Αριθμός 663/2013 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα 
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντα: Θ. Κ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Δημητρίου Τσιλιμιγκάκη και κατέθεσε προτάσεις. 
Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών, το οποίο εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου Παρέδρου του ΝΣΚ Παντελή Παπαδάκη και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-4-1985 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3742/1986 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2078/1987 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε o αναιρεσείων με την από 21-10-1988 αίτησή του και τους από 26/9/1989 προσθέτων λόγων αυτής. Εκδόθηκε η 1266/1989 απόφαση του Α' Τμήματος του Αρείου Πάγου, με την οποία αναιρέθηκε η 2078/1987 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και παρέπεμψε την υπόθεση στο Δ' Τμήμα αυτού δια περαιτέρω εκδίκαση. Το τμήμα αυτό με την 196/1991 απόφασή του, παρέπεμψε την υπόθεση στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου δια την άρση της διαφωνίας. Εκδόθηκε η 20/1992 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου. Ο ήδη αναιρεσείων με την από 17-5-2012 κλήση του επανέφερε την υπόθεση για συζήτηση.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ορίσθηκε εισηγήτρια η Αρεοπαγίτης Δημητρούλα Υφαντή. 
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Με την από 17-5-2012 κλήση του αναιρεσείοντος - ενάγοντος Θ. Κ. φέρεται προς συζήτηση ενώπιον του Δ' τμήματος του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου για εκδίκαση η από 1-4-1985 αγωγή του, μετά την έκδοση διαδοχικά στα διάφορα διαδικαστικά στάδια και των τριών βαθμών δικαιοδοσίας: 1) της υπ' αριθ. 3742/1986 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία η αγωγή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας, 2) της υπ' αριθ. 2078/1987 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών με την οποία απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η από 1-11-1986 έφεση του αναιρεσείοντος, αφού κρίθηκε η ένδικη αγωγή ως αόριστη, 3) της υπ' αριθ. 1266/1989 αποφάσεως του Α' τμήματος του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, με την οποία έγινε δεκτή η από 21-10-1988 αίτηση αναίρεσης του ενάγοντος αναιρέθηκε η υπ' αριθ. 2078/1987 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, αφού κρίθηκε η αγωγή ως ορισμένη, και παραπέμφθηκε η αγωγή για εκδίκαση στο εκ του Κανονισμού του Αρείου Πάγου ως αρμόδιο οριζόμενο τέταρτο Τμήμα (άρθρο 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.) όπως ίσχυε τότε), 4) της υπ' αριθ. 196/1991 αποφάσεως του Δ' τμήματος του Αρείου Πάγου με την οποία το τμήμα αυτό ως Δικαστήριο της παραπομπής ερευνώντας το ορισμένο της ένδικης αγωγής διαφώνησε προς την κρίση της προηγηθείσας υπ' αριθ. 1266/1989 αναιρετικής αποφάσεως του Α' τμήματος, έκρινε ότι η αγωγή είναι αόριστη και παρέπεμψε την υπόθεση για την άρση της διαφωνίας που προέκυψε στην Ολομέλεια του δικαστηρίου του Αρείου Πάγου (άρθρ. 580 περ. 4 του Κ.Πολ.Δ. όπως ίσχυε τότε), 5) της υπ' αριθ. 20/1992 αποφάσεως της Ολομέλειας του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, η οποία ήρε τη διαφωνία που ανέκυψε κατά τα προαναφερθέντα μεταξύ του Α' και Δ' τμήματος υπέρ του Δ' τμήματος, κρίνοντας ότι η ένδικη αγωγή είναι αόριστη, και ανέπεμψε την υπόθεση στο τμήμα αυτό (Δ) για περαιτέρω εκδίκαση. Με τα πιο πάνω δεδομένα, και εφ' όσον ήδη με την έκδοση της υπ' αριθ. 1266/1989 αναιρετικής αποφάσεως του Α' τμήματος του Δικαστηρίου τούτου εξαφανίσθηκε η αναιρεθείσα υπ' αριθ. 2078/1987 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με αυτήν δε εξαφανίστηκε κατ' άρθρ. 579 παρ. 1 εδ. β' επίσης και η πρωτόδικη με το ίδιο περιεχόμενο υπ' αριθ. 3742/1986 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, εισάγεται ήδη ενώπιον του τμήματος τούτου ως Δικαστηρίου αναπομπής για κρίση, η από 1-4-1985 αγωγή του αναιρεσείοντος για να ερευνηθεί μέσα στα υποχρεωτικά όρια που ορίζονται από τη διάταξη του άρθρου 580 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ., ως προς το νομικό ζήτημα που λύθηκε από την υπ' αριθ. 20/1992 απόφαση της Ολομέλειας του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, ως προς το ορισμένο της.
ΙΙ. Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων ιστορούσε με την από 1-4-1985 αγωγή του τα εξής: Ότι την 21-4-1967, λόγω αντίθεσής του προς τη δικτατορία και λόγω των δημοκρατικών φρονημάτων του, συνελήφθη παρανόμως από όργανα του καθεστώτος, φυλακίστηκε, του απαγορεύτηκε η άσκηση του επαγγέλματός του, καταδιώχθηκε, μετά δε από κακουχίες, πέτυχε να δραπετεύσει τον Ιανουάριο 1968 στις ΗΠΑ. Ότι έως τη σύλληψή του ήταν ναυτικός πράκτορας, ναυλωτής και επισκευαστής πλοίων, διατηρούσε γραφείο στον ..., στην οδό ... αριθ. 53, κέρδιζε δε 3.000.000 δρχ. ετησίως, που θα κέρδιζε και στο μέλλον, λαμβανομένων υπόψη των ειδικών περιστάσεων και των προπαρασκευαστικών μέτρων που είχε λάβει. Ότι παραλλήλως ασκούσε το επάγγελμα του πλοιάρχου λιμένα, από το οποίο κέρδιζε άλλες 50.000 δρχ. μηνιαίως, ήτοι 600.000 δρχ. ετησίως. Έτσι η συνολική ζημία του κατά τη διάρκεια της αναγκαστικής απομάκρυνσής του από την Ελλάδα (7 έτη και τρεις μήνες) ανήλθε στο ποσό των 26.000.000 δρχ. που ζήτησε να του καταβληθεί ως αποζημίωση από το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο.
ΙΙΙ. Κατά το άρθρο 105 Εισ. ΝΑΚ για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων του δημοσίου κατά την άσκηση της δημόσιας εξουσίας που τους έχει ανατεθεί, το δημόσιο ενέχεται σε αποζημίωση, εκτός αν η πράξη ή η παράλειψη έγινε κατά παράβαση διάταξης που υπάρχει για χάρη του γενικού συμφέροντος. Κατά δε τα άρθρα 297 - 298 ΑΚ ο υπόχρεος σε αποζημίωση οφείλει να την παράσχει σε χρήμα. Η αποζημίωση περιλαμβάνει τη μείωση της περιουσίας του δανειστή (θετική ζημία), καθώς και το διαφυγόν κέρδος εκείνο δηλαδή που προσδοκά κανείς με πιθανότητα σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι τα περιστατικά που προσδιορίζουν την προσδοκία ορισμένου κέρδους, με βάση την, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, πιθανότητα, καθώς και οι ειδικές περιστάσεις και τα ληφθέντα προπαρασκευαστικά μέτρα, πρέπει, κατά το άρθρο 216 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., να εκτίθενται στην αγωγή. Δεν αρκεί δηλαδή η αφηρημένη επανάληψη των ως άνω εκφράσεων του άρθρου 298 Α.Κ., ούτε του συνολικώς φερόμενου ως διαφυγόντος κέρδους, αλλ' απαιτείται η εξειδικευμένη και λεπτομερής, κατά περίπτωση, μνεία των συγκεκριμένων περιστατικών, περιστάσεων και μέτρων, που καθιστούσαν πιθανό το κέρδος ως προς τα επί μέρους κονδύλια, καθώς και ιδιαίτερη επίκληση των κονδυλίων αυτών, ώστε να μπορεί να διαταχθεί απόδειξη. Κατά το περιεχόμενο της ένδικης αγωγής, όπως εκτίθεται στην αναιρετική απόφαση, αλλά και στην υπ' αριθ. 20/1992 απόφαση τους Ολομέλειας του Δικαστηρίου τούτου το αγωγικό δικόγραφο δεν διελάμβανε, πλην άλλων, και: α) τα μηνιαία κέρδη του ενάγοντος από κάθε μια από τις ως άνω επαγγελματικές του δραστηριότητες, ως ναυτικού πράκτορα, ναυλωτή και επισκευαστή πλοίων, με μνεία συγκεκριμένων στοιχείων για κάθε μια, ούτε β) ποια ήταν η εργασία του ως "πλοιάρχου λιμένα", σε ποιους πρόσφερε τις υπηρεσίες του και με ποιους όρους. Επομένως η αγωγή ήταν αόριστη, όπως κρίθηκε και με την υπ' αριθ. 20/1992 απόφαση της Ολομέλειας του Δικαστηρίου τούτου. Πρέπει επομένως η αγωγή ν' απορριφθεί και να καταδικασθεί ο ενάγων - αναιρεσείων στην εις το διατακτικό δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου εναγομένου Ελληνικού Δημοσίου (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ. και 22 ν. 3693/1957) 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ 
Δικάζει παρόντων των διαδίκων.
Απορρίπτει την από 1-4-1985 αγωγή Και 
Καταδικάζει τον ενάγοντα - αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου Ελληνικού Δημοσίου την οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.- 
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Μαρτίου 2013. Και 
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Απριλίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ