Αριθμός 1186/2023 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αικατερίνη Βλάχου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη και Μαρί Δεργαζαριάν, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Ιανουαρίου 2023, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων - καλούντων: 1) Ι. Κ. του Θ., 2) Γ. Κ. του Θ. και 3) Σ. Κ. του Θ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Κατοχιανό με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Των αναιρεσιβλήτων - καθ' ων η κλήση: 1) Θ. χας Α. Α., το γένος Κ. Α., 2) Ν. Α. του Α., 3) Κ. Α. του Α., κατοίκων ..., 4) Ε. συζ. Α. Κ., το γένος Κ.. Α., κατοίκου ..., 5) Β. συζ. Π. Γ., το γένος Κ.. Α., κατοίκου ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο και 6) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΝΕΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝ - NP INSURANCE" και ήδη "ΝΡ Ασφαλιστική - ΝΕΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝ ΑΕΑE", που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημοσθένη Σκλήρη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και ο οποίος στην ως άνω από 9-1-2023 δήλωση, καθώς και με τις κατατεθείσες προτάσεις του δήλωσε την ως άνω μεταβολή της αναιρεσίβλητης εταιρείας. 
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-10-2008 αγωγή των 1ης, 2ου και 3ου των ήδη αναιρεσιβλήτων και της ήδη αποβιωσάσης Μ. συζ. Κ. Α., το γένος Γ.. Μ., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Μεσολογγίου και συνεκδικάστηκε με την από 2-5-2009 παρεμπίπτουσα αγωγή της 6ης των ήδη αναιρεσιβλήτων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 104/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 56/2018 του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15-6-2018 αίτησή τους.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Αικατερίνη Βλάχου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες και η 6η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά την έννοια του άρθρου 576 παρ. 2 του ΚΠολΔ, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος ερευνά αυτεπαγγέλτως αν ο απολειπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως τη συζήτηση, οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, ή, αν τη συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος του απολειπόμενου διαδίκου, οπότε εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για συζήτηση δεν επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί (ΑΠ 90/2019, ΑΠ 1753/2017, ΑΠ 1545/2017). Επί αναβολής της συζήτησης ο γραμματέας μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίστηκε. Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων (ΑΠ 805/2019, ΑΠ 623/2017). Εξάλλου, κατά τη διάταξη της παρ. 4 του άρθρου 260 του ΚΠολΔ, που προστέθηκε με το άρθρο 16 του ν. 4842/2021 και ισχύει, κατ' άρθρο 120 του ίδιου νόμου, από 1-1-2022, όταν οι υποθέσεις που είναι γραμμένες στο πινάκιο δεν εισάγονται προς συζήτηση συνεπεία λόγων ανώτερης βίας ορίζεται αυτεπαγγέλτως, με πράξη του διευθύνοντος το δικαστήριο, ημέρα και ώρα συζήτησης στο ακροατήριο σε σύντομη κατά το δυνατόν δικάσιμο. Η εγγραφή της υπόθεσης στο οικείο πινάκιο, το οποίο μπορεί να τηρείται και ηλεκτρονικά, γίνεται με πρωτοβουλία του γραμματέα και ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων. Με πρωτοβουλία του γραμματέα μπορεί να γνωστοποιείται η νέα δικάσιμος με αποστολή ηλεκτρονικού μηνύματος στη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου των διαδίκων ή με ανάρτηση στην πύλη ψηφιακών υπηρεσιών δικαστηρίων solon.gov.gr για όσα δικαστήρια και διαδικασίες έχουν ενταχθεί στο εν λόγω σύστημα. Από το συνδυασμό των πιο πάνω διατάξεων συνάγεται ότι, σε περίπτωση που η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης ματαιώθηκε λόγω αναστολής της λειτουργίας των δικαστηρίων για λόγους ανωτέρας βίας, με πράξη του προέδρου του αντίστοιχου τμήματος του Αρείου Πάγου ορίζεται νέα σύντομη δικάσιμος, χωρίς όμως να απαιτείται να επιδοθεί κλήση από τον έναν διάδικο στον άλλον για τη συζήτηση της υπόθεσης, καθώς η εγγραφή της υπόθεσης στο οικείο πινάκιο, που γίνεται από το γραμματέα, ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων. Κατ' αναλογική δε εφαρμογή των όσων ισχύουν σε περίπτωση αναβολής της υπόθεσης με αίτημα των διαδίκων και εγγραφής της στο πινάκιο από το γραμματέα (άρθρο 226 παρ. 4 εδ. γ' και δ' ΚΠολΔ, που, κατ' άρθρο 575 εδ. β' αυτού, εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη), προϋπόθεση της εγκυρότητας της κλήτευσης αυτής λόγω της εγγραφής στο πινάκιο είναι ότι ο απολειπόμενος, κατά τη νέα δικάσιμο, διάδικος είχε επισπεύσει εγκύρως τη συζήτηση ή είχε νομίμως και εμπροθέσμως κλητευθεί να παραστεί για την αρχική δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση δεν συζητήθηκε (ΑΠ 866/2022, ΑΠ 308/2019, ΑΠ 1038/2018, ΑΠ 1062/2017). Στην προκείμενη περίπτωση, από τα πρακτικά της δίκης και τα διαδικαστικά έγγραφα, προκύπτει ότι η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης είχε προσδιοριστεί αρχικά, με επιμέλεια των αναιρεσειόντων, για τη δικάσιμο της 24-5-2019, οπότε ματαιώθηκε η συζήτησή της λόγω αναστολής της λειτουργίας των δικαστηρίων ενόψει της διενέργειας των ευρωεκλογών και των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών της 26-5-2019. Με την από 18-6-2019 κλήση των αναιρεσειόντων ορίστηκε δικάσιμος η 2-10-2020 και κατόπιν αναβολής εκείνη της 28-1-2022. Από τις 3319Β/5-3-2021, 3321Β/5-3-2021, 3320Β/5-3-2021 και 3322Β/5-3-2021 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος Σ. Σ. και την 3120Δ/22-10-201 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελή του Εφετείου Αθηνών Δ. Λ., τις οποίες επικαλούνται και προσκομίζουν νόμιμα οι αναιρεσείοντες, που επισπεύδουν τη συζήτηση προκύπτει ότι, μετά από έγγραφη παραγγελία του πληρεξουσίου δικηγόρου αυτών, ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της με αριθμό πρωτοκόλλου 40/8-2-2021 βεβαίωσης της Γραμματέως του Αρείου Πάγου, περί αναβολής της συζήτησης της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης από τη δικάσιμο της 2-10-2020 για την 28-1-2022, με κλήση προς συζήτηση για την τελευταία δικάσιμο, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους πρώτη, δεύτερο, τρίτο, τέταρτη και πέμπτη των αναιρεσιβλήτων. Περαιτέρω, από τις 2142Β/14-11-2018, 2143Β/14-11-2018, 2144Β/14-11-2018 και 2145Β/14-11-2018 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος Σ. Σ. και την 69Δ/22-10-2018 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελή του Εφετείου Αθηνών Δ. Λ., τις οποίες επίσης επικαλούνται και προσκομίζουν νόμιμα οι αναιρεσείοντες, προκύπτει ότι, μετά από έγγραφη παραγγελία του πληρεξουσίου δικηγόρου αυτών, έχει επιδοθεί στους ως άνω αναιρεσιβλήτους και ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης (με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την αρχικώς προσδιορισθείσα δικάσιμο της 24-5-2019). Κατά τη μετ' αναβολή ορισθείσα δικάσιμο της 28-1-2022, η συζήτηση ματαιώθηκε εξαιτίας αναστολής των εργασιών όλων των δικαστηρίων και εισαγγελιών των Περιφερειών Αττικής και Κρήτης για την 27η και την 28η Ιανουαρίου 2022, λόγω των αιφνίδιων και έντονων καιρικών φαινομένων, δυνάμει της 4035/26-1-2022 απόφασης του Υπουργού Δικαιοσύνης (ΦΕΚ 190 Β/26-1-2022). Με την από 24-2-2022 Πράξη της Προέδρου του Δ' Τμήματος ορίστηκε αυτεπαγγέλτως νέα δικάσιμος η σημερινή (13-1-2023) και η υπόθεση εγγράφηκε στο πινάκιο με αριθμό 34 με επιμέλεια του Γραμματέα. Ωστόσο, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης αυτού του Δικαστηρίου, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο, οι παραπάνω αναιρεσίβλητοι δεν παραστάθηκαν ούτε κατέθεσαν δήλωση μη παράστασης, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ. Επομένως, αφού αυτοί δεν παραστάθηκαν ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, αν και κλητεύθηκαν νόμιμα και εμπρόθεσμα για τη δικάσιμο της 28-1-2022 και η εγγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο μετά τον αυτεπάγγελτο προσδιορισμό δικασίμου, κατ' άρθρο 260 παρ. 4 του ΚΠολΔ, ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη σημερινή δικάσιμο, πρέπει, σύμφωνα με τις προαναφερόμενες διατάξεις (αφού έχει ήδη επιδοθεί στους αναιρεσιβλήτους αυτούς και αντίγραφο της αίτησης αναίρεσης), να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους. (άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔ).
Με την κρινόμενη από 15-6-2018 (αριθμ. εκθ. καταθ. 25/18-6-2018) αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 56/2-4-2018 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών (ήτοι διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και από τη σύμβαση ασφάλισης αυτού, άρθρα 591 παρ. 1, 614 αριθμ. 6 του ΚΠολΔ, όπως ισχύουν μετά την αντικατάστασή τους με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015). Η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ). Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).
Από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των διαδικαστικών εγγράφων (άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ) προκύπτουν, ως προς τη δικαστική πορεία της υπόθεσης, τα ακόλουθα: Οι ενάγοντες και ήδη πρώτη, δεύτερος και τρίτος των αναιρεσιβλήτων και η ήδη αποβιώσασα στις 5-2-2010, πριν τη συζήτηση της υπόθεσης στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, και κληρονομηθείσα από τις τέταρτη και πέμπτη των αναιρεσιβλήτων, που συνεχίζουν νόμιμα τη δίκη, Μ. Α., με την από 27-10-2008 κυρία αγωγή τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, ισχυρίστηκαν ότι ο πρώτος εναγόμενος (ήδη πρώτος αναιρεσείων), οδηγώντας τον ... γεωργικό ελκυστήρα μετά πλατφόρμας, που ανήκε στη συγκυριότητα, συννομή και συγκατοχή αυτού και των δεύτερου και τρίτου εναγομένων (ήδη δεύτερου και τρίτου των αναιρεσειόντων) και ήταν ασφαλισμένος στην τέταρτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία (ήδη έκτη αναιρεσίβλητη), προκάλεσε, από υπαιτιότητά του, το θανάσιμο τραυματισμό του συζύγου, πατέρα και γαμβρού τους Α. Α., πεζού, κατά το ατύχημα που έλαβε χώρα υπό τις σ' αυτή αναφερόμενες συνθήκες. Με αυτό το ιστορικό ζήτησαν αποζημίωση (η πρώτη ενάγουσα) και χρηματική ικανοποίηση λόγω της ψυχικής οδύνης, που υπέστησαν από το θάνατο του ως άνω οικείου τους. Η τέταρτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία (ήδη έκτη αναιρεσίβλητη), με την από 2-5-2009 παρεμπίπτουσα αγωγή της προς το ίδιο Δικαστήριο, επικαλούμενη εξαίρεση από την ασφαλιστική κάλυψη λόγω έλλειψης άδειας ικανότητας οδηγού στο πρόσωπο του οδηγού του ασφαλισμένου σ' αυτή πιο πάνω οχήματος, ζήτησε, στην περίπτωση ήττας της στην κυρία αγωγή, να αναγνωριστεί η υποχρέωση των εναγομένων (οδηγού και συνιδιοκτητών του ζημιογόνου οχήματος) να της καταβάλουν νομιμοτόκως κάθε ποσό που αυτή θα υποχρεωθεί να καταβάλει (μέχρι του ποσού της ασφαλιστικής κάλυψης των 500.000 ευρώ) στους κυρίως ενάγοντες. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, με την 104/2010 οριστική απόφασή του, αφού συνεδίκασε τις παραπάνω αγωγές, έκρινε ως αποκλειστικά υπαίτιο του ατυχήματος τον πρώτο εναγόμενο των ως άνω αγωγών (πρώτο αναιρεσείοντα), οδηγό του ... γεωργικού ελκυστήρα, απορρίπτοντας τους αντίθετους ισχυρισμούς των εναγομένων φυσικών προσώπων (αναιρεσειόντων) και εκείνους περί κρυμμένου ελαττώματος της πλατφόρμας και περιορισμού της ευθύνης των δεύτερου και τρίτου εξ αυτών ως συνιδιοκτητών-μη κατόχων του ζημιογόνου οχήματος, κατ' άρθρο 4 του ν. ΓΠΝ/1911 και δεχόμενο εν μέρει την κυρία αγωγή, επιδίκασε στους ενάγοντες (πρώτη, δεύτερο, τρίτο, τέταρτη και πέμπτη των αναιρεσιβλήτων) τα αναφερόμενα σ' αυτή ποσά αποζημίωσης και χρηματικής ικανοποίησης. Συνακόλουθα δέχτηκε κατ' ουσίαν και την παρεμπίπτουσα αγωγή της έκτης αναιρεσίβλητης. Κατά της προαναφερόμενης απόφασης οι κυρίως και παρεμπιπτόντως εναγόμενοι (αναιρεσείοντες) άσκησαν την από 14-7-2011 έφεση, με τους από 28-3-2016 πρόσθετους λόγους, που απορρίφθηκαν με την προσβαλλομένη, 56/2018 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος, το οποίο, κρίνοντας ομοίως προς το πρωτόδικο, επικύρωσε την εκκληθείσα απόφαση.
Με τη διάταξη του άρθρου 17 παρ. 1 εδάφ. γ' του ν. 3557/ 2007, η ισχύς του οποίου άρχισε από 14-5-2007, καταργήθηκε η Κ4/585/5-4-1978 απόφαση του Υπουργού Εμπορίου (ΦΕΚ 795, τ. ΑΕ και ΕΠΕ), στην οποία προβλέπονταν οι περιπτώσεις αποκλεισμού του ασφαλιστή από την ευθύνη του και με τη διάταξη του άρθρου 4 του ίδιου νόμου προστέθηκε στο π.δ. 237/1986, που κωδικοποίησε το ν. 489/1976 "περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως της εξ ατυχημάτων αυτοκινήτων αστικής ευθύνης", άρθρο 6β, το οποίο ορίζει ότι: ".1. Εξαιρούνται από την ασφάλιση οι ζημίες που προκαλούνται: α) από οδηγό, ο οποίος στερείται της άδειας οδήγησης που προβλέπεται από το νόμο για την κατηγορία του αυτοκινήτου οχήματος που οδηγεί, β)... 3. Ο ασφαλιστής δεν απαλλάσσεται από την ευθύνη του έναντι των ζημιωθέντων τρίτων, προβάλλοντας τις εξαιρέσεις των προηγουμένων παραγράφων, οι οποίες ισχύουν αποκλειστικά στο πλαίσιο της σχέσης του με τον ασφαλισμένο". Περαιτέρω, με τη διάταξη του άρθρου 10 παρ. 1 του ίδιου πιο πάνω π.δ. ορίζεται ότι "το πρόσωπο που ζημιώθηκε έχει από την ασφαλιστική σύμβαση και μέχρι το ποσό αυτής ιδία αξίωση κατά του ασφαλιστή", ενώ με τη διάταξη του άρθρου 11 παρ. 1 αυτού ότι "Με την επιφύλαξη του δικαιώματος άσκησης αγωγής κατά του λήπτη της ασφάλισης, του ασφαλισμένου και του οδηγού, ο ασφαλιστής δεν μπορεί να αντιτάξει κατά του ζημιωθέντος τρίτου, όταν αυτός ασκεί την αξίωση της παραγράφου 1 του άρθρου 10, ενστάσεις που απορρέουν από την Ασφαλιστική σύμβαση". Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών με εκείνη του άρθρου 927 του ΑΚ προκύπτει ότι η καλύπτουσα ασφαλιστικά την αστική ευθύνη εξ αυτοκινήτου εταιρεία, σε περίπτωση εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη, όπως στην περίπτωση οδήγησης του ζημιογόνου οχήματος χωρίς την απαιτούμενη κατά νόμο άδεια οδήγησης, δικαιούται, αν εναχθεί από τον ζημιωθέντα τρίτο, να στραφεί αναγωγικά κατά του ασφαλισμένου, του αντισυμβαλλομένου και του οδηγού, απαιτώντας όσα κατέβαλε ή θα καταβάλει στον τρίτο, χωρίς να ερευνάται κατά πόσο η έλλειψη άδειας ικανότητας οδηγού επηρέασε ή όχι την πρόκληση του ατυχήματος (ΑΠ 323/2020, ΑΠ 450/2018, ΑΠ 71/2017). Το δικαίωμα αναγωγής ασκείται, είτε με αυτοτελή αγωγή του ασφαλιστή, μετά την καταβολή, που έκανε αυτός προς τον τρίτο, είτε με παρεμπίπτουσα αγωγή, πριν από την καταβολή, αν συνενάγονται ως απλοί ομόδικοι ο ασφαλιστής, ο ασφαλισμένος, ο αντισυμβαλλόμενος και ο οδηγός. Στην τελευταία περίπτωση, εφαρμόζεται η διάταξη του άρθρου 69 παρ. 1 περ. ε' του ΚΠολΔ, δηλαδή είναι επιτρεπτή η αγωγή εξ αναγωγής και πριν από την καταβολή του ασφαλιστή προς τον τρίτο (ΑΠ 1040/21, ΑΠ 1467/2009). Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 111 παρ. 2, 118 και 216 παρ. 1 του ΚΠολΔ, συνάγεται ότι το δικόγραφο της αγωγής πρέπει να περιέχει, με ποινή το απαράδεκτο, εκτός από άλλα στοιχεία και σαφή έκθεση των γεγονότων που τη θεμελιώνουν κατά νόμο και δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, με ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς, σε τρόπο ώστε να παρέχεται στον μεν εναγόμενο η ευχέρεια της άμυνας, στο δε δικαστήριο η δυνατότητα ελέγχου του κατά το νόμο βασίμου της αγωγής. Από το συνδυασμό των διατάξεων που προαναφέρθηκαν, προκύπτει ότι, για τη θεμελίωση και το ορισμένο της εξ αναγωγής αγωγής του ασφαλιστή κατά του αντισυμβαλλομένου ή του ασφαλισμένου, σε περίπτωση εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη, πρέπει στο δικόγραφό της να αναφέρονται η σύμβαση ασφάλισης του ζημιογόνου οχήματος, ο λόγος εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη που κατέστη περιεχόμενο της σύμβασης, η επέλευση της ασφαλιστικής περίπτωσης, οι συνθήκες του ατυχήματος, τα περιστατικά που θεμελιώνουν ευθύνη για το ατύχημα στο πρόσωπο του εναγομένου ή των εναγομένων (όπως 914, 922 ΑΚ, 4 επ. ν. ΓΠΝ/1911), η ζημία του τρίτου και επί ικανοποίησης του τελευταίου στο πλαίσιο συμβιβασμού, τα καταβληθέντα για το λόγο αυτό από τον ενάγοντα ασφαλιστή χρηματικά ποσά (ΑΠ 847/2015, ΑΠ 997/2014, ΑΠ 1915/2005, ΑΠ1650/2001).
Η νομική αοριστία της αγωγής, στηρίζει λόγο αναίρεσης για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ), συντρέχει δε αν το δικαστήριο, για τη θεμελίωση της αγωγής στο συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, αρκέστηκε σε στοιχεία λιγότερα ή αξίωσε περισσότερα από εκείνα που ο κανόνας αυτός απαιτεί για τη γένεση του οικείου δικαιώματος, κρίνοντας αντιστοίχως νόμιμη ή μη στηριζόμενη στο νόμο αγωγή. Αντίθετα, η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της αγωγής, η οποία υπάρχει όταν δεν εκτίθενται στην αγωγή όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμο για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής, τα πραγματικά δηλαδή περιστατικά που απαρτίζουν την ιστορική βάση της αγωγής και προσδιορίζουν το αντικείμενο της δίκης, δημιουργεί λόγους αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 8 και 14 του ΚΠολΔ. Ο από το άρθρο 559 αρ. 14 του ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το δικαστήριο, παρά τη μη επαρκή έκθεση σ' αυτήν των στοιχείων που είναι αναγκαία για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής, την έκρινε ορισμένη, θεωρώντας ότι αυτά εκτίθενται με επάρκεια ή αν παρά την επαρκή έκθεση των στοιχείων αυτών την απέρριψε ως αόριστη (ΑΠ 1976/2017, ΑΠ 462/2017). Στην προκείμενη περίπτωση οι αναιρεσείοντες, με το δεύτερο λόγο αναίρεσης, που προτάσσεται κατά την έρευνα, καθόσον ο Άρειος Πάγος δεν δεσμεύεται από τη σειρά των αναιρετικών λόγων των διαδίκων (ΑΠ 595/2020, ΑΠ 1446/2018, ΑΠ 462/2017), αποδίδουν στην προσβαλλομένη την πλημμέλεια από τους αριθμούς 1 και 14 και αληθώς από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι το Εφετείο, με το να εκτιμήσει ορισμένη την από 2-5-2009 παρεμπίπτουσα αγωγή της έκτης αναιρεσίβλητης, απορρίπτοντας τον νομίμως προταθέντα στα Δικαστήρια της ουσίας αντίθετο ισχυρισμό τους ότι αγωγή αυτή είναι αόριστη, γιατί δεν διαλαμβάνει την αληθινή εξιστόρηση των πραγματικών περιστατικών του ατυχήματος, δεν γίνεται ειδική αναφορά των αιτούμενων κονδυλίων, ενσωματώνεται η κυρία αγωγή των πέντε πρώτων αναιρεσιβλήτων, στην οποία το ιστορικό του ατυχήματος διατυπώνεται διαφορετικά και δεν προσδιορίζονται τα καταβληθέντα σε κάθε ζημιωθέντα χρηματικά ποσά, ενόψει και του εξώδικου συμβιβασμού της 27-10-2011, παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο. Από την παραδεκτή, κατ' άρθρ. 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ, επισκόπηση, για τις ανάγκες του παραπάνω αναιρετικού λόγου, της ένδικης, από 2-5-2009, παρεμπίπτουσας αγωγής της έκτης αναιρεσίβλητης, αυτή, ως προς τις συνθήκες του ατυχήματος, το λόγο ευθύνης κάθε εναγομένου και τη ζημία των τρίτων (κυρίως εναγόντων), ενσωμάτωσε στο δικόγραφό της την κυρία αγωγή, στην οποία, εκτός άλλων, αναφέρεται ότι ο πρώτος εναγόμενος (πρώτος αναιρεσείων), οδηγώντας, χωρίς την απαιτούμενη άδεια οδήγησης, στις 2-4-2008 και περί ώρα 10.30, στην επαρχιακή οδό Νεοχωρίου-Κατοχής στο Νεοχώρι Αιτωλοακαρνανίας, τον ΑΜ 55380 γεωργικό ελκυστήρα με πλατφόρμα τεσσάρων τροχών, συγκυριότητας, συννομής και συγκατοχής αυτού και των δεύτερου και τρίτου εναγομένων (δεύτερου και τρίτου των αναιρεσειόντων), από αμέλειά του, που συνίσταται στην οδήγηση του οχήματός του χωρίς α) ιδιαίτερη επιμέλεια και προσοχή, β) την ενδεδειγμένη (σε σχέση με την κατάσταση του οχήματος και της οδού) χαμηλή ταχύτητα γ) να διαθέτει την απαιτούμενη οδηγητική εμπειρία εξαιτίας έλλειψης άδειας ικανότητας οδηγού και δ) να έχει φροντίσει για τη συντήρηση του οχήματός του, και έχοντας αμέσως προηγουμένως υπερπληρώσει με αέρα τα ελαστικά της πλατφόρμας, τα οποία ήταν φθαρμένα και οι τροχοί και οι ζάντες της είχαν υποστεί διάβρωση, προκάλεσε το θάνατο του Α. Α., ο οποίος, ευρισκόμενος πεζός εμπρός από εμπορικό κατάστημα παραπλεύρως της οδού, επλήγη θανάσιμα στο θώρακα, κατά την αποκόλληση, από τη ζάντα του εμπρόσθιου δεξιού τροχού της πλατφόρμας, της σιδερένιας στεφάνης αυτής, κατά τη στιγμή που ο γεωργικός ελκυστήρας διερχόταν από το σημείο που βρισκόταν ο πεζός και ότι τα μέλη της οικογένειας του θανατωθέντος ζητούν, η πρώτη (σύζυγος), 1.850 ευρώ ως αποζημίωση για έξοδα κηδείας, 1.000 ευρώ κατά μήνα από 2-4-2008 έως 1-4-2028 ως αποζημίωση για στέρηση της διατροφής του θανατωθέντος συζύγου της και 200.000 ευρώ ως χρηματική της ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, ο δεύτερος (ενήλικο τέκνο που σπουδάζει) 800 ευρώ μηνιαίως ως αποζημίωση για στέρηση διατροφής και 200.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, ο τρίτος (ενήλικο τέκνο) 200.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης και η τέταρτη (πεθερά-ως προς την οποία, λόγω του θανάτου της, τη δίκη συνεχίζουν οι νόμιμοι κληρονόμοι της τέταρτη και πέμπτη των αναιρεσιβλήτων) 50.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης. Περαιτέρω, η παρεμπιπτόντως ενάγουσα ισχυρίστηκε ότι, κατά τον κρίσιμο χρόνο του ατυχήματος, η ίδια κάλυπτε την αστική ευθύνη από την κυκλοφορία έναντι τρίτων του, συγκυριότητας των εναγομένων, ζημιογόνου γεωργικού ελκυστήρα δυνάμει της 2194047901 ασφαλιστικής σύμβασης, για σωματικές βλάβες μέχρι του ποσού των 500.000 ευρώ, ότι η σύμβαση ασφάλισης διέπεται από τις διατάξεις του ν. 489/1976 και διαλαμβάνει τον όρο περί εξαίρεσης, κατ' άρθρο 6 του ίδιου νόμου, από την ασφάλιση ζημιών που προξενούνται κατά την οδήγηση του ασφαλισμένου οχήματος από οδηγό στερούμενο άδειας οδήγησης, ανεξάρτητα από το εάν η σχετική παράβαση συντέλεσε ή όχι στο επελθόν αποτέλεσμα, ότι κατά το χρόνο του ένδικου ατυχήματος ο ασφαλισμένος οδηγός (πρώτος αναιρεσείων) οδηγούσε τον ως άνω γεωργικό ελκυστήρα χωρίς άδεια οδήγησης, ότι τα πιο πάνω (αναφερόμενα στην ενσωματωθείσα κυρία αγωγή) μέλη της οικογένειας του θύματος στράφηκαν κατ' αυτής με την από 27-10-2008 αγωγή τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, ζητώντας αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης συνολικού ύψους 651.850 ευρώ και ότι το ποσό αυτό, μέχρι του ποσού της ασφαλιστικής κάλυψης (500.000), δικαιούται να ζητήσει και ζητεί από τους εναγομένους (αναιρεσείοντες) κατ' άρθρο 11 του ν. 489/1976. Το Εφετείο, αφού παρέθεσε το ιστορικό της υπόθεσης και νομική σκέψη περί του ορισμένου της αγωγής εξ αναγωγής, έκρινε ορισμένη την παρεμπίπτουσα αγωγή και απέρριψε τον τέταρτο (κύριο) λόγο έφεσης των εναγομένων (αναιρεσειόντων), με την εξής αιτιολογία: "Η παρεμπιπτόντως ενάγουσα στην αγωγή της, αφού ενσωμάτωσε στο δικόγραφό της την κυρία αγωγή, όπου λεπτομερώς περιγράφονται οι συνθήκες του ατυχήματος, η υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου οδηγού και οι ζημίες που προκλήθηκαν από το θανάσιμο τραυματισμό του Α. Α., ακολούθως αναφέρεται η ύπαρξη και λειτουργία της ασφαλιστικής σύμβασης, η πρόβλεψη εξαίρεσης της ευθύνης του ασφαλιστή, η επέλευση της ασφαλιστικής περίπτωσης, η τεκμαιρόμενη υπαιτιότητα των λοιπών εναγομένων-συγκυρίων του ζημιογόνου οχήματος και η άσκηση της σε βάρος της αγωγής αποζημιώσεως. Με αυτό το περιεχόμενο η ένδικη παρεμπίπτουσα αγωγή (αναγωγή) περιέχει όλα τα αναγκαία για το κύρος του δικογράφου της στοιχεία και είναι πλήρως ορισμένη, όπως ορθά έκρινε και η εκκαλούμενη, απορριπτομένου ως αβασίμου του σχετικού λόγου της εφέσεως." Έτσι, που έκρινε το Εφετείο δεν υπέπεσε στην αποδιδόμενη πιο πάνω αναιρετική πλημμέλεια, καθόσον, υπό το περιεχόμενο που προαναφέρθηκε, η αγωγή ήταν ορισμένη, καθόσον στο δικόγραφό της αναφέρονται όλα τα θεμελιωτικά αυτής κατά νόμο στοιχεία και ειδικότερα: Οι συνθήκες του ατυχήματος, υπό τις οποίες επήλθε ο θανάσιμος τραυματισμός του οικείου των ζημιωθέντων τρίτων Α. Α., η ιδιότητα του πρώτου εναγομένου ως οδηγού και συγκυρίου του ζημιογόνου γεωργικού ελκυστήρα και των λοιπών ως συγκυρίων αυτού (ασφαλισμένων), οι ζημίες των τρίτων και το αιτηθέν από τον καθέναν ποσό αποζημίωσης και χρηματικής ικανοποίησης (με την ενσωμάτωση της κυρίας αγωγής που τα περιέχει στο κείμενο της παρεμπίπτουσας), το περιεχόμενο της σύμβασης ασφάλισης για την κάλυψη της αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία έναντι τρίτων του ζημιογόνου οχήματος, ο όρος περί εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη επί οδήγησης του ασφαλισμένου οχήματος από οδηγό στερούμενο της κατά νόμο άδειας οδήγησης, η οδήγηση του ζημιογόνου οχήματος κατά το ένδικο ατύχημα από τον πρώτο εναγόμενο χωρίς άδεια οδήγησης (χωρίς να απαιτείται και αναφορά ότι η έλλειψη άδειας οδήγησης συντέλεσε αιτιωδώς στο ατύχημα) και συγκεκριμένο αίτημα, ήτοι καταβολής στην παρεμπιπτόντως ενάγουσα κάθε ποσού που αυτή θα υποχρεωθεί να καταβάλει, επί ήττας της ως εναγομένης στην κυρία αγωγή, στους κυρίως ενάγοντες μέχρι του ασφαλιστικού ποσού των 500.000 ευρώ. Ουδεμία δε ασάφεια προκύπτει εκ της ενσωμάτωσης της κυρίας αγωγής στο δικόγραφο της παρεμπίπτουσας (χωρίς να ενδιαφέρει η αλήθεια ή μη των ιστορούμενων γεγονότων), ούτε από το ότι στην ενσωματωθείσα κυρία αγωγή αναφέρεται ότι ο γεωργικός ελκυστήρας έφερε πλατφόρμα χωρίς αυτό να αναφέρεται στο υπόλοιπο κείμενο της παρεμπίπτουσας αγωγής, ούτε προκύπτει ασάφεια ως προς το ύψος των απαιτήσεων των ζημιωθέντων λόγω καταβολών δυνάμει εξώδικου συμβιβασμού μεταξύ αυτών και του ασφαλιστή, αφού, υπό τα εκτιθέμενα στο αναιρετήριο, ο συμβιβασμός αυτός επιτεύχθηκε 27-10-2011, μετά την άσκηση αλλά και τη συζήτηση της παρεμπίπτουσας αγωγής στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο (17-6-2010) και δεν διαλαμβάνεται στο δικόγραφο της παρεμπίπτουσας αγωγής. Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος.
Kατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 εδ. γ' του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και εάν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Ο λόγος αυτός ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων. Αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339 και 346 του ΚΠολΔ. Ωστόσο, στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι ανάγκη, να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση κάθε αποδεικτικού μέσου του αυτού είδους, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, έστω και αν στην απόφαση έχει γίνει ιδιαίτερη αναφορά σε ορισμένα μόνο από τα αποδεικτικά μέσα, επειδή θεωρήθηκαν μεγαλύτερης σημασίας, κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου. Απαιτείται, όμως, να μνημονεύονται στην απόφαση ειδικά τα ιδιαίτερα αποδεικτικά μέσα, όπως ορίζονται κατά το είδος τους στο άρθρο 339 του ΚΠολΔ (Ολ ΑΠ 8/2005, ΑΠ 179/2021, ΑΠ 365/2021, ΑΠ 197/2013). Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 529 παρ. 1 εδ. α' του ΚΠολΔ, η οποία εφαρμόζεται και στη διαδικασία των περιουσιακών διαφορών (άρθρ. 614 ΚΠολΔ), αφού δεν αντίκειται στις ειδικές ρυθμίσεις της εν λόγω διαδικασίας, στην κατ' έφεση δίκη επιτρέπεται να γίνει επίκληση και προσαγωγή νέων αποδεικτικών μέσων, κατά δε τη διάταξη της παρ. 2 του ίδιου πιο πάνω άρθρου, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο μπορεί να αποκρούσει τα αποδεικτικά μέσα που προσάγονται πρώτη φορά σ' αυτό ως απαράδεκτα, αν, κατά την κρίση του, ο διάδικος δεν τα είχε προσκομίσει στην πρωτόδικη δίκη από πρόθεση στρεψοδικίας ή από βαριά αμέλεια. Ως νέα αποδεικτικά μέσα, κατά την έννοια της αμέσως πιο πάνω διάταξης, θεωρούνται τόσο αυτά που δεν υποβλήθηκαν καθόλου πρωτοδίκως όσο και εκείνα που υποβλήθηκαν μεν αλλά απαραδέκτως. Έτσι, το Εφετείο μπορεί να λάβει υπόψη επικαλούμενες και προσκομιζόμενες ένορκες βεβαιώσεις που έγιναν οποτεδήποτε και μετά τη συζήτηση ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου έως τη συζήτηση της έφεσης, ύστερα από νόμιμη και εμπρόθεσμη κλήτευση του αντιδίκου, η οποία μπορεί να έγινε και με δήλωση στα πρακτικά του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και που αποτελεί και τη μοναδική προϋπόθεση εγκυρότητας και λήψης αυτής υπόψη από το δικαστήριο που προσκομίζεται (ΑΠ 179/2021, ΑΠ 1283/2020, ΑΠ 484/2017, ΑΠ 1585/2018, ΑΠ 927/2017).
Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλομένη την πλημμέλεια από τους αριθμούς 11 και 8 του ΚΠολΔ και αληθώς από τον αριθμό 11 εδ. γ' του ΚΠολΔ, που συνίσταται στο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που αυτοί προσκόμισαν νόμιμα ενώπιόν του με επίκληση με τις προτάσεις τους, προς ανταπόδειξη και απόδειξη των ισχυρισμών τους ότι το ατύχημα οφείλεται σε κρυμμένο ελάττωμα της στεφάνης ασφαλείας της ζάντας του δεξιού εμπρόσθιου τροχού της συρόμενης από τον ... γεωργικό ελκυστήρα πλατφόρμας, κυριότητας (η πλατφόρμα) τρίτου προσώπου και περί περιορισμού της ευθύνης των δεύτερου και τρίτου εξ αυτών, ως συνιδιοκτητών και μη κατόχων του φερόμενου ως ζημιογόνου γεωργικού ελκυστήρα και συγκεκριμένα: α) την 99/21-6-2010 ένορκη βεβαίωση μαρτύρων ενώπιον του Ειρηνοδίκη Μεσολογγίου, που δόθηκε μετά τη συζήτηση της υπόθεσης στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, κατά τη διάρκεια των αντικρούσεων, μετά από νομότυπη και εμπρόθεσμη κλήτευση των αντιδίκων τους, με γνωστοποίηση που καταχωρήθηκε στα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, β) τη 249/2013 αθωωτική για τον πρώτο εξ αυτών, για την πράξη της ανθρωποκτονίας του Α. Α. από αμέλεια, απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Μεσολογγίου, η οποία κατέστη τελεσίδικη μετά την απόρριψη της έφεσης του Εισαγγελέα κατ' αυτής, με την 371/2015 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Δυτικής Στερεάς Ελλάδος και γ) τις άδειες κυκλοφορίας των 54786 και 55675 γεωργικών ελκυστήρων των δεύτερου και τρίτου εξ αυτών. Ο λόγος αυτός, ως προς τις υπό στοιχεία β' και γ' αιτιάσεις, είναι αβάσιμος, διότι, από τη βεβαίωση της προσβαλλόμενης απόφασης ότι λήφθηκαν υπόψη "όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι νόμιμα προσκομίζουν με επίκληση, μεταξύ των οποίων ...και οι εκδοθείσες ποινικές αποφάσεις... ", σε συνδυασμό με τις σκέψεις που περιέχει για τη στήριξη του αποδεικτικού της πορίσματος, δεν γεννάται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τις υπόλοιπες αποδείξεις για το σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης και τα επικαλούμενα ως άνω έγγραφα. Ως προς την υπό στοιχεία α' αιτίαση όμως είναι βάσιμος. Ειδικότερα, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, οι αναιρεσείοντες, ως εναγόμενοι των ένδικων αγωγών (κυρίας και παρεμπίπτουσας), κατά τη συζήτησή τους ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου στις 17-6-2010, με δήλωσή τους που καταχωρήθηκε στα 104/17-6-2010 πρακτικά δημόσιας συνεδρίασής του, γνωστοποίησαν στους αντιδίκους τους ότι θα εξετάσουν μάρτυρες "στο Ειρηνοδικείο Μεσολογγίου στις 21-6-2010, ημέρα Δευτέρα και ώρα 12.00". Τη ληφθείσα, κατόπιν της κλήτευσης αυτής, 99/21-6-2010 ένορκη βεβαίωση των μαρτύρων τους ενώπιον της Ειρηνοδίκη Μεσολογγίου, οι αναιρεσείοντες προσκόμισαν ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου με την προσθήκη-αντίκρουση των προτάσεών τους χωρίς αυτή να ληφθεί υπόψη. Την ίδια ένορκη βεβαίωση επαναπροσκόμισαν νόμιμα, ως νέο και παραδεκτό πλέον αποδεικτικό μέσον, ενώπιον του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου, με επίκληση στις κατατεθείσες στο ακροατήριο προτάσεις τους (σελ. 32, 33 αυτών), χωρίς να απαιτείται και υποβολή σχετικού παραπόνου με την έφεσή τους για τη μη λήψη υπόψη της από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, πλην όμως ουδόλως προκύπτει ότι λήφθηκε υπόψη και αξιολογήθηκε από το Εφετείο η εν λόγω ένορκη βεβαίωση, η οποία έπρεπε να μνημονεύεται ειδικά, με αναγραφή του αριθμού της, του οργάνου ενώπιον του οποίου έγινε και της κλήτευσης των αντιδίκων των αναιρεσειόντων, αφού δεν εμπίπτει στην κατηγορία των αποδεικτικών εγγράφων. Ακόμη, ούτε από τις εν γένει παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας προκύπτει, έστω και εμμέσως, ότι συνεκτιμήθηκε το περιεχόμενό της, το οποίο, κατά τους ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων, επρόκειτο να συμβάλει στην αντίκρουση των αγωγικών ισχυρισμών των αντιδίκων τους και την απόδειξη των δικών τους ως άνω ισχυρισμών. Επομένως, πρέπει, κατά παραδοχή του πρώτου λόγου της αίτησης αναίρεσης, η αναιρετική εμβέλεια του οποίου καθιστά αλυσιτελή την ουσιαστική έρευνα των λοιπών λόγων (τρίτου και τέταρτου) από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, η οποία χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση, προς εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλον δικαστή (άρθ. 580 παρ.3 του ΚΠολΔ). Πρέπει, επίσης, να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου που έχουν καταθέσει οι αναιρεσείοντες στους ίδιους (άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά τους (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 του ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό. 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Αναιρεί την 56/2018 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος.
Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλον δικαστή, πλην αυτού που εξέδωσε την παραπάνω απόφαση.
Διατάσσει την επιστροφή στους αναιρεσείοντες του παραβόλου που έχουν καταθέσει. Και 
Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Μαρτίου 2023.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 21 Ιουλίου 2023.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ