Αριθμός 549/2007 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
 ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ -----  
Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση, Γρηγόριο Μάμαλη - Εισηγητή, Αιμιλία Λίτινα και Θεοδώρα Γκοΐνη, Αρεοπαγίτες.
 Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα.
 
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 12 Δεκεμβρίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που δεν παρέστη, περί αναιρέσεως της με αριθμό 4141/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών.  Το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητά τώρα την αναίρεση της αποφάσεως αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 26 Ιουνίου 2006 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1200/2006.
 Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ανδρέας Ζύγουρας εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με τη με αριθμό 427/6.10.2006 έγγραφη πρότασή του, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Φέρομεν ενώπιον του Δικαστηρίου υμών την από 26/6/2006 αίτησιν αναιρέσεως του..., κατά της υπ΄αριθμ. 4141/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, δια της οποίας απερρίφθη ως απαράδεκτος η έφεσίς του κατά της υπ΄αριθμ. 67176/2003 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και εκθέτομεν τα εξής: Εκ της διατάξεως του άρθρου 474 παρ. 2 Κ.Π.Δ. προκύπτει, ότι εις την έκθεσιν ασκήσεως ενδίκου μέσου πρέπει να εκτίθενται σαφώς και ωρισμένως οι λόγοι αναιρέσεως, αφού οι αόριστοι λόγοι καθιστούν την αίτησιν αναιρέσεως απαράδεκτον (Α.Π. 1615/2005 Πραξ Λογ ΠΔ 2005 σελ.384 κ.ά.). Ειδικώτερον ως προς τον λόγον αναιρέσεως της ελλείψεως ειδικής αιτιολογίας, πρέπει να προσδιορίζεται δια της αναιρέσεως εις τί συνίσταται η έλλειψις αυτή (Α.Π. 468/2005 Ποιν Δικ 2005 σελ. 925 κ.ά.). Εις την προκειμένην περίπτωσιν εις την έκθεσιν αναιρέσεως αναφέρεται ως λόγος αναιρέσεως η έλλειψις ειδικής αιτιολογίας, χωρίς να προσδιορίζεται εις τί συνίσταται αυτή. Περαιτέρω διαλαμβάνεται εις την ανωτέρω έκθεσιν "Ωσαύτως αναφέρεται ο λόγος της εκπροθέσμου ασκήσεως της εφέσεως, ενώ το έντυπον της εφετειακής αποφάσεως δεν ανταποκρίνεται εις την πραγματικότητα". Εν όψει τούτων καθίσταται σαφές, ότι εις την έκθεσιν αναιρέσεως διαλαμβάνονται αόριστοι και ασαφείς λόγοι αναιρέσεως, που καθιστούν την αίτησιν αναιρέσεως απαράδεκτον. Επειδή εν όψει πάντων αυτών πρέπει, κατά τα άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ., να κηρυχθή απαράδεκτος η προαναφερθείσα αίτησις αναιρέσεως και να καταδικασθή ο αναιρες είων εις τα δικαστικά έξοδα εκ 220 ευρώ.ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ Προτείνομεν: Ι. Nα κηρυχθή απαράδεκτος η από 26/6/2006 αίτησις αναιρέσεως του ..., κατά της υπ΄αριθμ. 4141/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. 
ΙΙ. Να καταδικασθή ο αναιρεσείων εις τα δικαστικά έξοδα εκ 220 ευρώ. Αθήνα 18 Σεπτεμβρίου 2006.Ο Αντεισαγγελεύς του Αρείου Πάγου Ανδρέας Ι. Ζύγουρας".  
Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που αναφέρθηκε στην ως άνω έγγραφη εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, η αντίκλητος του αναιρεσείοντος.  
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
 Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ.1, 509 παρ. 1 και 510 του ΚΠοινΔ προκύπτει ότι για το κύρος και κατ΄ ακολουθίαν το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατ΄ αποφάσεων, πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ΄ αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠοινΔ λόγους αναιρέσεως, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (άρθρο 513 του ίδιου Κώδικα). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει το λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναιρέσεως λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση πρόσθετων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠοινΔ, την ύπαρξη παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως. Ειδικότερα, για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ ΚΠοινΔ λόγου αναιρέσεως για έλλειψη της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που επιβάλλει το Σύνταγμα και δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναιρέσεως, πρέπει να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τί συνίσταται η έλλειψη αυτή, ποιές είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της αποφάσεως ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποιά αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το Δικαστήριο της ουσίας (βλ. Ολ.ΑΠ 2/2002, 19/2001).
 Στην προκείμενη περίπτωση, με την κρινόμενη από 26.6.2006 αίτηση αναιρέσεως πλήττεται η 4141/2006 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η έφεση του αναιρεσείοντος κατά της 67176/2003 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία κηρύχθηκε αυτός ένοχος για αντίσταση και απειλή και του επιβλήθηκε συνολική ποινή φυλακίσεως 13 μηνών, που μετατράπηκε προς 4,40 ευρώ ημερησίως. Η αναίρεση ασκήθηκε με δήλωση της πληρεξούσιας δικηγόρου του αναιρεσείοντος στο Γραμματέα του Δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και συντάχθηκε η σχετική υπ΄ αριθ. 299/26.6.2006 έκθεση. Στην εν λόγω δε έκθεση διαλαμβάνονται ως λόγος αναιρέσεως κατά της πιο πάνω αποφάσεως, κατά πιστή μεταφορά τα εξής: "...ασκεί αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου κατά της υπ΄ αριθμ. 4141/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία απερρίφθη ως απαράδεκτη η έφεσή του κατά της απόφασης του Τριμελούς Πλημ/κείου Αθηνών με αριθμό 67176/10.10.2003....διότι κατά παράβαση της Συνταγματικής επιταγής ελλείπει η ειδική αιτιολογία στην προσβαλλόμενη απόφαση. Ωσαύτως αναφέρεται ο λόγος της εκπροθέσμου ασκήσεως της εφέσεως, ενώ το έντυπον της εφετειακής αποφάσεως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα". Όμως, έτσι διατυπούμενος ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως είναι εντελώς αόριστος και ανεπίδεκτος δικαστικής εκτιμήσεως, αφού δεν προβάλλεται κατά τρόπο ορισμένο και πλήρη σε τί συνίσταται η ελλιπής αιτιολογία της αποφάσεως και δη ποιες είναι οι ελλείψεις και ασάφειες στην αιτιολογία αυτής σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαιά της, η απλή δε παράθεση της έννοιας της σχετικής διατάξεως που προβλέπει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ΄ ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως, χωρίς όμως αναφορά περιστατικών που να θεμελιώνουν συγκεκριμένες πλημμέλειες της αποφάσεως, δεν αρκεί για να καταστήσει ορισμένο τον επικαλούμενο λόγο αναιρέσεως. Κατ΄ ακολουθίαν των ανωτέρω, και δεδομένου ότι δεν περιέχεται στην κρινόμενη αίτηση ούτε ένας ορισμένος και παραδεκτός λόγος αναιρέσεως, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠοινΔ, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αυτή ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠοινΔ). Σημειώνεται ότι για την απόρριψη της αιτήσεως ως απαράδεκτης κλήθηκε να προσέλθει και εκθέσει τις απόψεις της στο Συμβούλιο η αντίκλητος του αναιρεσείοντος (άρθρο 476 παρ. 1 εδ. τελευταίο ΚΠοινΔ), όπως τούτο προκύπτει από τη σχετική επισημείωση του γραμματέα επί του φακέλου της δικογραφίας.
 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 26 Ιουνίου 2006 αίτηση του ..., για αναίρεση της 4141/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.  
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Ιανουαρίου 2007. Και 
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 14 Μαρτίου 2007 Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ