Αριθμός 300/2007 
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
 
ΣΤ΄ Ποινικό Τμήμα
Σε Συμβούλιο   
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση, Αιμιλία Λίτινα, Βασίλειο Λυκούδη - Εισηγητή, και Βασίλειο Κουρκάκη, Αρεοπαγίτες.
 Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλειου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.
 
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 16 Ιανουαρίου 2007, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου .... , που δεν παρέστη στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ΄ αριθμ. 21513/2002 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.
 Το Τριμελές Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτήν, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 12 Σεπτεμβρίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1683/2006.
 Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλειος Μαρκής εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Φώτιου Μακρή με αριθμό 563/07.12.2006, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:
"1-Εισάγω ενώπιόν σας, κατά τα άρθρα 476 και 513 παρ.1 εδ. α' ΚΠΔ, την 104/12-9-06 αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου .... , που άσκησε ενώπιον του Διευθυντή της Δικαστικής Φυλακής Κορυδαλλού κατά της 21513/02 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμ/κείου Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε για απάτη και απόπειρα εκβίασης σε συνολική ποινή φυλάκισης τριάντα [30] μηνών, η οποία μετατράπηκε σε χρηματική προς 4,40 Ε την ημέρα, και εκθέτω σχετικά τα ακόλουθα:
2-Κατά το άρθρο 476 παρ. 1, (όπως αντικατ. με το άρθρο 2 παρ. 18 του Ν. 2408/96),όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε από πρόσωπο που δεν είχε το δικαίωμα ή εναντίον απόφασης ή βουλεύματος για τα οποία δεν προβλέπεται ή όταν ασκήθηκε εκπρόθεσμα ή χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από το νόμο για την άσκησή του, καθώς και όταν έγινε νόμιμα παραίτηση από το ένδικο μέσο ή σε κάθε άλλη περίπτωση που ο νόμος ρητά προβλέπει ότι το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο (ως συμβούλιο) που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα και, αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανιστούν, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση της απόφασης ή του βουλεύματος που έχει προσβληθεί και την καταδίκη στα έξοδα εκείνου που άσκησε το ένδικο μέσο. Κατά τις διατάξεις του άρθρου 504 παρ. 1 ΚΠΔ "Όταν ο νόμος δεν ορίζει ειδικά κάτι άλλο, αίτηση αναιρέσεως επιτρέπεται μόνο κατά της απόφασης που, όπως απαγγέλθηκε δεν προσβάλλεται με έφεση και κατά της απόφασης του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου που εκδόθηκε ύστερα από άσκηση έφεσης, αν με τις αποφάσεις αυτές το δικαστήριο αποφάνθηκε τελειωτικά για την κατηγορία ή αν έπαυσε οριστικά ή κήρυξε απαράδεκτη την ποινική δίωξη (άρθρο 370)" . 
Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι δεν επιτρέπεται αίτηση αναιρέσεως κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου κατά της οποίας επιτρέπεται το ένδικο μέσο της έφεσης, ανεξάρτητα εάν η επιτρεπόμενη έφεση δεν ασκήθηκε και παρήλθε άπρακτη η οριζόμενη προθεσμία για την άσκησή της, ή εάν ασκήθηκε και απορρίφθηκε είτε για τυπικούς, ως απαράδεκτη ή ως ανυποστήρικτη, είτε για ουσιαστικούς λόγους. [ΑΠ. 1870/01 ΝΟΒ. 50/743, ΑΠ. 1281/01 Π. ΛΟΓ. 01/1795].
3-Στην προκείμενη περίπτωση ο αναιρεσείων, ο οποίος με την 21513/02 απόφαση του Τριμελούς Πλημμ/κείου Αθηνών καταδικάσθηκε για απάτη και απόπειρα εκβίασης σε συνολική ποινή φυλάκισης τριάντα μηνών, ενώ άσκησε κατ' αυτής την από 22-5-06 επιτρεπόμενη από το νόμο έφεσή του, η οποία με την 6317/06 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, εντούτοις ασκεί ήδη την ανωτέρω αίτηση αναιρέσεως εναντίον της ίδιας 21513/02 πρωτοβάθμιας απόφασης του Τριμελούς Πλημμ/κείου Αθηνών, ως δεύτερο ένδικο κατ' αυτής μέσο. Ως εκ τούτου η αίτηση αναιρέσεως ασκείται εναντίον απόφασης για την οποία δεν προβλέπεται και είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη.
3-Κατ' ακολουθία, το δικαστήριο του Αρείου Πάγου σε συμβούλιο πρέπει να απορρίψει ως απαράδεκτη την εισαγόμενη αίτηση αναιρέσεως του ανωτέρω κατηγορουμένου και να καταδικάσει τούτον στα δικαστικά έξοδα, ανερχόμενα στο ποσό των 210 Ε.
ΓΙΑ ΤΟΥΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΩ
Α-Να απορριφθεί η 104/12-9-06 αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου ..... , κατά της 21513/02 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμ/κείου Αθηνών, και
Β-Να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα ανερχόμενα στο ποσό των 210 Ε.
Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Φώτιος Μακρής" 
Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος.  
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρου 504 παρ. 1 εδ. α του ΚΠΔ, όταν ο νόμος δεν ορίζει ειδικά κάτι άλλο, αίτηση αναίρεσης επιτρέπεται μόνο κατά της απόφασης που, όπως απαγγέλθηκε, δεν προσβάλλεται με έφεση και κατά της απόφασης του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, που εκδόθηκε ύστερα από άσκηση έφεσης, αν, με τις αποφάσεις αυτές, το δικαστήριο αποφάνθηκε τελειωτικά για την κατηγορία η αν έπαυσε οριστικά ή κήρυξε απαράδεκτη την ποινική δίωξη. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται με σαφήνεια ότι δεν είναι επιτρεπτή η άσκηση αναίρεσης κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, όταν κατ΄ αυτής έχει ασκηθεί έφεση και έχει ήδη εκδοθεί απόφαση από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Εξάλλου, κατά ο άρθρο 476 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε εναντίον απόφασης, για την οποία δεν προβλέπεται, το δικαστήριο (σε συμβούλιο) που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, κηρύσσει το ένδικο μέσο απαράδεκτο. Στην προκείμενη περίπτωση, με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 21513/2002 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία ο κατηγορούμενος κηρύχθηκε ένοχος απάτης και απόπειρας εκβίασης (άρθρα 386 παρ. 1α, 385 παρ. 1γ, 42 ΠΚ) και του επιβλήθηκε συνολική ποινή φυλάκισης τριάντα μηνών, που μετατράπηκε σε χρηματική προς 4,40 ευρώ ημερησίως. Όπως όμως διαπιστώνεται από την επιτρεπτή επισκόπηση των εγγράφων της δικογραφίας για τον έλεγχο του παραδεκτού ή όχι της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων άσκησε κατ'αυτής της αποφάσεως, που ήταν εκκλητή, την 3726/22-5-2006 έφεση, η οποία με την 6317/06 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών απορρίφθηκε, ως απαράδεκτη. Επομένως, η απόφαση αυτή δεν υπόκειται σε αναίρεση και συνακόλουθα, μετά την ειδοποίηση του αντικλήτου του αναιρεσείοντος να εμφανισθεί στο Συμβούλιο και τη μη εμφάνισή του, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 ΚΠΔ). 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την 104/12-9-2006 αίτηση αναιρέσεως του ..... και ήδη κρατούμενου των Δικαστικών Φυλακών Κορυδαλλού, κατά της. 21513/2002 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και 
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.
  
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 12 Φεβρουαρίου 2007. Και, 
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 13 Φεβρουαρίου 2007.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ      Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ