Αριθμός 1729/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα 
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Μαΐου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου, που εδρεύει στην Αθήνα, με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", νόμιμα εκπροσωπούμενο, ως ειδικού διαδόχου της ασφαλιστικής εταιρίας, με την επωνυμία "ASTRA ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.Γ.Α", της οποίας η άδεια λειτουργίας της έχει ανακληθεί και το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη και κατέθεσε προτάσεις. 
Του αναιρεσιβλήτου: Π. Κ. του Λ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-4-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:6184/2006 μη οριστική και 3797/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 625/2010 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 23-3-2011 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης ανέγνωσε την από 15-2-2012 έκθεσή της κωλυομένης να συμμετάσχει στην σύνθεση Αρεοπαγίτου Μαρίας Βασιλάκη, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου και δεύτερου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και την απόρριψη του πρώτου λόγου από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αυτής. 
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι.- Κατά το άρθρο 576 § 2 Κ.Πολ.Δ., αν ο αντίδικος εκείνου που επισπεύδει τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί, αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση επιδόθηκε νομότυπα προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.- 
Στην προκειμένη περίπτωση, από την προσκομιζόμενη με επίκληση από το αναιρεσείον υπ' αριθμ. 7146/3.5.2011 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αθηνών ..., προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την δικάσιμο της 24.2.2012 κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της υπόθεσης για εκείνη της 11.1.2013, οπότε και πάλιν ανεβλήθη λόγω της αποχής των δικηγόρων για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα με επιμέλεια αυτού (αναιρεσείοντος) στον αναιρεσίβλητο Π. Κ. του Λ.. Επομένως, εφόσον αυτός δεν εμφανίσθηκε κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία του, σύμφωνα με την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 576 § 2 Κ.Πολ.Δ., σε συνδυασμό και προς εκείνες των άρθρων 226 § 4 και 573 § 1 του ίδιου Κώδικα.- 
ΙΙ.- Με την § 5 του άρθρου 19 του Ν. 489/1976, που προστέθηκε με το άρθρο 5 § 3 του Π.Δ/τος 264/1991 και αποτελεί υλοποίηση της υπ' αριθμ. 84/5/ΕΟΚ αριθμ. 1 § 44 α' Οδηγίας, ορίζεται ότι "Η αποζημίωση του Επικουρικού Κεφαλαίου περιορίζεται στη συμπλήρωση του ποσού που υποχρεούται να καταβάλει ασφαλιστικό ταμείο ή άλλος οργανισμός κοινωνικής ασφάλισης για την αυτή αιτία στο ζημιωθέντα". Με την πιο πάνω διάταξη καθιερώνεται ο επικουρικός χαρακτήρας της ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου με την έννοια ότι στο μέτρο που ο παθών και γενικά ο δικαιούχος από τη διαπραχθείσα αδικοπραξία δικαιούται να καλύψει τη ζημία του από ασφαλιστικό ταμείο ή άλλο οργανισμό κοινωνικής ασφάλισης επέρχεται ισόποση απαλλαγή του Επικουρικού Κεφαλαίου. Με τη ρύθμιση αυτή του νόμου εκτοπίζεται η εφαρμογή της ΑΚ 930 § 3 στην περίπτωση που αυτή θα ήταν εφαρμοστέα και η οποία προβλέπει την αθροιστική απόληψη της αποζημίωσης από το Επικουρικό Κεφάλαιο, το οποίο την οφείλει στο δικαιούχο με βάση το άρθρο 19 του Ν. 489/1976 και την παροχή της οποίας για την ίδια αιτία οφείλει στο δικαιούχο ασφαλιστικό ταμείο ή άλλος οργανισμός κοινωνικής ασφάλισης. Για την εφαρμογή όμως της διάταξης του άρθρου 19 § 5 του Ν. 489/1976 προϋποτίθεται θεμελίωση σε βάρος ασφαλιστικού ταμείου ή άλλου οργανισμού κοινωνικής ασφάλισης (π.χ. ΙΚΑ, ΟΓΑ κλπ) υποχρέωσης προς παροχή στο δικαιούχο.
Συνεπώς, σε μία τέτοια περίπτωση, εφόσον προβάλλεται σχετικός ισχυρισμός από το εναγόμενο Επικουρικό Κεφάλαιο περί συνδρομής των όρων του άρθρου 19 § 5 του Ν. 489/1976, πρέπει να γίνεται αφαίρεση από την οφειλόμενη από το Επικουρικό Κεφάλαιο αποζημίωση κατά τα άρθρα 928 και 929 ΑΚ κάθε ποσού το οποίο για την ίδια αιτία δικαιούται ο δικαιούχος να αξιώσει από ασφαλιστικό ταμείο ή άλλο οργανισμό κοινωνικής ασφάλισης (ΑΠ 1229/2010, ΑΠ 158/2006). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 300 εδ.α' του ΑΚ "εάν εκείνος που ζημιώθηκε συντέλεσε από δικό του πταίσμα στη ζημία ή την έκτασή της, το δικαστήριο μπορεί να μην επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό της". Από τη διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της διέπουσας το δίκαιο αρχής της καλής πίστης, προκύπτει σαφώς ότι όταν στη γένεση ή στην έκταση της ζημίας συνετέλεσε και πταίσμα του ζημιωθέντος, αφίεται στην ελεύθερη κρίση του δικαστή, σταθμίζοντος τις περιστάσεις και τον βαθμό πταίσματος του ζημιώσαντος και του ζημιωθέντος, είτε να μειώσει το ποσό της αποζημίωσης είτε, αναλόγως της επιρροής που άσκησε η υπαιτιότητα του ζημιωθέντος, να μην επιδικάσει αποζημίωση. Ο λόγος αυτός μείωσης ή άρσης της υποχρέωσης προς αποζημίωση, προβάλλεται υπό μορφή ένστασης από τον εναγόμενο για αποζημίωση και προϋποθέτει συνεπώς, υποχρέωση προς αποζημίωση, για ζημία ενδοσυμβατική, προσυμβατική ή εξωσυμβατική, για το ορισμένο δε αυτής (ένστασης) αρκεί η αναφορά των θεμελιούντων το συντρέχον πταίσμα πραγματικών περιστατικών, χωρίς να είναι αναγκαίος ο προσδιορισμός του ποσοστού, καθόσον ο ζημιωθείς φέρει το βάρος της δικής του ζημίας (λόγω του συντρέχοντος πταίσματος), τούτου επαφιεμένου στην ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου (ΑΠ 1242/2009). Εξάλλου, η νομική αοριστία της ένστασης (ή της αγωγής), εκείνη δηλαδή που συνδέεται με την νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου που πρέπει να εφαρμοσθεί και η οποία υφίσταται όταν το δικαστήριο της ουσίας αξίωσε περισσότερα στοιχεία, από όσα απαιτεί ο νόμος προς θεμελίωση του δικαιώματος ή αρκέσθηκε σε λιγότερα, ελέγχεται ως παράβαση από το άρθρο 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ. Αντίθετα, η ποιοτική αοριστία, που συνίσταται στην επίκληση απλώς των στοιχείων του νόμου, χωρίς αναφορά περιστατικών, και η ποσοτική αοριστία, η οποία συνίσταται στην έλλειψη εξειδίκευσης με πληρότητα των πραγματικών περιστατικών που αποτελούν την προϋπόθεση εφαρμογής του κανόνα, ελέγχεται μέσω των λόγων των αριθμών 8 ή 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ.- 
Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 § 2 Κ.Πολ.Δ. επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δικογραφίας, προκύπτουν τα ακόλουθα: Ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος Π. Κ. άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς την από 27.4.2004 αγωγή του , με την οποία εξέθετε ότι ο πρώτος εναγόμενος Αναστάσιος Φωτίου, οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο που ανήκει στην ιδιοκτησία του και είναι ασφαλισμένο στην δεύτερη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ASTRA ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΓΑ", προκάλεσε από υπαιτιότητά του φθορές και βλάβες στην υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσυκλέτα της ιδιοκτησίας του, καθώς και τον τραυματισμό του (ενάγοντος) κατά την σύγκρουση των οχημάτων αυτών, που έγινε κάτω από τις συνθήκες που αναφέρονται στην αγωγή. Με βάση δε αυτό το ιστορικό και κατόπιν νομότυπης παραίτησης από το δικόγραφο της αγωγής ως προς τον προαναφερόμενο πρώτο των εναγομένων και περιορισμού αυτής δια μετατροπής του αρχικού καταψηφιστικού αιτήματός της σε αναγνωριστικό, ζήτησε όπως υποχρεωθεί η ως άνω δεύτερη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία να του καταβάλει ως θετική και αποθετική αποζημίωση και ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης το συνολικό ποσό των 41.294,98 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής και μέχρι την εξόφληση. Ειδικότερα δε το ύψους 20.971,92 ευρώ αιτηθέν κονδύλιο της αποθετικής ζημίας συνίσταται σε απώλεια των εισοδημάτων του κατά το από 25.7.2003 (χρόνος επέλευσης του ενδίκου ατυχήματος) μέχρι 31.3.2004 χρονικό διάστημα, τα οποία θα αποκέρδαινε αν δεν μεσολαβούσε ο ένεκα του ενδίκου ατυχήματος τραυματισμός του και η συνεπεία τούτου ανικανότητά του προς εργασία ως σερβιτόρου. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε αρχικά η υπ' αριθμ. 6184/2006 εν μέρει οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, με την οποία και όσον αφορά το ενδιαφέρον στην προκειμένη υπόθεση - σύμφωνα με τα παρακάτω ειδικότερον εκτιθέμενα - κονδύλιο των διαφυγόντων κερδών, διατάχθηκε η επανάληψη της συζήτησης προκειμένου να προσκομισθεί με επιμέλεια του ενάγοντος - νυν αναιρεσίβλητου βεβαίωση ή απόφαση του ΙΚΑ, από την οποία να προκύπτει αν αυτός δικαιούταν παροχών από αυτό ως ασφαλισμένος του, ποίες ήσαν αυτές κατ' είδος και ποσό και σε ποίο χρονικό διάστημα ανάγονταν. 
Στη συνέχεια εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 3797/2008 απόφαση του ίδιου πιο πάνω Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου με την οποία έγινε εν μέρει δεκτό ως και μερικώς κατ' ουσία βάσιμο το ως άνω κονδύλιο των διαφυγόντων κερδών, για το ποσό των 4.971,72 ευρώ. Προς απόκρουση του εν λόγω κονδυλίου, το λόγω ανάκλησης της άδειας λειτουργίας της δεύτερης εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρίας υπεισελθόν αυτοδικαίως στη δικονομική θέση αυτής Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία "Επικουρικό Κεφάλαιο Ασφάλισης Ευθύνης Από Ατυχήματα Αυτοκινήτων (άρθρ. 25 § 4 Ν. 489/1976), ήδη αναιρεσείον, επικαλούμενο την προπαρατεθείσα διάταξη του άρθρου 19 § 5 του Ν. 489/1976, προέβαλε τον συνιστώντα άρνηση ισχυρισμό περί έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης του ενάγοντος ως προς το κονδύλιο τούτο, διότι υπόχρεος προς καταβολή ήταν ο ασφαλιστικός του οργανισμός (ΙΚΑ) και όχι αυτό (Επικουρικό Κεφάλαιο). Μετά δε την διαταχθείσα με την ως άνω υπ' αριθμ. 6184/2006 εν μέρει οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς επανάληψη της συζήτησης της υπόθεσης ως προς το κονδύλιο των διαφυγόντων κερδών και την προσκόμιση της υπ' αριθμ. πρωτ. .../3.7.2007 βεβαίωσης του Τμήματος Παροχών Ασθενείας του Υποκαταστήματος ΙΚΑ Νικαίας, επανέφερε με την μορφή του τέταρτου λόγου της από 12.11.2008 έφεσής του κατά των προαναφερομένων πρωτοδίκων αποφάσεων, τον πρωτοδίκως προβληθέντα ως άνω ισχυρισμό του περί έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης του ενάγοντος καθόσον αφορά το κονδύλι των διαφυγόντων κερδών, και παράλληλα, επικαλούμενο (Επικουρικό Κεφάλαιο) την προαναφερόμενη βεβαίωση του ΙΚΑ, προέβαλε το πρώτον στην κατ' έφεση δίκη, παραδεκτώς κατ' άρθρα 527 αριθμ. 3 και 269 § 2 περ. β', γ' Κ.Πολ.Δ., τον, κατ' εκτίμηση του όλου περιεχομένου του, ισχυρισμό (ένσταση) περί συντρέχοντος πταίσματος του ενάγοντος στην επέλευση της απώλειας των εισοδημάτων του λόγω ανικανότητάς του προς εργασία, συνισταμένου (πταίσματος) στο ότι αυτός ενώ δικαιούταν επίδομα ασθενείας από το ΙΚΑ κατά την διάρκεια της ανικανότητάς του προς εργασία δεν το έλαβε και τούτο διότι δεν υποβλήθηκε εκ μέρους του στον εν λόγω ασφαλιστικό οργανισμό η απαιτούμενη προς τούτο δήλωση ατυχήματος, αλλά ούτε και προέβη αυτός σε θεώρηση του ασφαλιστικού του βιβλιαρίου υγείας Ζήτησε δε την απόρριψη του επιμάχου τούτου κονδυλίου ως αβασίμου, άλλως (επικουρικά) τον εκ μέρους του (Επικουρικού Κεφαλαίου) περιορισμό της υποχρέωσής του στη συμπλήρωση του ποσού που υποχρεούται να καταβάλει το ΙΚΑ για την ίδια αιτία στον φερόμενο ως ζημιωθέντα ενάγοντα. Επί του ισχυρισμού αυτού το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ότι ο ενάγων συνεπεία του ενδίκου ατυχήματος και του εξ αυτού τραυματισμού του κατέστη ανίκανος προς εργασία ως σερβιτόρος για το από 25.7.2003 έως και το Μάρτιο του 2004 χρονικό διάστημα, κατά το οποίο και απώλεσε προσδοκώμενα έσοδα συνολικού ποσού 4.971,92 ευρώ (οκτώ μήνες επί 621,49 ευρώ μηνιαίως) και ότι "το ποσό αυτό νομιμοποιείται ο ενάγων να αξιώσει από το Επικουρικό Κεφάλαιο, καθόσον η αξίωση αυτή δεν είχε μεταβιβαστεί στον ασφαλιστικό του φορέα ΙΚΑ, όπως αυτό προκύπτει από την υπ' αριθμ. πρωτ. .../3.7.2007 βεβαίωση του τοπικού υποκαταστήματος ΙΚΑ Νικαίας, κατά την οποία ο ενάγων δεν επιδοτήθηκε για το εν λόγω τροχαίο ατύχημά του το οποίο δήλωσε ότι συνέβη στις 25.7.2003, καθόσον μέχρι και τη σύνταξη της σχετικής βεβαιώσεως δεν είχε καταθέσει δήλωση ατυχήματος. Εξάλλου, με βάση την ως άνω βεβαίωση του ΙΚΑ ο ενάγων θα μπορούσε να είχε κάνει χρήση παροχών ασθενείας σε είδος και σε χρήμα κατά το έτος 2003, πλην όμως αυτός δεν είχε προβεί στη θεώρηση του βιβλιαρίου ασθενείας επειδή καλυπτόταν από ιδιωτική ασφάλεια, όπως ορθώς δέχτηκε η εκκαλουμένη 3797/2008 απόφαση, και ο οικείος λόγος της έφεσης που υποστηρίζει τα αντίθετα είναι απορριπτέος. Ο ισχυρισμός του Επικουρικού Κεφαλαίου περί συντρέχοντος πταίσματος του ενάγοντος για τη μη είσπραξη των εν λόγω παροχών από το ΙΚΑ λόγω αμελείας του, ο οποίος προτείνεται ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος λόγω αοριστίας του, καθόσον δεν εκθέτει σε τι ακριβώς συνίσταται η παράλειψή του αυτή και το ποσοστό αυτής". 
Έτσι που έκρινε το Εφετείο και απέρριψε τον εν λόγω ισχυρισμό περί συντρέχοντος πταίσματος του ενάγοντος ως αόριστο, έσφαλε ως προς την νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου εν προκειμένω κανόνα ουσιαστικού δικαίου του άρθρου 300 ΑΚ και τούτο διότι αξίωσε περισσότερα στοιχεία (ποσοστό πταίσματος) από όσα απαιτούνται για την επ' αυτού θεμελίωση του εν λόγω ισχυρισμού και αναιρετέα κατέστησε κατά τούτο την απόφασή του, κατ' άρθρο 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ., σύμφωνα και με τα εκτιθέμενα στον πρώτο λόγο της αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η εκ του λόγου τούτου του Κ.Πολ.Δ. (και όχι εκ του αριθμού 14) αναιρετική πλημμέλεια. Κατόπιν τούτων και παρελκούσης της έρευνας του επί του άρθρου 559 αριθμ. 14 Κ.Πολ.Δ. θεμελιούμενου δεύτερου λόγου της αναίρεσης, η αποδοχή του οποίου οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα (αναίρεση της απόφασης για την απόρριψη του περί συντρέχοντος πταίσματος του ενάγοντος ισχυρισμού του εναγόμενου), πρέπει να αναιρεθεί η πληττόμενη απόφαση κατά το μέρος της με το οποίο απορρίφθηκε ο προαναφερόμενος ισχυρισμός του εναγόμενου, να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω κατά τούτο εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου είναι δυνατή από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρ. 580 § 3 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικαστεί ο αναιρεσίβλητος στην πληρωμή του έχοντος καταθέσει και προτάσεις αναιρεσείοντος Ν.Π.Ι.Δ. (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.- 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Αναιρεί την υπ' αριθμ. 625/2010 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς, ειδικής διαδικασίας αυτοκινήτων, κατά το μέρος της με το οποίο απορρίφθηκε ως αόριστος ο περί συντρέχοντος πταίσματος του ενάγοντος ισχυρισμός του εναγομένου.- 
Παραπέμπει κατά τούτο την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.- Και 
Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.- 
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Ιουλίου 2013. 
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Αυγούστου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ