Αριθμός 952/2023
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κυριάκο Μπαμπαλίδη, Παναγιώτη Βενιζελέα, Βρυσηίδα Θωμάτου και Κλεόβουλο - Δημήτριο Κοκκορό - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Δεκεμβρίου 2022, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου - Δημοτικής Επιχείρησης Κοινωφελούς χαρακτήρα με την επωνυμία «Δ. Ε. Υ. - Α. «Β., που εδρεύει στον Β. Μ. και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Τριαντάφυλλο Εμμανουηλίδη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.
Της αναιρεσιβλήτου: ανώνυμης τεχνικής εταιρείας με την επωνυμία "Ε. Η. Α. Ε., Τ., Ε., Ξ., Β. Κ. Β. «Ε. και τον διακριτικό τίτλο «Ε..Η.. Α.", που εδρεύει στη Ν. Φ. Α. Α. και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αγγελική Γαβαλά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-1-2019 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 35/2019 του ίδιου Δικαστηρίου και 457/2020 του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 30-11-2020 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 577 παρ. 1 ΚΠολΔ ''Το δικαστήριο πρώτα συζητεί για το παραδεκτό της αναίρεσης'' ενώ κατά την παρ. 2 του ίδιου άρθρου ''Αν η αναίρεση δεν ασκήθηκε νόμιμα ή αν λείπει κάποια προϋπόθεση για να είναι παραδεκτή, ο Άρειος Πάγος την απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως''. Περαιτέρω, στη διάταξη του άρθρου 937 παρ. 1 εδ. α ΚΠολΔ, όπως αυτή ίσχυε μετά την αντικατάστασή της με το άρθρο όγδοο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015 και εφαρμόζεται όταν, όπως στην προκειμένη περίπτωση, η επίδοση της επιταγής προς εκτέλεση διενεργείται μετά την 1-1-2016 [ παρ. 3 του άρθρου ένατου του αυτού άρθρου 1 και νόμου], ορίζεται ότι: ''Σε περίπτωση εκτέλεσης που στηρίζεται σε δικαστική απόφαση ή διαταγή πληρωμής, κατά της απόφασης που εκδίδεται επί της ανακοπής επιτρέπεται η άσκηση μόνο έφεσης''. Η ανωτέρω διάταξη του άρθρου 937 παρ. 1 εδ. β ΚΠολΔ τροποποιήθηκε και πάλι με το άρθρο 59 του Ν. 4842/2021 και ορίστηκε ότι ''στις δίκες τις σχετικές με την εκτέλεση ... , β] δεν επιτρέπεται η ανακοπή ερημοδικίας ούτε στο πρωτοβάθμιο ούτε στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο'', όμως, κατά τη μεταβατική διάταξη του άρθρου 116 παρ. 6β του ίδιου νόμου η διάταξη αυτή, όπως τροποποιείται, εφαρμόζεται για τις αποφάσεις, που θα δημοσιευθούν μετά την έναρξη της ισχύος του νόμου, η οποία κατά το άρθρο 120 του νόμου αυτού, ορίστηκε για το άρθρο 116 να είναι η 1-1-2022. Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, ο νόμος 4335/2015 με την ανωτέρω τροποποίηση του άρθρου 937 παρ. 1 εδ. β ΚΠολΔ, περιόρισε με ρητή διάταξη και σε σημαντικό βαθμό, τα ένδικα μέσα, επιλέγοντας να υπηρετήσει κατά προτεραιότητα την αξία της γρήγορης περάτωσης των δικών περί την εκτέλεση στην πλειοψηφία των δικών, που ανοίγονται με ανακοπή του άρθρου 933 ΚΠολΔ, στις περιπτώσεις όπου η αναγκαστική εκτέλεση θεμελιώνεται στους συχνότερα εφαρμοζόμενους εκτελεστούς τίτλους και ειδικότερα σε δικαστική απόφαση ή διαταγή πληρωμής, ορίζοντας ότι η απόφαση που εκδίδεται θα μπορεί να προσβάλλεται μόνο με έφεση.
Συνεπώς, για απόφαση που εκδόθηκε επί ανακοπής κατά αναγκαστικής εκτέλεσης, με εκτελεστό τίτλο δικαστική απόφαση ή διαταγή πληρωμής, στην οποία η επίδοση της επιταγής εκτέλεσης έγινε μετά την 1-1-2016 και η δημοσίευση της απόφασης έγινε πριν την 1-1-2022 [οπότε αρχίζει η εφαρμογή της νέας διάταξης του άρθρου 937 παρ. 1 εδ. β ΚΠολΔ], αποκλείονται, εκτός βέβαια από την ανακοπή ερημοδικίας, και τα έκτακτα ένδικα μέσα, δηλαδή η αναίρεση και η αναψηλάφηση και συνεπώς αν ασκηθούν αυτά είναι απορριπτέα ως απαράδεκτα (ΑΠ 1452/2022, ΑΠ 1350/2022, ΑΠ 597/2022). Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), προκύπτουν τα ακόλουθα ως προς το παραδεκτό της αναίρεσης: Η αναιρεσίβλητη (ανάδοχος εταιρεία) άσκησε, ενώπιον του Εφετείου Λάρισας, την με αρ. κατ. 12… / 15 - 9 - 2009 προσφυγή κατά του αναιρεσείοντος (κυρίου του έργου), ζητώντας να υποχρεωθεί αυτό να της καταβάλει, ως αμοιβή για αυθαιρέτως περικοπείσες ποσότητες έργου, το ποσό των 4.028.026,46 ευρώ, πλέον του αναλογούντος εργολαβικού οφέλους 28%, της νόμιμης αναθεώρησης και του Φ.Π.Α. Επί της προσφυγής αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 510/2011 τελεσίδικη απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας, με την οποία υποχρεώθηκε το αναιρεσείον να καταβάλει στην αναιρεσίβλητη το παραπάνω ποσό, νομιμοτόκως από την επίδοση της προσφυγής, με το οριζόμενο στο άρθρο 4 παρ. 4 του π.δ. 166 / 2003 επιτόκιο υπερημερίας. Η απόφαση αυτή κατέστη αμετάκλητη μετά την έκδοση της υπ' αριθμ. 8 / 2014 απόφασης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου. Στις 17 - 1 - 2019 η αναιρεσίβλητη επέδωσε στο αναιρεσείον την από 17 -1 - 2019 επιταγή προς εκτέλεση (πληρωμή) κάτω από ακριβές αντίγραφο του υπ' αριθμ. 55/2015 πρώτου εκτελεστού απογράφου της ανωτέρω υπ' αριθμ. 510/2011 απόφασης του Εφετείου Λάρισας, με το οποίο επιτάσσει το αναιρεσείον να της καταβάλει το συνολικό ποσό των 1.411.938,40 ευρώ και συγκεκριμένα ποσό 1.411.618 ευρώ για τόκους υπερημερίας που έχουν επιδικαστεί με την παραπάνω απόφαση, για το χρονικό διάστημα από 13-6-2015 έως και 16-4-2018, το οποίο δεν περιλαμβάνεται στην πρώτη από 12-4-2018 επιταγή προς πληρωμή, 5 ευρώ για έξοδα αντιγράφου, 372 ευρώ για τη σύνταξη και υπογραφή της παραγγελίας για επίδοση και 43,40 ευρώ για έξοδα επίδοσης της επιταγής. Κατά της επιταγής αυτής το αναιρεσείον άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου, την από 21-1-2019 και με αρ. κατ. 13/21-1-2019 ανακοπή του άρθρου 933 ΚΠολΔ, ζητώντας να ακυρωθεί η ως άνω επιταγή και η εν γένει αναγκαστική εκτέλεση που επισπεύδεται σε βάρος του. Επί της ανακοπής αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 35/2019 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου με την οποία απορρίφθηκε η ανακοπή κατά της προαναφερόμενης από 17-1-2019 επιταγής προς πληρωμή. Κατά της απόφασης αυτής το αναιρεσείον άσκησε την από 10-7-2019 έφεσή του, η οποία απορρίφθηκε με την υπ' αριθμ. 457/2020 προσβαλλόμενη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας.
Συνεπώς, στην υπό κρίση περίπτωση εισάγεται δίκη περί την εκτέλεση, γεγονός που καθιστά απαράδεκτη την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης της πιο πάνω απόφασης του Εφετείου, κατά το άρθρο 937 παρ. 1 εδ. β' ΚΠολΔ, όπως ίσχυε μετά την αντικατάστασή της με το άρθρο όγδοο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015 και πριν την εκ νέου αντικατάστασή της με το άρθρο 59 του Ν. 4842/2021 και εφαρμόζεται στην υπό κρίση περίπτωση, αφού η επίδοση της από 17-1-2019 επιταγής προς εκτέλεση έγινε στις 17-1-2019, ήτοι μετά την 1-1-2016 και η έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης έγινε την 30-10-2020, ήτοι πριν την 1-1-2022. Κατόπιν τούτου, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η επιστροφή του κατατεθέντος παραβόλου στο αναιρεσείον, λόγω έλλειψης υποχρέωσης καταβολής αυτού (άρθρο 276 Ν. 3463/2006) και να καταδικαστεί το αναιρεσείον ΝΠΙΔ, που ηττάται, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις (άρθρα 176 και 193 ΚΠολΔ), μειωμένων, διότι οι δημοτικές επιχειρήσεις Ύδρευσης - Αποχέτευσης απολαμβάνουν τα δικαστικά, δικονομικά και φορολογικά προνόμια του Δημοσίου (άρθρα 276 και 281 παρ. 2 Ν. 3463/2006), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 30-11-2020 αίτηση του Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "Δ. Ε. Υ. Κ. Α. Μ. Π. «Β. (Δ.Ε.Υ.Α.Μ.Β.), για αναίρεση της υπ' αριθμ. 457/2020 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας.
Διατάσσει την επιστροφή του κατατεθέντος παραβόλου στο αναιρεσείον ΝΠΙΔ. Και
Καταδικάζει το αναιρεσείον στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των εξακοσίων (600) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Μαΐου 2023.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Ιουνίου 2023.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ     Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ