ΑΡΙΘΜΟΣ 1097/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Bιολέττα Κυτέα, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως (κωλυομένου του Τακτικού Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Δημάδη), Ανδρέα Ξένο (κωλυομένου του Αρεοπαγίτη Νικολάου Κωνσταντόπουλου),-Εισηγητή, Δήμητρα Μπουρνάκα, Χρυσούλα Παρασκευά και Πάνο Πετρόπουλο (κωλυομένης της Αρεοπαγίτου Αικατερίνης Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά), Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Πλιώτα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου.
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 31 Μαΐου 2013, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση της αναιρεσείουσας -κατηγορουμένης Ε. Ξ.-Β. του Ι., κατοίκου ..., που δεν παρέστη στο Συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 55452/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.
Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα -κατηγορουμένη ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 8 Μαρτίου 2013 δήλωσή της αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 428/13.
Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλειος Πλιώτας εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου με αριθμό 123 και ημερομηνία 22 Απριλίου 2013, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: " Εισάγω στο Δικαστήριο Σας, σύμφωνα με το άρθρο 513§1α Κ.Π.Δ, την με αριθμό 1946/12-3-2013 αίτηση αναίρεσης της Ξ.-Ε. Β. του Ι. κατά της με αριθμό 55452/19-11-12 απόφασης του Τριμελούς Πλημ/κείου Αθηνών με την οποία καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης 35 μηνών για παράβαση των άρθρων 19§1,3,4 και 21 §2 Ν. 2523/1997 και εκθέτω τα ακόλουθα: Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 476§1 Κ.Π.Δ. "όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε από πρόσωπο που δεν είχε το δικαίωμα, ή εναντίον απόφασης ή βουλεύματος για τα οποία δεν προβλέπεται ή όταν ασκήθηκε εκπρόθεσμα ή χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από τον νόμο για την άσκηση του καθώς και όταν έγινε νόμιμα παραίτηση από το ένδικο μέσο ή σε κάθε άλλη περίπτωση που ο νόμος ρητά προβλέπει ότι το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανισθούν, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση της απόφασης ή του βουλεύματος που έχει προσβληθεί και την καταδίκη στα έξοδα εκείνου που άσκησε το ένδικο μέσο". Εξάλλου από τον συνδυασμό των άρθρων 462 και 473§1 Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι η προθεσμία άσκησης του ενδίκου μέσου της αναίρεσης κατ' απόφασης είναι 10 ήμερη, αρχόμενη από την έκδοση της απόφασης παρόντος του διαδίκου, άλλως από της νομίμου επίδοσης της στο δικαιούμενο σε αναίρεση, χωρίς ν' αρχίσει η προθεσμία αυτή, σε κάθε περίπτωση πριν την καταχώρηση της απόφασης στο βιβλίο των καθαρογραμμένων αποφάσεων της παραγράφου 3 του άρθρου 473 Κ.Π.Δ. Τυχόν εκπρόθεσμη άσκηση του τότε μόνο συγχωρείται όταν στην κατά το άρθρο 474 Κ.Π.Δ. συντασσόμενη έκθεση άσκησης του ενδίκου μέσου, γίνεται επίκληση περιστατικών τα οποία συνιστούν ανυπέρβλητο κώλυμα ή ανωτέρα βία, που κατέστησε αδύνατη την εμπρόθεσμη άσκηση του ενδίκου μέσου καθώς και των αποδεικνυόντων τα περιστατικά αυτά αποδεικτικών μέσων, άλλως η αναίρεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη. II.Στη προκείμενη περίπτωση η προσβαλλομένη απόφαση που εκδόθηκε με την αιτούσα ωσεί παρούσα ως εκπροσωπούμενη δια συνηγόρου καταχωρήθηκε στο ειδικό παρά τούτο βιβλίο καθαρογραμμένη στις 11/2/2013 και η αναιρεσείουσα άσκησε την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης της στις 12/3/2013, δηλαδή μετά την πάροδο της προθεσμίας επικαλούμενη ως λόγο ανωτέρας βίας ότι ήταν ασθενής χωρίς να προσκομίσει οποιοδήποτε αποδεικτικό μέσο προς επιβεβαίωση του ισχυρισμού της. Κατά συνέπεια η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης ως εκπροθέσμως ασκηθείσα πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στην αναιρεσείουσα. 
Για τους λόγους αυτούς Προτείνω: 1) Να απορριφθεί η με αριθμό 1946/12-3-2013 αίτηση αναίρεσης της Ξ.-Ε. Β. του Ι. κατά της με αριθμό 55452/19-11-2012 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και 2) Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στην αναιρεσείουσα. Αθήνα 10/4/2013 
Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Π.Παντελής".
Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος, 
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις διατάξεις των άρθρων 462, 473 παρ.1 έως 3, 474 παρ.1 και 507 παρ.1 του Κ.Ποιν.Δ. συνάγεται ότι εφόσον με ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζεται διαφορετικά η προθεσμία για την άσκηση του ενδίκου μέσου της αναιρέσεως κατά της καταδικαστικής αποφάσεως από εκείνου που καταδικάσθηκε, αν είναι ημεδαπός και παρών κατά την απαγγελία αυτής, είναι α) δέκα ημερών από τη δημοσίευση της αποφάσεως στην περίπτωση που ασκείται, με δήλωση προς τη γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση ή προς εκείνον που διευθύνει τη φυλακή αν ο αναιρεσείων κρατείται και β) είκοσι ημερών από τη δημοσίευση της αποφάσεως στην περίπτωση που ασκείται με δήλωση που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Σε κάθε περίπτωση όμως, η προθεσμία δεν αρχίζει πριν από την καταχώρηση της τελεσιδίκου αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο καθαρογεγραμμένων αποφάσεων που τηρεί η γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση. Οι παραπάνω προθεσμίες αρχίζουν μετά την επίδοση της αποφάσεως μόνον όταν ο κατηγορούμενος δεν ήταν παρών και δεν εκπροσωπήθηκε στη δίκη από πληρεξούσιο δικηγόρο, εφόσον η επίδοση έγινε μετά την καταχώρηση της αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο. Επίσης από τις διατάξεις των άρθρων 473 παρ.2 και 474 παρ.2 Κ.Ποιν.Δ., προκύπτει ότι στη δήλωση αναιρέσεως πρέπει να διατυπώνονται και οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο μέσο. Τέλος κατά το άρθρο 476 παρ.1 του ιδίου κώδικα, εκτός άλλων, περιπτώσεων, όταν το ένδικο μέσο ασκείται εκπρόθεσμα είναι απαράδεκτο και το δικαστήριο ή το δικαστικό συμβούλιο που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανιστούν κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο.
Κατά γενική όμως αρχή του δικαίου, κατά την οποία "κανένας δεν υποχρεώνεται στα αδύνατα" μπορεί ο αναιρεσείων να επικαλεσθεί στην αίτηση αναιρέσεως λόγο ανώτερης βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος εξ αιτίας του οποίου κατέστη αδύνατη η εμπρόθεσμη άσκησή της. Στην περίπτωση αυτή όμως εκείνος που ασκεί το ένδικο αυτό μέσο, όπως συνάγεται από το άρθρο 474 παρ.2 Κ.Ποιν.Δ. οφείλει να διαλάβει στη δήλωση για την άσκησή του τα περιστατικά που συνιστούν την ανωτέρα βία ή το ανυπέρβλητο κώλυμα την διάρκεια τους ως και τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία αποδεικνύεται ο λόγος αυτός. Ως ανώτερη βία, η οποία δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση του ενδίκου μέσου νοείται κάθε γεγονός απρόβλεπτο και εξαιρετικό, είτε αντικειμενικό είτε σχετικό με το πρόσωπο που δικαιούχου, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορούσε να αποτραπεί με μέτρα εξαιρετικής επιμελείας και συνέσεως, ανυπέρβλητο δε κώλυμα θεωρείται εκείνο το οποίο οπωσδήποτε δεν οφείλεται ε υπαιτιότητα του διαδίκου που ασκεί το ένδικο μέσο και δεν μπορούσε να υπερνικηθεί από αυτόν με κανένα τρόπο. Αν ο επικαλούμενος λόγος δεν είναι βάσιμος, δηλαδή δεν συνιστά ανώτερη βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα ή δεν αποδεικνύεται η εκπρόθεσμη αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως απαράδεκτη.
Στην προκειμένη περίπτωση από τα έγγραφα της δικογραφίας, παραδεκτώς επισκοπούμενα στα πλαίσια του αναιρετικού ελέγχου ως προς το παραδεκτό της ενδίκου αιτήσεως προκύπτει ότι η ήδη αναιρεσείουσα καταδικάσθηκε με την προσβαλλομένη 55452/2012 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών σε ποινή φυλακίσεως τριάντα (30) μηνών για το ότι στην …από 3/10/2000 έως 28/5/2002 αποδέχθηκε και καταχώρησε στα κατά νόμο τηρούμενα φορολογικά βιβλία της επιχειρήσεως …διαγνωστικό Κέντρο της οποίας ήταν νόμιμη εκπρόσωπος και διαχειρίστρια, πλαστά και εικονικά φορολογικά στοιχεία κατ'εξακολούθηση κατά παράβαση των άρθρων 19 παρ.1, 3, 4 και 21 παρ.2 και 10 Ν.2523/1997.
Η απόφαση αυτή εδημοσιεύθη με εκπροσωπουμένη κατά τα άρθρα 502 παρ.1 και 340 παρ.2 Κ.Ποιν.Δ. την κατηγορουμένη- αναιρεσείουσα από τον εξουσιοδοτημένο συνήγορο της Νασόπουλο Αναστάσιο όπως αναφέρεται στα πρακτικά της δίκης κατά την οποία εκδόθηκε η πιο πάνω απόφαση και κατά συνέπεια η κατηγορουμένη θεωρείται ως παρούσα κατά την απαγγελία αυτής. Όπως περαιτέρω προκύπτει από την ίδια απόφαση αυτή δημοσιεύθηκε στις 19-11-2012 και καταχωρήθηκε καθαρογραφημένη στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ.3 Κ.Ποιν.Δ. στις 11.2.2013, σύμφωνα και με την σχετική υπό την ίδια ημεροχρονολογία βεβαίωση της αρμοδίας γραμματέα. Η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε μετά την πάροδο είκοσι ημερών από την καταχώρηση στις 11.2.2013 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στο κατ'άρθρο 473 παρ.3 Κ.Ποιν.Δ. ειδικό βιβλίο, καθόσον ασκήθηκε με επιδομή στις 12/3/2013 από δικαστικό επιμελητή στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις από 8/3/2013 δηλώσεως που υπογράφεται από την ίδια την αναιρεσείουσα και τον συνήγορό της. Προς δικαιολόγηση, της εκπρόθεσμης ασκήσεως της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως, ήτοι μετά την πάροδο είκοσι ημερών από την καταχώρηση καθαρογραφημένης στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ.3 Κ.Ποιν.Δ. της προσβαλλομένης αποφάσεως που κατά τα προαναφερθέντα θεωρείται ότι εδημοσιεύθη με παρούσα την ήδη αναιρεσείουσα κατηγορουμένη, επικαλείται αυτή ως λόγο ανώτερης βίας ότι ήταν ασθενής. Όμως δεν αναφέρονται στην δήλωση αναιρέσεως συγκεκριμένα περιστατικά για το ποία προβλήματα υγείας αντιμετώπιζε η αναιρεσείουσα και ποια ήταν επακριβώς η διάρκειά των για να δύναται να ελεγχθεί αν συνιστούν ανώτερη βία υπό την προεκτεθείσα έννοια και επιπροσθέτως δεν γίνεται μνεία στην ένδικη αίτηση-δήλωση των αποδεικτικών μέσων από τα οποία να προκύπτουν τα περιστατικά που ισχυρίζεται η αναιρεσείουσα ότι συνιστούν ανώτερη βία για να δύναται να δικαιολογηθεί η καθυστερημένη άσκηση του ως άνω ενδίκου μέσου. Κατά συνέπεια η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως ως εκπρόθεσμης ασκηθείσα είναι απαράδεκτη και, αφού διαπιστώνεται από τη σχετική επισημείωση στο φάκελο της δικογραφίας, ότι ειδοποιήθηκε ο αντίκλητος δικηγόρος της αναιρεσείουσας από τον αρμόδιο γραμματέα να προσέλθει να εκθέσει τις απόψεις του στο παρόν Δικαστήριο (σε Συμβούλιο) η αίτηση πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 476 παρ.5, 183 παρ.1 Κ.Ποιν.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 8/3/2013 δήλωση της Ε. Ξ.-Β., κατοίκου ..., για αναίρεση της 55452/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και 
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 5 Ιουλίου 2013.
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 9 Αυγούστου 2013.
Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ