται ανωτέρω, με συνέπεια το υπ' αρ. ... ΙΧΕ όχημα να επιπέσει στον ως άνω παθόντα προκαλώντας σ' αυτόν βαρυτάτη κρανιοεγκεφαλική κάκωση, η οποία ως μόνη ενεργός αιτία επέφερε τον θάνατο αυτού. Μετά ταύτα πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι οι τρεις κατηγορούμενοι της αποδιδόμενης σ' αυτούς πράξεως της ανθρωποκτονίας εξ αμελείας με το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου κατ' άρθρο 84§2α ΠΚ. Εξάλλου απορριπτέοι κρίνονται όλοι οι αυτοτελείς ισχυρισμοί του τρίτου κατηγορουμένου. Ειδικότερα κατά τη διάταξη του άρθρου 15 ΠΚ για την ύπαρξη αξιοποίνου πράξεως απαιτείται να έχει επέλθει ορισμένο αποτέλεσμα, η μη αποτροπή του τιμωρείται όπως η δι' ενεργείας πρόκλησή του, εάν ο υπαίτιος της παραλείψεως είχε ιδιαίτερη (δηλαδή ειδική και όχι γενική) νομική υποχρέωση να παρεμποδίσει την επέλευση του αποτελέσματος. Η ιδιαίτερη αυτή νομική υποχρέωση (προς ενέργεια τείνουσα στην παρεμπόδιση του αποτελέσματος), δύναται να πηγάζει από ρητή διάταξη νόμου ή από σύμπλεγμα νομικών καθηκόντων, τα οποία συνδέονται με ορισμένη έννομη σχέση του υποχρέου ή από σύμβαση ή από ορισμένη προηγούμενη συμπεριφορά του, από την οποία δημιουργήθηκε ο κίνδυνος επελεύσεως του εγκληματικού αποτελέσματος, αλλά και από τη λεγόμενη "εγγυητική θέση" του δράστη έναντι της ασφάλειας της ζωής ή της υγείας των άλλων, η οποία δημιουργείται στο πλαίσιο συγκεκριμένης ενέργειας ή συμπεριφοράς. Ενόψει των ανωτέρω η ιδιαιτέρα νομική υποχρέωση του επαγγελματία μηχανικού, εργοταξιάρχη, εργοδηγού τεχνικού κτλ για ανθρωποκτονία εξ αμελείας θεμελιούται πέραν του νόμου ή της συμβάσεως του συνόλου τυχόν προγενέστερης συμπεριφοράς των στην εγγυητική θέση αυτών έναντι της ασφαλείας της ζωής και της υγείας των εργαζομένων σε συγκεκριμένο, εκτελούμενο υπό τις εντολές ... οδηγίες τους, τεχνικό ή άλλης φύσεως έργο, αλλά και των χρηστών των εκ μέρους τους παρεχομένων έργων ή των παρεχομένων υπηρεσιών (ΑΠ 1141/2010, ΑΠ 444/2010, ΑΠ 335/2010, ΑΠ 764/2009 Ποιν.Χρ. Ξ'Α97, Μ. Μαργαρίτης Ποινικός Κώδικας β' έκδ. 2008 υπ' άρθρ. 15 αρ. ...). 
Στην προκειμένη περίπτωση αποδείχθηκε ότι ο τρίτος κατηγορούμενος που ήταν υπεύθυνος για την εκτέλεση του ειδικού έργου της απόφραξης, ως νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρίας "ΜΕΓΑ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗ" στην οποία είχε ανατεθεί η αποκατάσταση της λειτουργίας των φρεατίων δεν είχε λάβει τα κατάλληλα προστατευτικά μέσα ήτοι σήμανση επί του οδοστρώματος, τοποθέτηση πινακίδων και περίφραξη του φρεατίου με προστατευτικό πλέγμα ώστε να είναι εμφανείς οι γενόμενες εργασίες και να ειδοποιούνται εγκαίρως τα διερχόμενα οχήματα αλλά και οι πεζοί περί των εργασιών αυτών. Ο τρίτος κατηγορούμενος ως έχων την ευθύνη για την εκτέλεση της συγκεκριμένης εξειδικευμένης εργασίας, όφειλε να επισημαίνει εκ των προτέρων την ανάγκη λήψεως συγκεκριμένων μέτρων ασφάλειας και να απαγορεύσει συγκεκριμένες αντικείμενες στους τεχνικούς κανόνες διεξαγωγής της συγκεκριμένης εργασίας και εν δυνάμει αποτελούσες πηγή κινδύνου, ενέργειες, έστω και αν ο εργάτης V. H., δεν ανήκε στο εργατικό δυναμικό της δικής του εταιρίας "ΜΕΓΑ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗ" αλλά της εταιρίας "ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΕ", και δεν έλαβε εντολή να κατέλθει στο φρεάτιο από τον ίδιο αλλά από τον δεύτερο κατηγορούμενο εργοδηγό. Ο τρίτος κατηγορούμενος ώφειλε να μεριμνά για οτιδήποτε αφορά τις εργασίες απόφραξης, επομένως ώφειλε να δώσει οδηγίες στον ως άνω εργάτη για να λάβει μέτρα αυτοπροστασίας κατά την είσοδο και έξοδό του από το φρεάτιο ή να μεριμνήσει προκειμένου να υπάρχει κάποιος άλλος εργάτης άνωθεν του ανοίγματος του φρεατίου εφόσον δεν υφίσταντο μέτρα σήμανσης επί της οδού. Πλην όμως ουδέν μέτρο προστασίας για την ασφάλεια του ατυχούς εργάτη έλαβε, μολονότι είχε την ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να παρεμποδίσει το επελθόν αξιόποινο αποτέλεσμα εκ προγενέστερης κινδυνώδους ενέργειάς του (διεξαγωγής εργασιών επί του οδοστρώματος)". Ακολούθως το άνω Δικαστήριο κήρυξε ένοχο και τον αναιρεσείοντα της αξιόποινης πράξης της ανθρωποκτονίας από αμέλεια με το ακόλουθο διατακτικό: "ΚΗΡΥΣΣΕΙ τους κατηγορούμενους ένοχους του ότι: Στην ..., στη συμβολή των οδών ... και ..., την 2-12-2006 και περί ώρα 15.10, τέλεσαν τις ακόλουθες αξιόποινες πράξεις: 1) Άπαντες οι κατηγορούμενοι, από συγκλίνουσα αμέλεια, δηλαδή από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλαν κατά τις περιστάσεις και μπορούσαν να καταβάλουν δεν πρόβλεψαν το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη τους και προξένησαν το θάνατο άλλου. Ειδικότερα, οι δύο πρώτοι εξ αυτών με την ιδιότητα του εργοταξιάρχη και του μηχανολόγου μηχανικού, αντίστοιχα, κατά την εκτέλεση του έργου "ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΚΤΑΣΗΣ Χ.Ε.Ν. ΣΤΗΝ ΕΚΑΛΗ", που είχε αναλάβει η εταιρεία "ΜΗΧΑΝΙΚΗ Α.Ε." και ο τρίτος εξ αυτών με την ιδιότητα του νομίμου εκπροσώπου της εταιρείας "ΜΕΓΑ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗ", στην οποία η ανωτέρω εταιρεία "ΜΗΧΑΝΙΚΗ Α.Ε." είχε αναθέσει την εκτέλεση του έργου της απόφραξης του υπόγειου αποχετευτικού δικτύου, που βρίσκεται στην ίδια ως άνω περιοχή, δεν έλαβαν τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας, κατά το άνοιγμα του φρεατίου, που βρίσκεται στη συμβολή των οδών ... και ..., για την απόφραξη του αποχετευτικού δικτύου, όπως την τοποθέτηση της κατάλληλης πινακίδας σήμανσης ή την τοποθέτηση περίφραξης, προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος πρόκλησης οδικού τροχαίου ατυχήματος, ως είχαν υποχρέωση από τις διατάξεις του άρθρου 9 του Ν. 2696/1999, με αποτέλεσμα η Π. Γ. η οποία οδηγούσε το υπ' αριθμ. κυκλ. ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο επί της οδού ..., με κατεύθυνση προς Άγιο Στέφανο, φθάνοντας στη διασταύρωση της ως άνω οδού με την οδό ..., ένεκα της ως άνω παράλειψης των κατηγορουμένων αλλά και λόγω της αμελούς οδικής συμπεριφοράς της, αφού οδηγούσε το προαναφερόμενο όχημα χωρίς σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή της, να μην αντιληφθεί έγκαιρα τον εργαζόμενο-παθόντα, H. V. του N., κατά τη στιγμή που εξερχόταν από το ως άνω φρεάτιο, με συνέπεια να τον παρασύρει και να του προκαλέσει βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση εκ της οποίας ως μόνης ενεργούς αιτίας επήλθε ο θάνατός του". 
Με τις παραδοχές αυτές το Δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του, την, κατά τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία αφού εκτίθενται σε αυτή με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά τα οποία προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και θεμελιώνουν την υποκειμενική και αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος τούτου, που προβλέπεται και τιμωρείται από τις διατάξεις των άνω άρθρων, τις οποίες ορθώς εφήρμοσε και δεν παρεβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου. Ειδικότερα, αναφέρονται αφενός οι υποχρεώσεις του αναιρεσείοντος που απορρέουν από τις διατάξεις του άρθρου 9 του ν. 2696/1999, ως και η παράβαση αυτών και αφετέρου τα περιστατικά που συνιστούν την αμέλεια του αναιρεσείοντος, η οποία χαρακτηρίζεται μη συνειδητή, αφού έγινε δεκτό ότι αυτός δεν προέβλεψε το πιο πάνω αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του. Επίσης, αιτιολογείται ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ των παραλείψεών του και του επελθόντος αποτελέσματος και διαλαμβάνεται η ιδιαίτερη νομική υποχρέωση του αναιρεσείοντος που απορρέει από τις άνω διατάξεις του ΚΟΚ. Έτσι, δεν υπάρχει αντίφαση ή ασάφεια, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται ο αναιρεσείων και επομένως, δεν παραβιάστηκε ούτε η αρχή της δίκαιης δίκης που προστατεύεται από το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ. Οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος ανάγονται σε εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και είναι απαράδεκτες διότι πλήττουν την ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Επομένως, οι εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' ΚΠΔ λόγοι αναίρεσης είναι αβάσιμοι και κατ' ακολουθίαν η αίτηση πρέπει να απορριφθεί, να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της πολιτικώς ενάγουσας S. H. ατομικός και ως ασκούσας την γονική μέριμνα των ανηλίκων τέκνων της I. H. και A. H. που παρέστη, και επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ). 
Κατά τη γνώμη, όμως, ενός μέλους του Δικαστηρίου του Αρεοπαγίτη Γεωργίου Αδαμόπουλου, η προσβαλλόμενη απόφαση έπρεπε να αναιρεθεί καθόσον ειδικότερα, με τις παραδοχές αυτές το Δικαστήριο της ουσίας, δε διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία καθόσον, ενώ αποδίδει ποινική ευθύνη στον αναιρεσείοντα εκ συγκλίνουσας αμελείας του για το θάνατο του αναφερομένου εργάτη, ως
νόμιμο αντιπρόσωπο της αναφερόμενης εταιρείας (ΜΕΓΑ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗ) που είχε αναλάβει την απόφραξη του αναφερομένου φρεατίου όπου είχε εισέλθει το θύμα και κατά την έξοδό του εκ του φρεατίου διερχόμενο αυτοκίνητο, τον τραυμάτισε θανάσιμα στο κεφάλι, της αμελείας του συνισταμένης στο ότι υπό την άνω ιδιότητά του δεν είχε λάβει τα νόμιμα μέτρα ασφαλείας πέριξ του φρεατίου τούτου δια αποφράξεως περιμετρικά και τοποθέτησης πινακίδων σήμανσης και κώνων, ώστε να μη δημιουργείται κίνδυνος, στη συνέχεια δέχεται ότι ολίγον προ του ατυχήματος, ενώ, το μεταλλικό κάλυμμα (καπάκι) του φρεατίου κάλυπτε το φρεάτιο, ήτοι ότι το φρεάτιο ήταν κλειστό, γεγονός που σαφώς υποδηλώνει ότι στο φρεάτιο αυτό ο αναιρεσείων δεν εκτελούσε κάποια εργασία για απόφραξή του και ως εκ τούτου αφού το φρεάτιο ήταν κλειστό δεν υποχρεούτο να λάβει κάποιο μέτρο ασφαλείας, στη συνέχεια δέχεται ότι το θύμα ενεργώντας κατ' εντολή άλλου και δη του συγκατηγορουμένου του αναιρεσείοντος Β. Χ., εργοδηγού του εκεί ανεγειρομένου οικοδομικού συγκροτήματος, αφαίρεσε το μεταλλικό αυτό κάλυμμα του φρεατίου τούτου, τοποθετώντας το παραπλεύρως του φρεατίου και στη συνέχεια το θύμα εισήλθε στο φρεάτιο προς έλεγχο τούτου και κατά την έξοδό του εκ του φρεατίου δέχτηκε τα χτυπήματα από διερχόμενο άνωθεν του φρεατίου αυτοκίνητο. Έτσι, δημιουργείται αντίφαση περί του εάν ο αναιρεσείων είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να λάβει κάποιο μέτρο ασφαλείας πέριξ του φρεατίου τούτου αφού αυτό ήταν κλειστό και στη συνέχεια ανοίχτηκε με εντολή άλλου οπότε τότε και εφεξής ανέκυπτε νομική υποχρέωση του υπευθύνου να λάβει τα νόμιμα μέτρα ασφαλείας, χωρίς παράλληλα να διαλαμβάνεται ότι ο αναιρεσείων έλαβε γνώση του ανοίγματος του φρεατίου και αδιαφόρησε. Η αντίφαση αυτή δημιουργεί ασάφεια ως προς την ύπαρξη ή μη αντικειμενικού αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συμπεριφοράς του αναιρεσείοντος ως υπευθύνου του έργου απόφραξης και του θανάτου του θύματος. Όθεν, ο πρώτος λόγος αναίρεσης εκ του άρθρου 510 παρ. 1 Δ' του ΚΠΔ περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας είναι βάσιμος και παρελκούσης της έρευνας του δευτέρου λόγου αναιρέσεως ως αλυσιτελούς έπρεπε να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και παραπεμφθεί η υπόθεση όσον αφορά τον αναιρεσείοντα για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συνεκροτείτο από άλλους Δικαστές (άρθρο 519 ΚΠΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει, κατά πλειοψηφία, την από 14-5-2012 αίτηση του Γ. Μ. του Μ., κατοίκου ..., για αναίρεση της 1403/2012 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της παραστάσης ως πολιτικώς ενάγουσας S. H. ατομικώς και ως ασκούσας την γονική μέριμνα των ανηλίκων τέκνων της I. H. και A. H. εκ πεντακοσίων (500) ευρώ. Και 
Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.
Κρίθηκε αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Ιανουαρίου 2013. 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 2 Απριλίου 2013. 
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ