ΑΡΙΘΜΟΣ 558/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Z' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Ανδρέα Ξένο και Πάνο Πετρόπουλο-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 6 Μαρτίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Κολιοκώστα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντα - κατηγορουμένου Α. Τ. του Σ., κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Χαλκίδας, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Χριστιάννα Ποτηριάδου, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 2725/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας. 
Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Χαλκίδας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 10 Σεπτεμβρίου 2012 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1018/2012.
Αφού άκουσε 
Την πληρεξούσια δικηγόρο του αναιρεσείοντα, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης, 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις του άρθρου 87 παρ.1 και 2 του ΠΚ σαφώς προκύπτει ότι: α) ο χρόνος της προσωρινής κρατήσεως του κατηγορουμένου αφαιρείται από τη διάρκεια της ποινής που θα καταγνωσθεί σε αυτόν για το ίδιο έγκλημα, ενώ β) κατ' εξαίρεση ο χρόνος της προσωρινής κρατήσεως του κατηγορουμένου για μία πράξη, αφαιρείται από την ποινή που θα καταγνωσθεί σε αυτόν για άλλη, όταν τα πλείονα εγκλήματα συρρέουν και συνεκδικάζονται, είναι δε αδιάφορο αν ο κατηγορούμενος, για την πράξη για την οποία κρατήθηκε προσωρινά, καταδικάσθηκε τελικά ή αθωώθηκε. Πέραν όμως της περιπτώσεως αυτής, τα άρθρα 533 επ. του ΚΠΔ ορίζουν ότι αυτοί που κρατήθηκαν προσωρινά ή εξέτισαν ποινή, και στη συνέχεια αθωώθηκαν, δικαιούνται αποζημιώσεως, ενώ η διάταξη του πέμπτου άρθρου του ν. 1128/1981 ορίζει επί πλέον ότι "εάν η απόφασις, εις εκτέλεσιν της οποίας κρατείται τις, ανηρέθη ή εξηφανίσθη συνεπεία ασκήσεως ενδίκου τινός μέσου, και παραπέμπεται η υπόθεσις εις νέαν δίκην, η κράτησις του κατηγορουμένου λογίζεται ως προσωρινή κράτησις και διέπεται υπό των διατάξεων του παρόντος, συμπεριλαμβανομένης και της τοιαύτης περί ανωτάτου χρονικού ορίου διαρκείας αυτής". Βάσει της τελευταίας αυτής διατάξεως, όταν η εκτελούμενη καταδικαστική απόφαση αναιρεθεί ή εξαφανισθεί, συνεπεία ασκήσεως ενδίκου μέσου, το μέρος της ποινής που εξέτισε ο καταδικασθείς σε εκτέλεση της λογίζεται ως προσωρινή κράτηση του και ρυθμίζεται από τις περί αυτής διατάξεις, άρα και από τα άρθρα 87 του ΠΚ και 533 επ. του ΚΠοινΔ. Εντεύθεν, αν κατά τη νέα δίκη ο κατηγορούμενος αθωωθεί, η εκτιθείσα από αυτόν ποινή θα αφαιρεθεί από εκείνη που τυχόν θα του επιβληθεί για έγκλημα άλλο, συρρέον και συνεκδικαζόμενο, διαφορετικά θα αποτελέσει τη βάση για θεμελίωση δικαιώματος αποζημιώσεως, εφόσον συντρέχουν και οι λοιποί όροι του νόμου. Σε καμία όμως περίπτωση, το εκτιθέν μέρος της ποινής δεν μπορεί να προσμετρηθεί στο χρόνο προσωρινής κρατήσεως του κατηγορουμένου για άλλη πράξη.
Εξάλλου, κατά το άρθρο 565 του ΚΠοινΔ, κάθε αμφιβολία ή αντίρρηση σχετικά με την εκτελεστότητα της αποφάσεως κατά το είδος ή τη διάρκεια της ποινής λύεται από το δικαστήριο των πλημμελειοδικών του τόπου που εκτίεται η ποινή. Κατά της αποφάσεως αυτής επιτρέπεται να ασκηθεί αναίρεση από τον Εισαγγελέα και από τον καταδικασμένο. 
Στην προκειμένη περίπτωση, από τα έγγραφα της δικογραφίας, τα οποία επιτρεπτώς επισκοπούνται για την έρευνα της βασιμότητας του προβαλλομένου λόγου αναιρέσεως, προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την υπ' αριθ. 69315/2009 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, ο αναιρεσείων καταδικάσθηκε σε ποινή φυλακίσεως 4 ετών για έκδοση ακάλυπτων επιταγών, η εκτέλεση της οποίας άρχισε την 13.12.2010 (όταν συνελήφθη). Μετέπειτα, με την υπ' αριθ. 68852/24-11-2011 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, η οποία είναι ήδη αμετάκλητη, αθωώθηκε για την προαναφερόμενη πράξη, έχοντας ήδη εκτίσει από την άνω ποινή φυλακίσεως, 11 μήνες και 10 ημέρες. Την ίδια χρονολογία που άρχισε η εκτέλεση της ποινής των 4 ετών (13-12-2010) άρχισε (τυπικά) και η προσωρινή του κράτηση, με βάση το υπ' αριθ. 46/2010 ένταλμα προσωρινής κρατήσεως που είχε εκδοθεί εναντίον του από την 8η Τακτική Ανακρίτρια Αθηνών για τις αξιόποινες πράξεις για τις οποίες, με την υπ' αριθ. 2583/28-3-2012 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, καταδικάσθηκε σε συνολική ποινή καθείρξεως 16 ετών και 5 μηνών, ήτοι για τις πράξεις της διακεκριμένης κλοπής από κοινού, της εγκληματικής οργανώσεως και της νομιμοποιήσεως εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες, Με την τελευταία αυτή απόφαση ορίσθηκε ως ημέρα ενάρξεως της ποινής των 16 ετών και 5 μηνών η 28.3.2012, αφού αφαιρέθηκε ως χρόνος προσωρινής κρατήσεώς του το διάστημα από 24.11.2011 (χρονολογία εκδόσεως της ανωτέρω υπ' αριθ. 68852/24-11-2011 αθωωτικής αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών) μέχρι 28.3.2012, (χρονολογία εκδόσεως της ανωτέρω υπ' αριθ. 2583/28-3-2012 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών), ήτοι χρόνος 4 μηνών και 4 ημερών. Επομένως, δεν συναντήθηκαν κατά την εκτέλεση τους οι ως άνω ποινές. Με τις από 11.6.2012 αντιρρήσεις του, ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας, αρμοδίου ως εκ του τόπου εκτίσεως της άνω ποινής των 16 ετών και 5 μηνών, αντέλεξε ο αναιρεσείων ως προς τη διάρκεια του απομένοντος προς έκτιση μέρους την ποινής αυτής (μετά την αφαίρεση ως χρόνου προσωρινής κρατήσεώς του διαστήματος των 4 μηνών και 4 ημερών κατά τα εκτεθέντα), υποστηρίζων, ειδικότερα, εν όψει του υπ' αριθ. πρωτ. 5587/7.6.2012 Πιστοποιητικού κρατήσεως του Καταστήματος Κράτησης Χαλκίδας, κατά το οποίο ο ανωτέρω χρόνος κρατήσεώς του των 11 μηνών και 10 ημερών υπολογίσθηκε στην ποινή των 4 ετών της πράξεως για την οποία αθωώθηκε, ότι το διάστημα αυτό πρέπει να προσμετρηθεί στο χρόνο εκτίσεως της ποινής των 16 ετών και 5 μηνών, της οποίας, έτσι, χρόνος ενάρξεως εκτίσεώς της πρέπει να ορισθεί η 13.12.2010, αφότου, μετά την άνω αθώωσή του, άρχισε πράγματι η προσωρινή του κράτηση. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Χαλκίδας, με την αναιρεσιβαλλομένη υπ' αριθ. 2725/2012 απόφαση του, απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμες τις αντιρρήσεις αυτές, με την εξής αιτιολογία: "Στην προκειμένη περίπτωση, από την αποδεικτική διαδικασία και τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν, προκύπτει ότι οι αντιρρήσεις του αιτούντα, ασκήθηκαν παραδεκτά ενώπιον αυτού του δικαστηρίου, ήτοι του τόπου που εκτίεται η ποινή του, πλην όμως πρέπει να απορριφθούν. Ειδικότερα αποδείχθηκε ότι ο αντιλέγων κρατήθηκε από 13.12.2010 έως 24.11.2011, δυνάμει της υπ' αριθμ. 69315/2009 απόφασης του ΣΤ' Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε αυτός για παράβαση του Νόμου περί επιταγών, η οποία στη συνέχεια, μετά από άσκηση έφεσης, εξαφανίσθηκε και αυτός αθωώθηκε για την πράξη αυτή. Ο χρόνος όμως αυτός κράτησης του για την παραπάνω αιτία, δεν μπορεί να υπολογισθεί ως χρόνος έκτισης της ποινής των 16 ετών και 5 μηνών που επιβλήθηκε στον αντιλέγοντα με την με αριθμ. 2853/2012 απόφαση του Ε' Τριμελούς Εφετείου Κακ/των Αθηνών και η οποία άρχισε στις 28.3.2012, αφού αφαιρέθηκε και χρόνος προσωρινής κράτησης του από 24.11.2011 έως 28.3.2012, όπως ζητεί αυτός, αφού προκύπτει ότι οι δύο ποινές δεν συναντήθηκαν κατά την εκτέλεση. Ακόμη δε και αν αυτό είχε συμβεί και πάλι η έκτισή τους θα γινόταν διαδοχικά και όχι με συνέκτιση, εφόσον δεν καταγνώσθηκε μία συνολική ποινή.
Συνεπώς το αίτημα του αντιλέγοντος να υπολογισθεί ο χρόνος που κρατήθηκε δυνάμει της υπ' αριθμ. 69315/2009 απόφασης του ΣΤ' Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, στο χρόνο έκτισης της ποινής που του επιβλήθηκε με την υπ' αριθμ. 2853/2012 απόφαση του Ε' Τριμελούς Εφετείου Κακ/των Αθηνών, δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Περαιτέρω, ούτε στο χρόνο της προσωρινής του κράτησης μπορεί να υπολογισθεί το διάστημα αυτό, αφού, όταν συμπίπτουν έκτιση ποινής και προσωρινή κράτηση, προηγείται η πρώτη, ενώ η δεύτερη αναστέλλεται μέχρι την ολοσχερή απότιση της πρώτης, ακόμη δε αν η ποινή, λόγω της οποίας χώρησε η αναστολή της προσωρινής κράτησης, εξαφανισθεί λόγω ευδοκίμησης ενδίκου μέσου, ο χρόνος της φυλάκισης δεν λαμβάνεται υπόψη για τον προσδιορισμό του ανώτατου ορίου της προσωρινής κράτησης.".
Με τις παραδοχές αυτές η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση διέλαβε την απαιτουμένη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, διότι σε αυτή περιέχονται, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικοί συλλογισμοί υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε.
Συνεπώς ο εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠοινΔ μοναδικός λόγος με τον οποίο πλήττεται η άνω απόφαση για έλλειψη αιτιολογίας, είναι αβάσιμος, ορθώς δε αυτή ερμήνευσε και εφάρμοσε την ουσιαστική ποινική διατάξει του άρθρου 87 του ΠΚ, χωρίς να την παραβιάσει ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου. Μετά από αυτά, η ένδικη αναίρεση πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1 του ΚΠοινΔ). 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την με αριθμό 08/10.9.2012 αίτηση του Α. Τ. του Σ., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2725/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας. Και 
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.
Κρίθηκε αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Μαρτίου 2013. 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 10 Απριλίου 2013. 
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ