ΑΡΙΘΜΟΣ 287/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Δημάδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βιολέττα Κυτέα, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο - Εισηγητή, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά και Δήμητρα Λεοντάρη-Μπουρνάκα, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Μ. Ζ. του Α., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Ιωαννίδη, περί αναιρέσεως της με αριθμό 5969/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Κ. Σ., κάτοικο ..., που δεν παρέστη. 
Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 10 Φεβρουαρίου 2012 αίτησή του η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 993/12.
Αφού άκουσε 
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η κατά τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, απαιτείται όχι μόνον για την απόφαση περί της ενοχής, δηλαδή την καταδικαστική ή απαλλακτική για την κατηγορία απόφαση του δικαστηρίου, αλλά για όλες τις αποφάσεις, ανεξάρτητα αν αυτές είναι οριστικές ή παρεμπίπτουσες ή αν η έκδοσή τους αφήνεται στη διακριτική, ελεύθερη ή ανέλεγκτη κρίση του δικαστή που τις εξέδωσε. Έτσι, η παρεμπίπτουσα απόφαση, που απορρίπτει την αίτηση του κατηγορουμένου για αναβολή της δίκης για "σημαντικά αίτια" κατά το άρθρο 369 παρ.1 ΚΠΔ, πρέπει να είναι ιδιαίτερα αιτιολογημένη, παρά το ότι η παραδοχή ή απόρριψη τέτοιας αιτήσεως έχει αφεθεί στην ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου, δηλαδή να αναφέρει στο αιτιολογικό της τα αποδεικτικά μέσα που εκτιμήθηκαν, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν και τις σκέψεις, βάσει των οποίων το δικαστήριο κατέληξε στην απορριπτική της αιτήσεως αυτής κρίση του. 
Ενόψει αυτών, ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο της αιτήσεώς του προβάλλει την αιτίαση ότι το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, που δίκασε κατ' έφεση, με την παρεμπίπτουσα απόφασή του η οποία προηγήθηκε της προσβαλλομένης με αριθμό 5969/2012 κυρίας αποφάσεώς του, θεωρουμένης κατ' άρθρο 504 παρ. 4 ΚΠΔ ως συμπροσβαλλομένης μετ' αυτής και η οποία περιλαμβάνεται στο σώμα αυτής (κυρίας) και στα πρακτικά της, απέρριψε το αίτημά του για αναβολή της δίκης κατ' άρθρο 349 παρ.1 ΚΠΔ, λόγω σοβαρού λόγου υγείας στο πρόσωπό του (σημαντικού αιτίου), και μάλιστα, λόγω ασθένειάς του και αδυναμίας του να προσέλθει στο άνω Δικαστήριο και να δικαστεί. Και ότι η παρεμπίπτουσα αυτή απόφαση δεν έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, που αποτελεί τον, κατ' άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του αυτού Κώδικα λόγο αναίρεσης, διότι δεν εκτίθενται σε αυτήν τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία στο ακροατήριο, στα οποία το δικαστήριο θεμελίωσε την ουσιαστική αβασιμότητα του αιτήματος αναβολής καθώς και τους συλλογισμούς με τους οποίους το δικαστήριο κατέληξε στην κρίση του αυτή, καθόσον: α) δεν αναφέρει, αλλά ούτε εξηγεί τι περιλάμβανε η ιατρική γνωμάτευση - βεβαίωση του Κέντρου Υγείας Θήρας, β) ποία ήταν η ασθένεια του εκκαλούντος - κατηγορουμένου και γ) πώς, παρ' όλα αυτά, δικαιολογείται η κρίση του ότι αυτό (Δικαστήριο) δεν πείσθηκε ότι ο επικαλούμενος λόγος αναβολής δεν συνιστούσε σοβαρό πρόβλημα υγείας, δηλαδή "σημαντικό αίτιο" κατά την έννοια της ΚΠΔ 349 παρ.1 και, επομένως ούτε, πώς δεν ήταν αδύνατη η εμφάνισή του (κατηγορουμένου) στο ακροατήριο του δικάσαντος Εφετείου, χωρίς μνεία, εκ παραλλήλου, περί του εάν και πώς η ασθένειά του δεν τον εμπόδιζε (κατηγορούμενο) να εμφανισθεί στο ακροατήριο του άνω δικαστηρίου για να υποστηρίξει την έφεσή του. Περαιτέρω, από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης αποφάσεως, τα οποία παραδεκτά επισκοπούνται από το Δικαστήριο αυτό, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, προκύπτει ότι στο Τριμελές Εφετείο ο ως άνω κατηγορούμενος, Μ. Ζ., κατά τη συζήτηση της υπ' αριθμόν 3517 και από 16-9-2011, εφέσεώς του, κατά της υπ' αριθμόν 50759/2011 καταδικαστικής για εκείνον αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, στις 20-6-2012, δεν εμφανίσθηκε ο ίδιος, αλλά αντ' αυτού, ως άγγελός του, η Α.Α.Β., ενεργούσα για λογαριασμό του, η οποία ανήγγειλε στο άνω Δικαστήριο ότι ο εκκαλών - κατηγορούμενος την ειδοποίησε πως ήταν ασθενής και κλινήρης και, κατά σύσταση του ιατρού του (αγροτικού ιατρού του Κέντρου Υγείας Θήρας), δεν μπορούσε να μετακινηθεί για να προσέλθει στο Δικαστήριο κατά την άνω δικάσιμό του και για το λόγο αυτό ζήτησε αναβολή της δίκης λόγω σημαντικών αιτίων, εγχείρισε δε, προς απόδειξη του ισχυρισμού αυτού, την αποσταλείσα σε αυτήν, διά τηλεομοιοτυπίας (FAX), από 19-6-2012, ιατρική γνωμάτευση - βεβαίωση του Κέντρου Υγείας Θήρας, σύμφωνα με την οποία, κατά παραδεκτή επισκόπησή της από το Δικαστήριο αυτό, ως εγγράφου της δικογραφίας, ο άνω (Μ. Ζ.) "εξετάσθηκε στις 19-6-2012 στα εξωτερικά ιατρεία του Κέντρου Υγείας και βρέθηκε να πάσχει από οξεία γαστρεντερίτιδα, του συστάθηκε δε ανάπαυση και αποχή από κάθε δραστηριότητα για δύο (2) ημέρες". Από τα αυτά πρακτικά προκύπτει ότι η βεβαίωση αυτή αναγνώσθηκε και παράλληλα η άνω άγγελος εξετάσθηκε ως μάρτυρας ενόρκως στο ακροατήριο. 
Στη συνέχεια, το δικάσαν Εφετείο με την συμπροσβαλλόμενη απόφασή του, απέρριψε το αίτημα αναβολής της δίκης, με την εξής κατά λέξη αιτιολογία: "από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα που αναφέρθηκε και από τα έγγραφα που αναγνώστηκαν δεν αποδείχθηκε με πειστικότητα ότι είναι αδύνατη η παρουσία του κατηγορουμένου στο ακροατήριο για την υποστήριξη της εφέσεώς του, γι' αυτό και πρέπει να απορριφθεί το αίτημά του". 
Με την παρεμπίπτουσα αυτή απόφαση το δικάσαν Δικαστήριο δεν περιέλαβε σε αυτή την κατά το Σύνταγμα και τον ΚΠΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού δεν εκτίθενται σε αυτήν τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία στο ακροατήριο και στα οποία αυτό (Δικαστήριο) θεμελίωσε το αβάσιμο του πιο πάνω αιτήματος αναβολής του (κατηγορουμένου), καθώς και οι συλλογισμοί με τους οποίους το Δικαστήριο κατέληξε στην κρίση του αυτή. Και αυτά, διότι η προσβαλλόμενη απόφαση, ούτε στο σκεπτικό, ούτε στο αλληλοσυμπληρούμενο με αυτό διατακτικό της αναφέρει από τι έπασχε ο εκκαλών, το είδος δηλαδή της ασθένειάς του, για να καταλήξει έτσι στην άνω κρίση, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ελεγχθεί η κρίση αυτή του δικαστηρίου περί της βασιμότητας ή μη του προσβαλλόμενου λόγου αναβολής. Επίσης, δεν αναφέρει, αλλά ούτε εξηγεί, τι περιλάμβανε η προσκομισθείσα και αναγνωσθείσα στο ακροατήριο ιατρική γνωμάτευση του Κέντρου Υγείας Θήρας, αλλά ούτε, παρ' όλα αυτά, πως δικαιολογείται η κρίση του ότι το Δικαστήριο δεν πείσθηκε ότι ο λόγος αναβολής δεν συνιστούσε "σημαντικό αίτιο" κατά τη διάταξη του ΚΠΔ 349 παρ.1 και επομένως, πώς δεν ήταν αδύνατη η εμφάνιση του κατηγορουμένου στο ακροατήριο του δικάσαντος Εφετείου προς υποστήριξη της εφέσεώς του ή πώς η ασθένειά του δεν εμπόδιζε τον κατηγορούμενο να εμφανιστεί στο ακροατήριο προς υποστήριξη των θέσεών του, αφού ληφθεί υπόψη ότι κατά το προαναφερόμενο περιεχόμενο της ιατρικής γνωμάτευσης, ο κατηγορούμενος βρέθηκε ότι έπασχε από οξεία γαστρεντερίτιδα και του συνεστήθη από τον εξετάσαντα αυτόν ιατρό, ανάπαυση και αποχή από κάθε δραστηριότητα για δύο (2) ημέρες. 
Κατά συνέπεια, είναι βάσιμος ο σχετικός από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ πρώτος λόγος της κρινόμενης αιτήσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την παρεμπίπτουσα, κατά τα άνω, απόφαση, πρέπει δε να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση και να αναιρεθεί για το λόγο αυτό η προσβαλλόμενη απόφαση. 
Εξάλλου, η εν λόγω απόφαση πρέπει να αναιρεθεί και για το λόγο ότι, το δικάσαν Τριμελές Εφετείο διά της προσβαλλομένης, υπ' αριθμόν 5969/2012, αποφάσεώς του απέρριψε την υπ' αριθμόν 3517/16-9-2011 έφεση του κατηγορουμένου - αναιρεσείοντος ως ανυποστήρικτη, παρόλον που η συζήτηση της εφέσεώς του είχε αναβληθεί την 29-2-2012, μετά την έναρξη της συζητήσεως αυτής, λόγω αποχής από τα καθήκοντά του, του πληρεξουσίου του δικηγόρου υπερασπίσεως, Δημητρίου Ιωαννίδη, συμμορφούμενου σε απόφαση του δικηγορικού του Συλλόγου (ΔΣΑ), σε ρητή δικάσιμο, και συγκεκριμένα, για τις 20-6-2012, ότε και αυτός (κατηγορούμενος - αναιρεσείων) υπέβαλε αίτημα αναβολής της δίκης, το οποίο, το Δικάσαν Εφετείο, ως ανωτέρω, σύμφωνα προς τα αναλυτικώς διαλαμβανόμενα προς τούτο, στον, διά της παρούσης, πρώτον λόγο αναιρέσεως, απέρριψε αναιτιολογήτως, ακολούθως δε (απέρριψε) και ως ανυποστήρικτη την κρινόμενη, υπ' αριθμόν 3517 και από 16-9-2011 έφεσή του, κατά της υπ' αριθμόν 50759/2011 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Έτσι, το δικάσαν Εφετείο υπέπεσε και σε υπέρβαση εξουσίας, διότι, αφού η συζήτηση της εφέσεως, κατά τα άνω εκτεθέντα, είχε αναβληθεί μετά την έναρξη της συζήτησης αυτής, σε ρητή δικάσιμο, η οποία τότε (29-2-12) είχε ανακοινωθεί στον κατηγορούμενο ότι οφείλει, κατά τη νέα δικάσιμο στις 20-6-12, να εμφανιστεί χωρίς κλήτευση, για να υποστηρίξει την έφεσή του και αυτός δεν προσήλθε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, εσφαλμένα το άνω Δικαστήριο, παρόλον ότι έπρεπε να δικάσει τον εκκαλούντα σαν να ήταν παρών, απέρριψε την άνω έφεσή του, ως ανυποστήρικτη. Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η' ΚΠΔ σχετικός λόγος (δεύτερος), είναι και αυτός βάσιμος και, δεκτός γενόμενος, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, και για υπέρβαση (αρνητική) εξουσίας. 
Στη συνέχεια, πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν την παρούσα υπόθεση (ΚΠΔ 519). 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Αναιρεί τη με αριθμό 5969/2012 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημ/των) Αθηνών. Και 
Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως. 
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Φεβρουαρίου 2013. Και 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Φεβρουαρίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ