Αριθμός 320/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα 
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1. Ι. Ζ. του Β., κατοίκου ... και 2. Της Ανώνυμης Ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία GROUPAMA ΦΟΙΝΙΞ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, πρώην "ΦΟΙΝΙΞ ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ και μετέπειτα ΦΟΙΝΙΞ ΜΕΤΡΟΛΑΪΦ ΕΜΠΟΡΙΚΗ Α.Ε." όπως η επωνυμία αυτής διαμορφώθηκε ύστερα από την τροποποίηση του καταστατικού της, η οποία εγκρίθηκε με απόφαση της Γενικής Γραμματείας Εμπορίου του Υπουργείου Ανάπτυξης, όπως εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Γεώργιο Παπαστεργίου, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.
Του αναιρεσιβλήτου: Χ. Μ. του Θ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Χαράλαμπο Αναλυτή, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την αριθ.κατ.1297/ΑΥ/82/2006 26-3-2005, 5η αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Βέροιας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 30/ΑΥ/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2402/2009 μη οριστική και 1147/2011 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 26-9-2011 αίτησή τους. 
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Βασίλειος Λαμπρόπουλος, ανέγνωσε την από 20-12-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.14 ΚΠολΔ, κατά την οποία επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος σε αυτή λόγος αναιρέσεως αναφέρεται μόνο στις δικονομικές ακυρότητες, δηλαδή εκείνες που ανάγονται στη διαδικασία και είναι συνέπεια εφαρμογής δικονομικών διατάξεων όχι δε ακυρότητες του ουσιαστικού δικαίου, η παράβαση των οποίων ελέγχεται αναιρετικά με τον προβλεπόμενο από τον αριθ.1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο (ΑΠ (Ολ.) 62/2000, ΑΠ (Ολ) 1/1999, ΑΠ 2001/2009). Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο, με το να μην απορρίψει ως απαράδεκτη τη ένδικη αγωγή περί επιδικάσεως περαιτέρω αποζημιώσεως συνεπεία συμβιβασμού ή άφεσης χρέους (αρθρ. 454, 871 ΑΚ) υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.14 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.
Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.1 περ. β ΚΠολΔ η οποία ορίζει ότι η παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας ιδρύει λόγο αναιρέσεως μόνον αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σε αυτούς, προκύπτει ότι ο λόγος αυτός ιδρύεται όταν το δικαστήριο εσφαλμένα χρησιμοποίησε ή παρέλειψε να χρησιμοποιήσει διδάγματα της κοινής πείρας, προκειμένου να ανεύρει με βάση αυτά την αληθή έννοια κανόνα δικαίου ή να υπαγάγει σ' αυτόν τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς. Για την πληρότητα του λόγου αυτού αναιρέσεως απαιτείται, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 119 αριθ.4 και 566 παρ.1 ΚΠολΔ να αναφέρεται στο αναιρετήριο ποία είναι τα διδάγματα της κοινής πείρας που παραβιάσθηκαν, καθώς και ο κανόνας δικαίου την ερμηνεία και εφαρμογή του οποίου τα διδάγματα αυτά αφορούν, γιατί διαφορετικά καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος και ο σχετικός λόγος αναιρέσεως απορρίπτεται ως αόριστος (ΑΠ 1708/2008). Επομένως, o αυτός (πρώτος) λόγος αναιρέσεως' , κατά το μέρος του που προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παρέλειψε να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας προκειμένου να ανεύρει την αληθή έννοια της διάταξης του άρθρου 871 ΑΚ είναι απορριπτέος ως αόριστος διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ποία είναι τα διδάγματα της κοινής πείρας που παραβιάσθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας και με ποίον τρόπον αυτά παραβιάσθηκαν. Ο εκ του άρθρου 559 αρ. 20 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως, για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, ιδρύεται αν το δικαστήριο υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου, με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προφανώς διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν, από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά ανέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό. Πράγματι, στην τελευταία περίπτωση, πρόκειται για παράπονο, αναγόμενο στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο. Πάντως, για να θεμελιωθεί ο προαναφερόμενος λόγος αναιρέσεως, θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό πόρισμα του αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε και όταν το έχει απλώς συνεκτιμήσει, μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε ως προς το αποδεικτέο γεγονός (Ολ.ΑΠ 2/2008, ΑΠ 109/2008, ΑΠ 527/2008, ΑΠ 739/2011). 
Στην προκειμένη περίπτωση από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα δεν στηρίχθηκε αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στην υπό ημερομηνία 19-2-2002 απόδειξη, αλλά κατέληξε στο αποδεικτικό πόρισμα της ύστερα από τη συνεκτίμηση και όλων των άλλων στοιχείων περί της μη παραιτήσεως του αναιρεσιβλήτου από την επίδικη αξίωση (περαιτέρω αποζημίωσης συνεπεία τροχαίου ατυχήματος). Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως με τον οποίον οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ.20 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.
Ο εκ του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως είναι δυνατό να φέρεται ότι πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση γιατί παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, αλλά στην πραγματικότητα να πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων υπό την επίκληση ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο κατά το άρθρο 561 ΚΠολΔ (ΑΠ 849/2007).
Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.1 περ. α ΚΠολΔ, γιατί δέχθηκε ότι η δήλωση βουλήσεως του αναιρεσιβλήτου, στην υπό ημερομηνία 19-2-2002 απόδειξη πληρωμής με την οποία έλαβε το σε αυτή αναφερόμενο χρηματικό ποσό, σε εκτέλεση της υπ' αριθ.3170/2001 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης, περί παραιτήσεως από κάθε περαιτέρω αξίωση από μελλοντική δυσμενή εξέλιξη της υγείας του, συνδεόμενη αιτιωδώς με το ένδικο τροχαίο ατύχημα, επέφερε απόσβεση της απαίτησης για κάθε μελλοντική αξίωση από την τυχόν επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του, συνεπεία των σωματικών βλαβών που υπέστη και οι οποίες ήταν γνωστές κατά το χρόνο σύνταξης της ως άνω απόδειξης πληρωμής και της ανωτέρω δηλώσεως. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι οι αναιρεσείοντες υπό την επίκληση της παραβίασης κανόνα ουσιαστικού δικαίου (αρθρ. 871 ΑΚ) πλήττουν την ανέλεγκτη από τον Άρειο Πάγο εκτίμηση των αποδείξεων, αφού στον ως άνω λόγο αναιρέσεως αναφέρεται ότι το Εφετείο έπρεπε να δεχθεί αλλά και δέχθηκε άλλα εσφαλμένα, αναφορικά με την βάση της ενστάσεως τους περί εξόφλησης της απαίτησης του αναιρεσιβλήτου που επήλθε συνεπεία συμβιβασμού.
Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), σύμφωνα με το διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 26-9-2011 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθ.1147/2011 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.
Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο χρηματικό ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Φεβρουαρίου 2013. Και 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Φεβρουαρίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ