Αριθμός 140/2007 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
 Ε΄ Ποινικό Τμήμα   
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Πολύκαρπο Βούλγαρη, Αντιπρόεδρο, Δημήτριο Κιτρίδη - Εισηγητή, Ηρακλή Κωνσταντινίδη, Κωνσταντίνο Κούκλη και Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αρεοπαγίτες.
 
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 12 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Θάνου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ....., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Περικλή Σταυριανάκη, περί αναιρέσεως της 5151/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.  Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 13.10.2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1745/2006.  
Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
  
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
  Επειδή τα έγγραφα με γραφικές παραστάσεις, όπως είναι οι χάρτες, απεικονίσεις, φωτογραφίες και σχεδιαγράμματα δεν "αναγιγνώσκονται" κατά κυριολεξία, αλλά επισκοπούνται από τους παράγοντες της δίκης, προς τους οποίους επιδεικνύονται για το σκοπό αυτόν από τον διευθύνοντα τη συζήτηση.
Συνεπώς, είναι προφανές, ότι όταν στα πρακτικά της δίκης αναγράφεται ότι "αναγνώσθηκε" χάρτης Δήμου Αρτέμιδος, η αναγραφή αυτή δεν τίθεται κατά κυριολεξία, αλλά με την παραπάνω έννοια της επισκοπήσεως του εγγράφου τούτου από τους παράγοντες της δίκης, μετά προηγούμενη επίδειξή του εκ μέρους του διευθύνοντος τη συζήτηση της υποθέσεως. Κατ' ακολουθία, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α' του ΚΠΔ πρώτος λόγος της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της απόλυτης ακυρότητας, κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο, με την αιτίαση ότι, για το σχηματισμό δικανικής πεποιθήσεως, επί της ενοχής του κατηγορουμένου, λήφθηκε υπόψη ο παραπάνω χάρτης, χωρίς να μπορεί να διαγνωσθεί αν το έγγραφο αυτό έχει πραγματικά αναγνωσθεί, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
 Επειδή η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, όταν εκτίθενται σ' αυτή με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία προέκυψαν αυτά και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το συνδυασμό και την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού με το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, που την εξέδωσε, δέχθηκε κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη ουσιαστική του κρίση, ότι από τα αναφερόμενα κατ' είδος αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: Στα Σπάτα, το Ελληνικό, την Αρτέμιδα και τη Νέα Σμύρνη Αττικής, κατά το χρονικό διάστημα από Φεβρουάριο 1999 μέχρι 27.1.2000, οπ κατηγορούμενος, με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος παράνομο περιουσιακό όφελος, παρέστησε ο ίδιος προσωπικά και μέσω υπαλλήλων του σε καταστηματάρχες των περιοχών Σπάτων, Ελληνικού, Αρτέμιδος και Νέας Σμύρνης, ήτοι στους (αναφέρονται τα ονόματα των καταστημαρχών), ότι ήταν εκδότης - διαφημιστής που είχε υπό έκδοση χάρτες των περιοχών αυτών και ότι είχε αναλάβει και από πολλούς άλλους καταστηματάρχες τη διαφήμιση των καταστημάτων τους σ' αυτούς τους χάρτες, και έτσι τους έπεισε να του παραγγείλουν τη διαφήμιση των επιχειρήσεών τους στους υπό έκδοση χάρτες των περιοχών αυτών και να του καταβάλουν ως προκαταβολή ή ως εξόφληση τα παρακάτω χρηματικά ποσά, αντίστοιχα, ήτοι 150.000 δρχ., 175.000 δρχ., 30.000 δρχ., 100.000 δρχ., 30.000 δρχ., 25.000 δρχ., 15.000 δρχ., 50.000 δρχ., 75.000 δρχ., 15.000 δρχ., 100.000 δρχ., 50.000 δρχ., 100.000 δρχ., 50.000 δρχ., 65.000 δρχ., 20.000 δρχ., 50.000 δρχ., 15.000 δρχ., 40.000 δρχ., 25.000 δρχ., 150.000 δρχ., 15.000 δρχ., 20.000 δρχ., 25.000 δρχ., 15.000 δρχ., 60.000 δρχ., 65.000 δρχ., 45.000 δρχ., 15.000 δρχ., 10.000 δρχ., 15.000 δρχ., 25.000 δρχ., 40.000 δρχ., 10.000 δρχ., 25.000 δρχ., 2.000 δρχ., 5.000 δρχ., 5.000 δρχ., 20.000 δρχ., 5.000 δρχ., 5.000 δρχ., 5.000 δρχ., 30.000 δρχ., 60.000 δρχ., 75.000 δρχ., 25.000 δρχ., 70.000 δρχ., 20.000 δρχ., 20.000 δρχ., 20.000 δρχ., 25.000 δρχ., 40.000 δρχ., 25.000 δρχ., 20.000 δρχ., 24.000 δρχ., 10.000 δρχ., 20.000 δρχ., 30.000 δρχ., 100.000 δρχ., 35.000 δρχ., 55.000 δρχ., 50.000 δρχ., 15.000 δρχ., 15.000 δρχ., 10.000 δρχ., 110.000 δρχ., 35.000 δρχ., 35.000 δρχ., 15.000 δρχ., 5.000 δρχ., 5.000 δρχ., 35.000 δρχ., 35.000 δρχ., 100.000 δρχ., 15.000 δρχ., 10.000 δρχ., 25.000 δρχ., 50.000 δρχ., 35.000 δρχ., 35.000 δρχ., 60.000 δρχ., 50.000 δρχ., 20.000 δρχ., 120.000 δρχ., 250.000 δρχ., 35.000 δρχ., 15.000 δρχ., 15.000 δρχ., 5.000 δρχ., 40.000 δρχ., 5.000 δρχ., 5.000 δρχ., 60.000 δρχ., 100.000 δρχ., 15.000 δρχ., 10.000 δρχ., 20.000 δρχ., 60.000 δρχ., 25.000 δρχ., και συνολικά το ποσό των 4.011.000 δρχ. Πλην όμως, όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε η αλήθεια, την οποία ο κατηγορούμενος καλώς εγνώριζε, είναι ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε υπό έκδοση χάρτες, αλλά ούτε και την οικονομική δυνατότητα, την οργάνωση και υποδομή για να εκδώσει χάρτες στους οποίους να διαφημίζονται οι επιχειρήσεις των ανωτέρω καταστηματαρχών, γι' αυτό και, εάν οι ανωτέρω καταστηματάρχες γνώριζαν την πραγματική κατάσταση, δεν υπήρχε περίπτωση να του παραγγείλουν την διαφήμιση των επιχειρήσεών τους και να του καταβάλουν αντίστοιχα τα ανωτέρω χρηματικά ποσά, με αποτέλεσμα να ζημιωθούν αντίστοιχα κατά τα ποσά αυτά, με αντίστοιχο παράνομο περιουσιακό όφελος 4.011.000 δρχ., του κατηγορουμένου. Με τις παραδοχές αυτές, το δικαστήριο της ουσίας έκρινε ένοχο τον αναιρεσείοντα απάτης κατ' εξακολούθηση. Έτσι κρίνοντας διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την κατά τα ανωτέρω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει στο σκεπτικό της με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της ως άνω αξιόποινης πράξεως, για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους υπήγαγε τα προαναφερθέντα περιστατικά στην ουσιαστική ποινική διάταξη του άρθρου 386 παρ. 1 εδ. α' του ΠΚ, που εφάρμοσε. Ειδικότερα η αιτίαση του αναιρεσείοντος, κατά την οποία στις παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως, σχετικά με την ανυπαρξία υπό έκδοση χαρτών των περιοχών Σπάτων, Ελληνικού, Αρτέμιδας και Νέας Σμύρνης Αττικής και την έλλειψη οικονομικής δυνατότητας, οργάνωσης και υποδομής αυτού να εκδώσει χάρτες, είναι αντιφατικές, διότι από το ένα μέρος γίνεται δεκτό ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε υπό έκδοση χάρτες ούτε είχε και την οικονομική δυνατότητα, την οργάνωση και την υποδομή να εκδώσει χάρτες, από το άλλο μέρος επίσης γίνεται δεκτό ότι αυτός προσκόμισε χάρτες εκδόσεώς του, με συνέπεια εξαιτίας της αντιφάσεως αυτής να στερείται η προσβαλλόμενη απόφαση, κατά το σημείο της αυτό, ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, τυγχάνει αβάσιμη. Και τούτο διότι η προσβαλλόμενη απόφαση σαφώς δέχεται στο σκεπτικό της, ότι ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων κατά το χρονικό διάστημα από Φεβρουάριο 1999 μέχρι 27.1.2000, που τέλεσε την πράξη της απάτης κατ' εξακολούθηση, για την οποία και καταδικάσθηκε, δεν είχε υπό έκδοση χάρτες, αλλά ούτε και την οικονομική δυνατότητα, οργάνωση και υποδομή για να εκδώσει χάρτες. Περαιτέρω, ως προς την απόρριψη του αιτήματος του αναιρεσείοντος για αναγνώριση στο πρόσωπό του της ελαφρυντικής περιστάσεως, της για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη καλής συμπεριφοράς, δεν ήταν αναγκαία η παράθεση στην προσβαλλόμενη απόφαση ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, γιατί το αίτημα αυτό, όπως προκύπτει από τα πρακτικά εκείνης, στηριζόμενο μόνο στον ισχυρισμό, ότι κατά ιδιαίτερα μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη του ο αναιρεσείων επέδειξε καλή συμπεριφορά, χωρίς να τελέσει άλλη αξιόποινη πράξη, δηλαδή σε περιστατικά παθητικής (μη κακής) στάσεως και όχι σε τέτοια θετικής συμπεριφοράς, μη επηρεαζόμενα από την εκκρεμή ποινική δίκη, που να δικαιολογούν την απαίτηση καταλογισμού αυτής υπέρ του αναιρεσείοντος, κατά την επιμέτρηση της ποινής, ήταν αόριστο. Μετά ταύτα, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως, η υπό κρίση αίτηση πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ).
  
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ  
Απορρίπτει την από 13.10.2006 αίτηση του....., για αναίρεση της υπ' αριθ. 5151/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και 
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.
 
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιανουαρίου 2007. Και 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 30 Ιανουαρίου 2007.
  
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ