Αριθμός 314/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ 
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Ανδρέα Ξένο και Βασίλειο Καπελούζο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Σταύρου Μαντακιοζίδη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων-κατηγορουμένων: 1) Β. Φ. του Κ. και 2) Κ. συζ. Β. Φ., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Πανούση, για αναίρεση της υπ' αριθ. 1461/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. 
Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείοντες-κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 25 Ιουνίου 2012 δύο αιτήσεις τους αναιρέσεως, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 860/2012.
Αφού άκουσε 
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Συνεκδικάζονται, ως συναφείς, στρεφόμενες κατά της με αριθμό 1461/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, οι από 25.6.2012 δυο αιτήσεις αναιρέσεως, του Β. Φ. και της Κ. συζ. Β. Φ..
Κατά την παρ. 4 του άρθρου 79 ΠΚ, "στην απόφαση αναφέρονται ρητά οι λόγοι που δικαιολογούν την κρίση του δικαστηρίου για την ποινή που επέβαλε". Η διάταξη αυτή παραπέμπει στην παρ. 1 του ίδιου άρθρου που ορίζει ότι "κατά την επιμέτρηση της ποινής στα όρια που διαγράφει ο νόμος, το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη: α) τη βαρύτητα του εγκλήματος που έχει τελεστεί και β) την προσωπικότητα του εγκληματία". Από τις διατάξεις αυτές σε συνδυασμό με όσα ορίζονται στις παραγράφους 2 και 3 του ίδιου άρθρου, αναφορικά με τα κριτήρια που λαμβάνει υπόψη του το δικαστήριο για την εκτίμηση της βαρύτητας του εγκλήματος και της προσωπικότητας του δράστη, προκύπτει ότι η επιμέτρηση της ποινής, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, ανήκει στην κυριαρχική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, το οποίο λαμβάνει υπόψη του τη βαρύτητα του εγκλήματος και την προσωπικότητα του κατηγορουμένου, όπως αυτά προκύπτουν από τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά για την ενοχή του, χωρίς να έχει υποχρέωση να διαλάβει στην περί ποινής απόφαση του, για τα στοιχεία αυτά, ειδικότερη αιτιολογία.
Περαιτέρω, υπέρβαση εξουσίας, η οποία ιδρύει λόγο αναιρέσεως κατά το άρθρο 510 παρ.1 οτοιχ.Η' Κ.Ποιν.Δ. συντρέχει και όταν το δικαστήριο άσκησε εξουσία που δεν του παρέχεται από το νόμο. Αυτό συμβαίνει όταν το επί της εφέσεως του καταδικασθέντος επιληφθέν δικαστήριο χειροτέρευσε τη θέση του εκκαλούντος, παρά την απαγόρευση του άρθρου 470 Κ.Ποιν.Δ. Δεν υπάρχει όμως τέτοια χειροτέρευση όταν το Εφετείο, κατά τον καθορισμό συνολικής ποινής για συρρέοντα εγκλήματα, επαυξάνει την εκ των ποινών μεγαλύτερη, η οποία δεν είναι η ποινή που είχε ληφθεί πρωτοδίκως ως ποινή βάση, λόγω μειώσεως της τελευταίας από το Εφετείο.
Στην προκείμενη περίπτωση, από τα έγγραφα της δικογραφίας, τα οποία παραδεκτώς επισκοπούνται κατά την έρευνα των κατωτέρω λόγων αναιρέσεως των ενδίκων αιτήσεων προκύπτουν τα εξής. Με την με αριθμό 1809/2011 απόφαση του Αρείου Πάγου αναιρέθηκε μερικώς η με αριθμό 16487/2010 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης [με την οποία οι κατηγορούμενοι-ήδη αναιρεσείοντες είχαν καταδικασθεί, για μη καταβολή εργοδοτικών εισφορών 304971,42 Ευρώ και για παρακράτηση εργατικών εισφορών 147828,68 Ευρώ, σε φυλάκιση 2 ετών και χρηματική ποινή 10000 Ευρώ για κάθε πράξη ο καθένας και σε συνολική ποινή φυλακίσεως 2 ετών και 6 μηνών και συνολική χρηματική ποινή 15000 Ευρώ ο καθένας] και, αφού οι κατηγορούμενοι κηρύχθηκαν αθώοι για τη μερικότερη πράξη μη καταβολής εργοδοτικών εισφορών [για την οποία αναιρέθηκε μερικώς η απόφαση] ποσού 9314,04 Ευρώ [εκ των ως άνω 304971,42 Ευρώ], παραπέμφθηκε η υπόθεση στο αυτό δικαστήριο'' για την επιμέτρηση των ποινών για τις μερικότερες πράξεις για τις οποίες έχουν κηρυχθεί ένοχοι οι αναιρεσείοντες'', ήτοι, προδήλως, για νέα επιμέτρηση ποινής για τη πράξη της μη καταβολής των βαρυνουσών τους κατηγορούμενους-αναιρεσείοντες εργοδοτικών εισφορών ποσού 304971,42 μείον 9314,04 Ευρώ και, αναγκαίως, για τον εκ νέου καθορισμό των συνολικών ποινών με βάση τις ποινές αμφοτέρων των αξιόποινων πράξεων για τις οποίες η καταδίκη τους. Το δίκασαν την υπόθεση, μετά την παραπομπή, Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης εξέδωσε την προσβαλλόμενη με αριθμό 1461/2012 απόφαση, με την οποία, όπως απ'αυτήν προκύπτει, επέβαλε για την ως άνω μη καταβολή εργοδοτικών εισφορών ποινή φυλακίσεως 15 μηνών και χρηματική ποινή 3000 Ευρώ σε καθένα κατηγορούμενο και, αφού επανέλαβε, [εκ περισσού, αφού κατά τούτο δεν είχε χωρήσει αναίρεση της 16487/2010 αποφάσεως], την εκ 2 ετών ποινή φυλακίσεως και εκ 10000 ευρώ χρηματική ποινή για τη πράξη της παρακρατήσεως των εργατικών εισφορών, καθόρισε συνολικές ποινές φυλακίσεως 2 ετών και 5 μηνών και χρηματικής ποινής 11000 Ευρώ για καθένα κατηγορούμενο, κατ' επαύξηση της ποινής φυλακίσεως των 2 ετών κατά 5 μήνες από τη ποινή φυλακίσεως των 15 μηνών και της χρηματικής ποινής των 10000 Ευρώ κατά 1000 Ευρώ από τη χρηματική ποινή των 3000 Ευρώ. Όπως περαιτέρω προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση και τα πρακτικό της, το δικαστήριο έλαβε υπόψη του, για το σχηματισμό της κρίσεώς του περί της επιβλητέας ποινής των 15 μηνών φυλακίσεως και 3000 Ευρώ χρηματικής ποινής, όλα τα στοιχεία του ανωτέρω άρθρου 79 Π.Κ, των οποίων δεν ήταν αναγκαία η ιδιαίτερη εξειδίκευση, γιατί αυτά πλήρως περιγράφονται στο αιτιολογικό της προηγούμενης με αριθμό 16487/2010 αποφάσεώς του, κατά την έκθεση των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των εγκλημάτων για τα οποία η καταδίκη των κατηγορουμένων, την οποία απόφαση έλαβε υπόψη του [ανέγνωσε]. Προδήλως κατά το μη αναιρεθέν από την ως άνω 1809/2011 απόφαση του Αρείου Πάγου την οποία επίσης ανέγνωσε, μέρος της.
Συνεπώς είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί ο πρώτος λόγος αναιρέσεως των ενδίκων αιτήσεων, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την επιβληθείσα στους αναιρεσείοντες ως άνω ποινή των 15 μηνών φυλακίσεως και 3000 Ευρώ χρηματικής ποινής. Εφαρμόζοντας, εξ άλλου, τις διατάξεις περί συρροής ποινών, ορθώς, το ως άνω δικαστήριο, σύμφωνα με τις προεκτεθείσες σκέψεις, επαύξησε την επιβληθείσα ποινή των 2 ετών φυλακίσεως και των 10000 Ευρώ χρηματικής ποινής [καθορίζοντας μάλιστα μικρότερη συνολική ποινή απ' αυτή που είχε καθορισθεί προηγουμένως]. Επομένως, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί και ο δεύτερος λόγος των αιτήσεων αναιρέσεως, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για υπέρβαση εξουσίας, με την ειδικότερη αιτίαση της χειροτερεύσεως της θέσεως των ήδη αναιρεσειόντων λόγω του ότι κατά το σχηματισμό των συνολικών ποινών ελήφθη ως ποινή βάση η επιβληθείσα για τη πράξη της παρακρατήσεως των εργατικών εισφορών ενώ προηγουμένως είχε επαυξηθεί η επιβληθείσα για τη πράξη της μη καταβολής των εργοδοτικών εισφορών ποινή.
Συνεπώς, πρέπει να απορριφθούν οι κρινόμενες αιτήσεις και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Απορρίπτει τις από 25 Ιουνίου 2012, αιτήσεις των Β. και Κ. Φ., περί αναιρέσεως της με αριθμό 1461/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης.
Καταδικάζει κάθε ένα των αναιρεσειόντων στα δικαστικά έξοδα, εκ διακοσίων πενήντα (250) Ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιανουαρίου 2013. 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Φεβρουαρίου 2013.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ