Αριθμός 820/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Ζαΐρη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Ειρήνη Κιουρκτσόγλου-Πετρουλάκη - Εισηγήτρια, Μαρία Βασιλάκη και Μαρία Γαλάνη-Λεοναρδοπούλου, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Απριλίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Α. Λ. του Γ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Παπαδημητρίου, για αναίρεση της υπ' αριθ. 3311/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. 
Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 12 Απριλίου 2012 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 639/2012.
Αφού άκουσε 
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τη διάταξη του άρθρου 473 παρ. 1 ΚΠΔ, η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευση της απόφασης. Αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά την απαγγελία της απόφασης η πιο πάνω προθεσμία είναι επίσης δεκαήμερη, εκτός αν αυτός διαμένει στην αλλοδαπή ή είναι άγνωστη η διαμονή του, οπότε η προθεσμία είναι τριάντα ημέρες και αρχίζει σε κάθε περίπτωση από την επίδοση της αποφάσεως, η οποία πρέπει να γίνεται, όπως ορίζουν τα άρθρα 155 επ. του ίδιου κώδικα, στον τόπο της διαμονής ή της κατοικίας του ενδιαφερομένου. Εξάλλου, κατά το άρθρο 155 παρ.1 εδ.β και παρ.2 εδ.β του ίδιου Κώδικα, αν αυτός που κάνει την επίδοση δεν βρίσκει τον ενδιαφερόμενο στον τόπο της διαμονής ή της κατοικίας του ή του καταστήματος ή του εργαστηρίου ή του γραφείου όπου ασκεί το επάγγελμά του, εγχειρίζει το έγγραφο σε κάποιον από εκείνους, που, έστω και προσωρινά, διαμένουν μαζί του ή στους οικιακούς βοηθούς του ή στο θυρωρό της κατοικίας που μένει ή σε κάποιον από όσους είναι στο κατάστημα ή στο εργαστήριο ή στο γραφείο. Αν δεν βρεθεί στην κατοικία του ο ενδιαφερόμενος ή ο σύνοικος ή ο οικιακός βοηθός ή θυρωρός, όποιος κάνει την επίδοση επικολλά το έγγραφο στην πόρτα της κατοικίας. Τόπος κατοικίας νοείται εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ. 1 του ΚΠΔ κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλώσει στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή και αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανισθεί κατ' αυτήν, ως τόπος κατοικίας θεωρείται εκείνος που αναφέρεται στη μήνυση ή στην έγκληση. Τέλος, κατά το άρθρο 154 παρ.2 του Κώδικα αυτού, η μη τήρηση, μεταξύ άλλων, των παραπάνω διατάξεων του άρθρου 155 συνεπάγεται την ακυρότητα της επίδοσης. Περαιτέρω, κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 474 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα, εκείνος που ασκεί εκπρόθεσμα το ένδικο μέσο οφείλει να διαλάβει στη σχετική έκθεση εφέσεως και το λόγο ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος, εξαιτίας των οποίων δεν άσκησε εμπρόθεσμα το ένδικο μέσο ή ότι η επίδοση της προσβαλλόμενης αποφάσεως είναι άκυρη για κάποιο συγκεκριμένο λόγο και, ακόμη, να επικαλεσθεί τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία αυτά προκύπτουν. Αν δεν διαλαμβάνονται τα ανωτέρω στην έκθεση ασκήσεως του ενδίκου μέσου και ειδικότερα της εφέσεως, το ένδικο αυτό μέσο απορρίπτεται ως εκπρόθεσμο και συνεπώς απαράδεκτο. (Α.Π. 668/2011, Α.Π. 923/2010). Αναπλήρωση των ανωτέρω με λόγους και περιστατικά που προβάλλονται μεταγενέστερα και ειδικότερα, επί εφέσεως, κατά τη συζήτησή της στο ακροατήριο, είναι απαράδεκτη. Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επιδόσεως, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση, είναι και ότι η επίδοση έγινε σε διαφορετική διεύθυνση από εκείνη που ο κατηγορούμενος, διέμενε και τούτο ήταν γνωστό στην αρμόδια για την επίδοση εισαγγελική αρχή. Επίσης πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανωτέρας βίας, εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια όμως της οποίας (ανωτέρας βίας), δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επιδόσεως, και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλούμενης αποφάσεως, γιατί στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος μάχεται κατά του κύρους της επιδόσεως και δεν επικαλείται λόγο ανωτέρας βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης ασκήσεως της εφέσεώς του. Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, αν η έφεση ασκηθεί εκπρόθεσμα απορρίπτεται ως απαράδεκτη, κατά δε της αποφάσεως αυτής χωρεί αναίρεση (άρθρο 476 παρ. 2 Κ.Π.Δ.), ο έλεγχος, όμως του Αρείου Πάγου στην περίπτωση αυτή, περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσεως του Εφετείου, για το απαράδεκτο. Εξάλλου, η ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής αποφάσεως που επιβάλλεται από το Σύνταγμα (άρθρο 93 παρ.3) και τον ΚΠΔ (άρθρο 139), απαιτείται και για την απόφαση που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη. Τέτοια αιτιολογία υπάρχει όταν διαλαμβάνεται σ' αυτήν ο χρόνος επιδόσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως στον εκκαλούντα, αν απαγγέλθηκε απόντος τούτου, ο χρόνος ασκήσεως της εφέσεως και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση της αποφάσεως στον εκκαλούντα (Ολ.ΑΠ 4/1995, 6 και 7/1994), χωρίς να απαιτείται ειδικότερος προσδιορισμός τούτου ή των κατά τα άρθρα 154, 156 και 161 ΚΠΔ στοιχείων εγκυρότητας της επιδόσεως, εκτός αν προβάλλεται με την έφεση κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, λόγος ακυρότητας της επιδόσεως και αδυναμία εντεύθεν γνώσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως. Στην τελευταία περίπτωση, πρέπει, να διαλαμβάνεται στην απόφαση αιτιολογία και για την απορριπτική του λόγου αυτού κρίση του δικαστηρίου, άλλως ιδρύεται λόγος αναιρέσεως κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, ο κατηγορούμενος - αναιρεσείων, με την υπ' αριθμό 75374/2008 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, καταδικάσθηκε, πρωτοδίκως, ερήμην, σε ποινή φυλάκισης ενός (1) έτους και χρηματική ποινή 3.000 Ευρώ για παράβαση του Ν. 2121/1993, περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Κατά της παραπάνω απόφασης ο κατηγορούμενος άσκησε την υπ' αριθμό 3360/10-8-2011 έφεση, δικάσιμος της οποίας ορίσθηκε, στο Τριμελές Εφετείο Πλημ/των Αθηνών, η 9-11-2011. Κατά τη δικάσιμο αυτή ο κατηγορούμενος ήταν απών, εκπροσωπήθηκε, από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του, Αθανάσιο Γρανίτσα και η εκδίκαση της υπόθεσης, αναβλήθηκε, με την υπ' αριθμό 10354/2011 απόφαση του παραπάνω δικαστηρίου, λόγω σημαντικών αιτίων στο πρόσωπο του πολιτικώς ενάγοντος, για τη δικάσιμο της 23-3-2012, χωρίς την κλήτευση του κατηγορουμένου. Κατά την τελευταία δικάσιμο, ο κατηγορούμενος δεν εμφανίστηκε και εκδόθηκε ερήμην του (προφανώς ωσεί παρόντος κατ' άρθρο 501 παρ.4), η προσβαλλόμενη υπ' αριθμό 3311/23-3-2012, απόφαση του Α' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης άσκησης της, η παραπάνω υπ' αριθμό 3360/10-8-2011 έφεση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου κατά της υπ' αριθμό 75374/2008 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Με την παραπάνω έφεσή του, η οποία παραδεκτά επισκοπείται από τον Άρειο Πάγο, ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος για να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκηση της εφέσεώς του ισχυρίσθηκε επί λέξει, [ότι είχε αποχωρήσει από την εταιρεία "φερ' ειπείν" προ του έτους 2006, και ότι ουδέποτε έλαβε νομότυπη κλήση και γνώση περί του δικαστηρίου της 18-11-2009, αν και διέμενε μόνιμα στη ..., ...]. Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, που εκδόθηκε ερήμην του (ωσεί παρόντος), κατά τα εκτεθέντα, ως αιτιολογία για την απόρριψη της έφεσης αυτής δέχθηκε τα ακόλουθα: "Επειδή κατά το άρθρο 473 Κ.Π.Δ. για την άσκηση της έφεσης, αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά την απαγγελία της απόφασης, είναι δέκα ημέρες από την επίδοση της απόφασης, κατά δε το άρθρο 476 παρ.1 Κ.Π.Δ. όταν το ένδικο μέσο ασκηθεί εκπρόθεσμα, το Δικαστήριο, με πρόταση του Εισαγγελέα, το κηρύσσει απαράδεκτο και διατάζει να εκτελεστεί η προσβαλλόμενη απόφαση. Στην κρινόμενη περίπτωση, ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε ερήμην, με την απόφαση του Τριμελούς Πλημ/κείου Αθήνας η οποία έχει αριθμό 75374/18-11-2008. Η απόφαση αυτή του κοινοποιήθηκε στις 2-6-2009, όπως προκύπτει από το αποδεικτικό επίδοσης του Αρχ/κα ... που βρίσκεται στη δικογραφία και άσκησε την κρινόμενη έφεση στις 10-8-2011, δηλαδή μετά την πάροδο της νόμιμης προθεσμίας και χωρίς να αναφέρει στο έγγραφο της έφεσης λόγο που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση της. Επειδή από την όλη αποδεικτική διαδικασία δεν αποδείχθηκε κάποιο στοιχείο που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση της έφεσης και το Δικαστήριο δεν πείστηκε ότι ο κατηγορούμενος από ανώτερη βία άσκησε την έφεση, μετά την πάροδο της νόμιμης προθεσμίας, πρέπει η έφεση αυτή να απορριφθεί ως απαράδεκτη, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη μείζονα σκέψη".Η αιτιολογία αυτή της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, με την οποία απορρίφθηκε ως εκπρόθεσμη η έφεση του αναιρεσείοντος, κατά της υπ' αριθμό 75374/2008 απόφασης του Τριμελούς Πλημ/κείου Αθηνών, είναι η απαιτούμενη κατά το Σύνταγμα και τον ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού σ' αυτήν εκτίθενται όλα τα στοιχεία που αναφέρθηκαν, ως αναγκαία, για την πληρότητά της, εκτείνεται δηλαδή στην εγκυρότητα της επίδοσης της εκκαλούμενης υπ' αριθμ. 75374/2008 καταδικαστικής απόφασης του Τριμελούς Πλημ/κείου Αθηνών και διαλαμβάνει το χρόνο της επίδοσης (2-6-2009), το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση (του Αρχιφύλακα ...), καθώς και το χρόνο άσκησης της έφεσης (10-8-2011). Βεβαίως με την έκθεση εφέσεως, ο εκκαλών κατηγορούμενος για να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκηση της εφέσεώς του ισχυρίσθηκε [ότι είχε αποχωρήσει, προ του έτους 2006, από την εταιρεία "φερ' ειπείν" στην οποία αναζητήθηκε, και ότι ουδέποτε έλαβε νομότυπη κλήση και γνώση περί του δικαστηρίου της 18-11-2009 αν και διέμενε μόνιμα στη ..., ...]. Ο ανωτέρω όμως ισχυρισμός του αναιρεσείοντος, ο οποίος στρέφεται μόνο κατά του κύρους της επιδόσεως, σύμφωνα με όσα στην εν αρχή νομική σκέψη διαλαμβάνονται, είναι αόριστος, εφόσον ο εκκαλών δεν προέβαλε με την έφεση ότι είχε καταστήσει γνωστή στην Εισαγγελική αρχή που είχε παραγγείλει την επίδοση της εκκαλούμενης απόφασης, τη διεύθυνση της κατοικίας του στην οδό ... στη ..., και ως εκ τούτου, το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση δεν είχε υποχρέωση να απαντήσει επί του ισχυρισμού αυτού. Εξάλλου, νομίμως έγινε, με θυροκόλληση, αφού δεν ανευρέθηκε κάποιο από τα αναφερόμενα στο άρθρο 155 παρ.1 Κ.Π.Δ. πρόσωπα, τόσο η επίδοση της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου όσο και η επίδοση της κλήσης του για το Τριμελές Πλημ/κείο Αθηνών, στην οδό ... αρ. 24 στο ..., που όπως συνομολογεί ο αναιρεσείων, είναι η διεύθυνση της έδρας της επιχείρησής του, ταβέρνας - εστιατορίου με την επωνυμία "Φερ' ειπείν", η οποία αναφέρεται και στη μήνυση, ως τελευταία γνωστή κατοικία του. Πέραν των ανωτέρω, κατά την εκδίκαση της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο ο κατηγορούμενος - αναιρεσείων, προκειμένου να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία, για την απόδειξη του επικαλούμενου με την έφεση, ισχυρισμού του, περί ακυρότητας της επίδοσης, λόγω του ότι αυτή έγινε σε διαφορετική διεύθυνση, από εκείνη που αυτός διέμενε, ανεξαρτήτως του απαραδέκτου της προβολής του, λόγω μη αναφοράς στην έφεση των αποδεικτικών μέσων που τον αποδεικνύουν και συνεπώς το δικαστήριο, δεν είχε υποχρέωση να διαλάβει στην προσβαλλομένη απόφασή του, αιτιολογία περί του ισχυρισμού του αυτού, σύμφωνα και με όσα στην εν αρχή νομική σκέψη αναφέρθηκαν και η ανωτέρω παρατεθείσα αιτιολογία είναι πλήρης και εμπεριστατωμένη. Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ σχετικός λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος και απορριπτέος.
Κατόπιν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ) 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει την από 10-4-2012 υπ' αριθμό πρωτ. 110/2012 αίτηση του Α. Λ. του Γ., κατοίκου ..., περί αναιρέσεως της υπ' αριθ. 3311/2012 αποφάσεως του Α' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών. Και 
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων πενήντα (250) Ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαΐου 2013. 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Μαΐου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ