Μετάφραση σε άλλες γλώσσες (Google Translate) Σύνδεσμος απόφασης - link


Επιστροφή - Back
Απόφαση 8 / 2018    (ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 8/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές της πλήρους Ολομέλειας: Βασίλειο Πέππα, Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Γεώργιο Σακκά, Χρυσούλα Παρασκευά, Αγγελική Αλειφεροπούλου, Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού και Μαρία Χυτήρογλου, Αντιπροέδρους του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Ευγενία Προγάκη, Ειρήνη Καλού, Σοφία Ντάντου, Χρήστο Βρυνιώτη, Δημήτριο Γεώργα, Δημήτριο Τζιούβα, Δήμητρα Κοκοτίνη, Γεώργιο Χοϊμέ, Αβροκόμη Θούα, Νικήτα Χριστόπουλο, Πέτρο Σαλίχο, Ιωάννη Φιοράκη, Ιωάννη Μπαλιτσάρη - Εισηγητή, Γεώργιο Παπαηλιάδη, Γεώργιο Μιχολιά, Ναυσικά Φράγκου, Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου, Μαρία Γκανιάτσου, Νικόλαο Πιπιλίγκα, Γεώργιο Αποστολάκη, Αρετή Παπαδιά, Κωνσταντίνο Πιτταρά, Γεώργιο Παπανδρέου, Αντιγόνη Καραΐσκου - Παλόγου, Κυριάκο Οικονόμου, Ευφροσύνη Καλογεράτου - Ευαγγέλου, Αναστασία Περιστεράκη, Βασιλική Μπαζάκη - Δρακούλη, Σοφία Τζουμερκιώτη, Γρηγόριο Κουτσοκώστα, Λουκά Μόρφη και Γεώργιο Δημάκη, Αρεοπαγίτες, (κωλυομένων των λοιπών δικαστών της σύνθεσης).
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 16 Νοεμβρίου 2017, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χαράλαμπου Βουρλιώτη, (κωλυομένης της Εισαγγελέως Ξένης Δημητρίου - Βασιλοπούλου. και της Γραμματέως Aγγελικής Ανυφαντή για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: I] 1.Γ. Ρ. του Α. κατοίκου ..., 2.Β. Τ. του Δ., συζ. Γ. Ρ., κατοίκου ..., 3.Κ. Κ. του Σ., κατοίκου ..., 4.Γ. Π. του Δ., κατοίκου ..., 5.Ε. συζ. Γ. Π., το γένος ..., κατοίκου ..., 6.Φ. Λ. του Κ., κατοίκου ..., 7.Φ. συζ. Φ. Λ., το γένος Σ. Σ., κατοίκων ..., 8.Γ. Χ. του Δ., κατοίκου ..., 9.Ι. Ι. του Ε., κατοίκου ..., 10.Ε. Κ. του Ι., συζ. Ι. Ι., κατοίκου ..., 11.Π. Π., κατοίκου ..., 12.Έ. Κ., κατοίκου ..., 13.Β. Α. του Ι., κατοίκου ..., 14.Α. συζ. Β. Α., το γένος Ε. Σ., κατοίκου ..., 15.Χ. συζ. Γ. Κ., το γένος Κ. Τ., κατοίκου ..., 16.Σ. Ν. Π., το γένος Β. Ε., κατοίκου ..., 17.Β. Τ. του Μ., κατοίκου ..., 18.Ε. Μ. συζ. Β. Τ., κατοίκου ..., 19.Ε. Γ. Β., κατοίκου ..., 20.Β. συζ. Ε. Β., το γένος Γ. Γ., κατοίκου ..., 21.Ε. Τ. - Δ. του Α., κατοίκου ..., 22.Α. συζ. Ε. Τ. - Δ. το γένος Ν. Μ., κατοίκου ..., 23.Γ. Δ. του Σ., κατοίκου ..., 24.Α. συζ. Γ. Δ. το γένος Π. Κ., κατοίκων ..., 25.Α. Γ. του Κ., κατοίκου ..., 26.Α. Σ. συζ. Α. Γ., κατοίκων ..., 27.Α. Α. του Δ., κατοίκου ..., 28.Βα Α. συζ. Α. Α., κατοίκου ..., 29.Π. Π. του Γ., κατοίκου ..., 30.Ε. Β. του Γ., κατοίκου ..., 31.Δ. Γ. του Β., κατοίκου ..., 32.Ε. συζ. Δ. Γ., το γένος Ε. Σ., κατοίκου ..., 33. Σ. Α. του Σ., κατοίκου ..., 34. Μ. συζ. Σ. Α., το γένος Γ. Π., κατοίκου ..., 35.Ι. Α. του Γ., κατοίκου ..., 36.Σ. Μ. του Σ., κατοίκου ..., 37.Π. Α. του Ι. κατοίκου ..., 38.Μ. Λ., κατοίκου ..., 39.Ν. Α. του Χ., κατοίκου ..., 40.Ε. συζ. Ν. Α., το γένος Σ. Κ., κατοίκου ..., 41.Κ. Α. του Δ., κατοίκου ..., 42.Β. συζ. Κ. Α., το γένος Θ. Μ., κατοίκου ..., 43.Ν Α. του Π., κατοίκου ..., 44.Α. συζ. Ν. Α., το γένος Β. Π., κατοίκου ..., 45.Γ. Β. του Δ., κατοίκου ..., 46.Μ. - Γ. συζ. Γ. Β., το γένος Γ. Χ., κατοίκου ..., 47.Ε. Β. του Ι., κατοίκου ..., 48.Ε. συζ. Ε. Β., το γένος Α. Α., κατοίκου ... , 49.Ν. Β. του Κ., κατοίκου ..., 50.Δ. Γ. του Σ., κατοίκου ..., 51.Ε. συζ. Δ. Γ., το γένος Α. Π., κατοίκου ..., 52.Π. Α. του Ν., κατοίκου ... 53.Μ. συζ. Π. Α. το γένος Ι. Τ., κατοίκου ..., 54.Γ. Ν., κατοίκου ..., 55.κατάργηση δίκης ως προς την Ο. Γ. του Δ., 56.κατάργηση δίκης ως προς την Ε. Γ. του Δ., 57.Π. συζ. Α. Δ., το γένος Π. Γ., κατοίκου ..., 58.Ι. Λ. του Α., κατοίκου ..., 59.Ε. Δ., συζ. Ι. Λ., κατοίκου ..., 60.Θ. - Γ. Δ. του Σ., κατοίκου ..., 61.Σ., συζ. Θ. Δ. το γένος Γ. Τ., κατοίκου ... 62.Ε. Δ. του Θ., κατοίκου ..., 63.Β. Δ. του Ι., κατοίκου ..., 64.Χ. συζ. Ι. Δ., το γένος Β. Σ., κατοίκου ..., 65.Γ. συζ. Π. Δ., το γένος Π. Μ., κατοίκου ..., 66.Ε. Δ. του Π., κατοίκου ..., 67.Κ. Ζ. του Ι., κατοίκου ..., 68.Κ. συζ. Ν. Α., το γένος Ε. Ε., κατοίκου ..., 69.Ε. Α. του Ν., κατοίκου ..., 70.Γ. - Φ. Α. του Ν., κατοίκου ..., 71.Κατάργηση δίκης ως προς τον Δ. Ζ., 72.Κατάργηση δίκης ως προς τον Π. Ζ. του Δ. 72α.Κατάργηση δίκης ως προς την Α. χήρα Δ. Ζ., 73Γ. Κ. του Μ., κατοίκων ..., 74. Ε. συζ. Γ. Κ., το γένος Π. Χ., κατοίκου ..., 75.Μ. συζ. Ν. Κ., το γένος Δ. Μ., κατοίκου ..., 76.Ε. Λ. του Ι., κατοίκου ..., 77.Μ. συζ. Ε. Λ., το γένος Σ. Χ., κατοίκου ..., 78.Α. Λ. του Ν., κατοίκου ..., 79.Γ. συζ. Α. Λ., το γένος Β. Γ., κατοίκου ..., 80.Π. Μ. του Ι., κατοίκου ..., 81.Α. θυγ. Μ. Λ., συζ. Π. Μ., κατοίκου ..., 82.Σ. Λ. του Δ., κατοίκου ..., 83.Χ. συζ. Σ. Λ., το γένος Ι. Ν., κατοίκου ..., 84.Ν. Μ. του Α., κατοίκου ..., 85.Ε. συζ. Ν. Μ., το γένος Α. Χ., κατοίκου ..., 86.Ε. Μ. του Γ., κατοίκου ..., 87.Γ. Μ. του Ε., κατοίκου ..., 88.Φ. Π. του Κ., κατοίκου ..., 89.Σ. Ρ. του Β., κατοίκου ..., 90.Σ. συζ. Σ. Ρ. το γένος Α. Μ., κατοίκου ..., 91.Ε. Ρ. του Σ., κατοίκου ..., 92. Ε. Ρ. του Σ., κατοίκου ..., 93. Δ. Κ. του Γ., κατοίκου ..., 94. Α. συζ. Δ. Κ. το γένος Η. Γ., κατοίκου ..., 95.Χ. Μ. του Κ., κατοίκου ..., 96.Ε. συζ. Χ. Μ., το γένος Χ. Κ., κατοίκου ..., 97.Λ. Μ. του Π., κατοίκου ..., 98.Ε. συζ. Λ. Μ., το γένος Κ. Τ., κατοίκου ..., 99. Γ. Μ. του Α., κατοίκου ..., 100.Α. Μ. του Σ., κατοίκου ..., 101.Α. συζ. Α. Μ., το γένος Γ. Π., κατοίκου ..., 102.Ε. Π. του Κ., κατοίκου ..., 103.Δ. συζ. Ε. Π. το γένος Χ. Σ., κατοίκου ..., 104. Μ. Π. του Κ., συζ. Γ. Ο., κατοίκου ..., 105.Δ. Κ. του Κ., κατοίκου ..., 106.Α. συζ. Δ. Κ. το γένος Ν. Κ., κατοίκου ..., 107.Π. Μ. του Κ., κατοίκου ..., 108.Σ. συζ. Π. Μ. το γένος Ν. Π., κατοίκου ..., 109.Π. Ξ. του Ε., κατοίκου ..., 110. Ε. συζ. Π. Ξ., το γένος Π. Σ., κατοίκου ..., 111.Χ. Π. του Ι., κατοίκου ..., 112. Μ. συζ. Χ. Π., το γένος Ι. Π., κατοίκου ..., 113.Χ. Π. του Α., κατοίκου ..., 114.Ε. συζ. Χ.Π., το γένος Γ. Φ., κατοίκου ..., 115.Π. Π. του Ν., κατοίκου ..., 116.Δ. Π. του Κ., κατοίκου ..., 117.Ό. συζ. Δ. Π., το γένος Σ. Κ., κατοίκου ..., 118.Γ. Π. του Δ., κατοίκου ..., 119.Γ. Τ., συζ. Γ. Π., κατοίκου ..., 120. Ι. Π. του Γ., κατοίκου ..., 121. Δ. Π. του Γ., κατοίκου ..., 122.Χ. Π. του Γ., κατοίκου ..., 123. Ε. - Ρ. Π. του Γ., κατοίκου ..., 124. Α. Π. του Γ., κατοίκου ..., 125. Α. Γ. συζ. Α. Π., κατοίκου ..., 126. Γ. Π. του Α., κατοίκου ..., 127. Σ. Π. του Α., κατοίκου ..., 128. Η. Π. του Ν., κατοίκου ..., 129. Α. συζ. Η. Π. το γένος Κ. Β., κατοίκου ..., 130. Κ. Ρ. του Ι., κατοίκου ..., 131. Μ. Π. του Μ. συζ. Κ. Ρ., κατοίκου ..., 132. Σ. Ρ. του Γ., κατοίκου ..., 133. Σ. Π. συζ. Σ. Ρ., κατοίκου ..., 134. Ε. χήρας Κ. Ρ., το γένος Ε. Ξ., κατοίκου ..., 135. Α. Α. του Ν., συζ. Κ. Σ., κατοίκου ..., 136. Μ. Σ. του Κ., κατοίκου ..., 137. Γ. Τ. του Α., κατοίκου ..., 138.Ε. συζ. Γ. Τ., το γένος Π. Π., κατοίκου ..., 139. Φ. Τ. του Α., κατοίκου ..., 140. Φ. συζ. Φ. Τ., το γένος Π. Π., κατοίκου ..., 141. Γ. Φ. του Α., κατοίκου ..., 142. Μ. Φ. του Ε., κατοίκου ..., 143. Α. συζ. Μ. Φ., το γένος Χ. Φ., κατοίκου ..., 144.Α. - Α. Χ. συζ. Δ. Α., κατοίκου ..., 145. Α. συζ. Ι. Χ., το γένος Ι. Τ., κατοίκου ..., 146. Χ. Χ. του Ι., κατοίκου ..., 147. Ε. Τ. του Φ., κατοίκου ..., 148. Μ. συζ. Ε. Τ., το γένος Β. Φ. κατοίκου ..., 149. Ζ. Α. του Σ., κατοίκου ..., 150. Ν. Φ. του Θ., κατοίκου ..., 151. Α. συζ. Ν. Φ., το γένος Ν. Κ., κατοίκου ..., 152. Κ. Β. του Π., κατοίκου ..., 153. Θ. Π. Μ., συζ. Κ. Β., κατοίκου ..., 154. Λ. Β. του Α., κατοίκου ..., 155. Θ. Μ. του Κ., κατοίκου ..., 156. Ά. συζ. Θ. Μ. το γένος Σ. Β., κατοίκου ..., 157. Π. Π. του Γ., κατοίκου ..., 158. Ε. Β. συζ. Π. Π., κατοίκου ..., 159. Λ. Σ. του Ξ., κατοίκου ..., 160. Α. Δ. του Β. συζ. Λ. Σ., κατοίκου ..., 161. Δ. Σ. του Ξ., κατοίκου ..., 162. Γ. Μ. του Δ., κατοίκου ..., 163. Μ. συζ. Γ. Μ., το γένος Γ. Ζ., κατοίκου ..., 164. Γ. Τ. του Β., κατοίκου ..., 165.Σ. συζ. Γ. Τ., το γένος Ε. Κ., κατοίκου ..., 166. Γ. Β. του Δ., κατοίκου ..., 167. Μ. Γ. του Γ., συζ. Γ. Β., κατοίκου ..., 168. Ε. Φ. Π., κατοίκου ..., 169. Ε. Κ. του Κ., κατοίκου ..., 170. Α. Γ. συζ. Ε. Κ., κατοίκου ..., 171 Μ. Κ. του Α., κάτοικος ..., 172. Κ. συζ. Μ. Κ. το γένος Ν. Μ., κατοίκου ..., 173. Γ. - Α. Γ. του Η., κατοίκου ..., II] 1 Ι. Ξ. του Θ., κατοίκου ..., 2.Ε. συζ. Ι. Ξ., το γένος Γ. Μ., κατοίκου ..., 3. Ε. Φ. , Μ. Φ., το γένος Ι. Λ., 4. Α. Μ. του Γ. συζ. Ι. Λ., κατοίκου ..., 5. Α. Γ. του Α., κατοίκου ..., 6. Θ. Μ. του Μ., συζ. Α. Γ., κατοίκου ..., 7. Γ. Τ. του Α., κατοίκου ..., 8.Α. Ι. συζ. Γ. Τ., κατοίκου ..., 9.Κ. Μ. του Β., κατοίκου ..., 10.Ε. Σ. του Α., συζ. Κ. Μ. του Β., κατοίκου ..., 11. Μ. Β. του Γ., συζ. Σ. Μ., κατοίκου ..., 12. Β. - Α. Μ. του Σ., κατοίκου ..., 13.Δ. Μ. του Σ., κατοίκου ..., 14. Α. Σ. του Κ., κατοίκου ..., 15.Α. - Ε. Α. του Ζ., , Α. Σ., κατοίκου ..., 16. Δ. Τ. του Α., κατοίκου ..., 17. Ε. Β. του Ι., συζ. Δ. Τ., κατοίκου ..., 18.Ι. Τ. του Γ., κατοίκου ..., 19.Ε. Τ. του Ι., συζ. Ι. Τ., κατοίκου ..., 20. Α. Λ. του Γ., κατοίκου ..., 21. Δ. Δ. του Μ. συζ. Α. Λ., κατοίκου ..., 22. Ε. Λ. του Α., κατοίκου ... και 23. Γ. Λ. του Α., κατοίκου .... Οι I] 3ος, 15η, 17ος, 21ος, 22η, 23ος, 47ος, 48η, 49ος, 58ος, 59ος, 63ος, 64η, 65η, 66ος, 67ος, 73ος, 83η, 87ος, 93ος, 94η, 129η, 147ος, 166ος και 197η δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο και οι λοιποί εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αθηνά Μιχελή, που κατέθεσε προτάσεις.
Της αναιρεσίβλητης: ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στον … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Γεώργιο Δαούτη και Βασίλειο Κουτσοκώστα, που κατέθεσαν προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-8-2010 αγωγή των ήδη ΙI] αναιρεσειόντων και την από 20-10-2010 αγωγή των ήδη I] αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθήνας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1350/2011 και 1351/2011 του ίδιου δικαστηρίου αντίστοιχα, με τις οποίες έκρινε εαυτό αναρμόδιο και παρέπεμψε την υπόθεση στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθήνας, 4899/2014 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθήνας συνεκδικάζοντας τις ως άνω αγωγές και 1863/2016 του Εφετείου Αθήνας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 4/11/2016 αίτησή τους, η οποία εισήχθη προς συζήτηση στην Πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με το με αριθμό 158/2017 κοινό πρακτικό της Προέδρου και της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, επειδή τίθεται νομικό ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος. Την αναίρεση της ως άνω απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες και με τους από 12/10/2017 προσθέτους λόγους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Οι πληρεξούσιοι των διαδίκων, αφού έλαβαν, κατά σειρά, το λόγο από τον Πρόεδρο, ανέπτυξαν και προφορικά τους σχετικούς ισχυρισμούς τους, οι οποίοι αναφέρονται και στις προτάσεις τους. Η πληρεξούσια των παραστάντων αναιρεσειόντων ζήτησε να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, οι πληρεξούσιοι της αναιρεσίβλητης την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
Ο Εισαγγελέας, αφού έλαβε τον λόγο από τον Πρόεδρο, πρότεινε να απορριφθούν οι προβαλλόμενοι λόγοι αναιρέσεως ως αβάσιμοι. Κατόπιν αυτών ο Πρόεδρος έδωσε εκ νέου το λόγο στους πιο πάνω πληρεξούσιους των διαδίκων, οι οποίοι αναφέρθηκαν σε όσα προηγουμένως είχαν αναπτύξει.
Κατά την 17η Mαΐου 2018, ημέρα που συγκροτήθηκε το Δικαστήριο τούτο προκειμένου να διασκεφθεί για την ανωτέρω υπόθεση, ήταν απόντες οι Αντιπρόεδροι του Αρείου Πάγου Γεώργιος Σακκάς, Γεώργιος Λέκκα και Πηνελόπη Ζωντανού και οι Αρεοπαγίτες Χρήστος Βρυνιώτης, Δημήτριος Γεώργας, Δήμητρα Κοκοτίνη, Πέτρος Σαλίχος, Γεώργιος Αποστολάκης και Κωνσταντίνος Πιτταράς, οι οποίοι είχαν δηλώσει κώλυμα αρμοδίως. Παρά ταύτα, παρισταμένων, πλην αυτών, πλέον των είκοσι εννέα (29) μελών εκ των συμμετασχόντων στη συζήτηση την υπόθεσης, κατ' άρθρο 23 παρ.2 του ν. 1756/1988, όπως ισχύει με την τροποποίηση με το άρθρο 44 του ν. 3659/2008, το Δικαστήριο είχε την εκ του νόμου απαρτία για να διασκεφθεί.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την 158/2017 κοινή πράξη του Προέδρου και της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, παραπέμφθηκε για εκδίκαση στην Πλήρη Ολομέλεια του Δικαστηρίου τούτου, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 563 παρ. 1, 2 περ. β' και 3 ΚΠολΔ και 23 παρ. 2 του Κώδικα Οργανισμού Δικαστηρίων και Κατάστασης Δικαστικών Λειτουργών, που κυρώθηκε με το ν. 1756/1988, η από 4 Νοεμβρίου 2016 αίτηση των αναιρεσειόντων κατά της 1863/2016 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, διότι κρίθηκε, ότι με την αίτηση αυτή τίθεται νομικό ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος.
Η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως και οι από 12-10-2017 πρόσθετοι λόγοι αυτής, πρέπει να συνεκδικασθούν λόγω της μεταξύ τους συνάφειας (ΚΠολΔ 246, 573 παρ. 1 και 569).
Από τις διατάξεις των άρθρων 108, 110 παρ. 2, 498 παρ. 1, 568 παρ. 1 και 2 και 576 παρ.1-3 ΚΠολΔ, προκύπτει, ότι αν κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν μετάσχει με τον προσήκοντα τρόπο σ' αυτή κάποιος διάδικος, το δικαστήριο ερευνά αυτεπαγγέλτως ποιος από τους διαδίκους επέσπευσε τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως και αν μεν την συζήτησή της επέσπευσε εγκύρως ο απολειπόμενος διάδικος κλητεύοντας νόμιμα και εμπρόθεσμα τους λοιπούς ή κλητεύθηκε ο ίδιος νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση άλλο διάδικο, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι, διαφορετικά, αν δηλαδή δεν προκύπτει έγκυρη επίσπευση της συζητήσεώς της ή δεν μπορεί να διαπιστωθεί ποιος διάδικος επέσπευσε τη συζήτησή της, αυτή κηρύσσεται απαράδεκτη, ως προς όλους τους διαδίκους και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήση, εκτός αν πρόκειται για απλή ομοδικία, οπότε κατά το άρθρο 62 του ν. 4139/2013, που προσέθεσε δεύτερο εδάφιο στην παρ. 3 του άρθρου 576 ΚΠολΔ και εφαρμόζεται, κατά το άρθρο 98 του ίδιου νόμου και στις εκκρεμείς υποθέσεις, εφόσον βέβαια αυτές δεν είχαν ήδη συζητηθεί κατά την έναρξη ισχύος του νέου νόμου (20-3-2013), η υπόθεση χωρίζεται και η συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως χωρεί παραδεκτά, ως προς όσους από τους διαδίκους εκπροσωπούνται από πληρεξούσιο δικηγόρο ή έχουν νόμιμα κλητευθεί, ενώ κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς τους λοιπούς.
Στην προκείμενη περίπτωση, η συζήτηση της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως επισπεύδεται με την επιμέλεια των αναιρεσειόντων. Κατά τη συζήτηση αυτής, όπως προκύπτει από τα πρακτικά δημόσιας συνεδριάσεως του Δικαστηρίου τούτου, κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του οικείου πινακίου, δεν παραστάθηκαν ούτε εκπροσωπήθηκαν από δικηγόρο οι αναιρεσείοντες: 1) Κ. Κ. του Σ., 2) Χ. συζ. Γ. Κ., 3) Β. Τ. του Μ., 4) Ε. Τ. - Δ. του Α., 5) Α. συζ. Ε. Τ. το γένος Ν. Μ., 6) Γ. Δ. του Σ., 7) Ε. Β. του Ι., 8) Ε. συζ. Ε. Β., 9) Ν. Β. του Κ., 10) Ι. Λ. του Α., 11) Ε. Δ. συζ. Ι. Λ., 12) Β. Δ. του Ι., 13) Χ. συζ. Ι. Δ., 14) Γ. συζ. Π. Δ., 15) Ε. Δ. του Π., 16) Κ. Ζ. του Ι., 17) Γ. Κ. του Μ., 18) Χ. συζ. Σ. Λ., 19) Γ. Μ. του Ε., 20) Δ. Κ. του Γ., 21) Α. συζ. Δ. Κ. το γένος Η. Γ., 22) Α. συζ. Η. Π., 23) Ε. Τ. του Φ., 24) Γ. Β. του Δ. και 25) Μ. Γ. του Γ. συζ. Γ. Β.. Από τα επισκοπούμενα δε διαδικαστικά έγγραφα δεν προκύπτει αν οι αναιρεσείοντες αυτοί επισπεύδουν τη συζήτηση εγκύρως, έχοντας δώσει προς τούτο στην δικηγόρο Αθηνά Μιχελή πληρεξουσιότητα με βάση την οποία η τελευταία να επισπεύσει τη συζήτηση αυτή της αιτήσεως. Επομένως ως προς αυτούς πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση. Περαιτέρω, όπως από τα ίδια πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης προκύπτει, εμφανίσθηκε η δικηγόρος Αθηνά Μιχελή και δήλωσε ότι παρίσταται και εκπροσωπεί από τους λοιπούς αναιρεσείοντες και τους κατωτέρω αναφερόμενους και ειδικότερα τους: 1) Ε. Μ., συζ. Β. Τ., 2) Ν. Α. του Π., 3) Α. συζ. Ν. Α., 4) Θ. - Γ. Δ. του Σ., 5) Σ. συζ. Θ. Δ., 6) Ε. Δ. του Θ., 7) Ε. συζ. Γ. Κ., 8) Ε. Μ. του Γ., 9) Φ. Π. του Κ., 10) Μ. συζ. Ε. Τ. και 11) Π. Π. του Ν.. Όμως προς τούτο (παράσταση και εκπροσώπησή τους), η ανωτέρω δικηγόρος, πλην καθ' όσον αφορά τον τελευταίο, δεν επικαλέσθηκε ούτε προσκόμισε ειδικά πληρεξούσια, από τα οποία να προκύπτει, ότι αυτή έχει διοριστεί νόμιμα ως πληρεξούσιος δικηγόρος των αναιρεσειόντων αυτών, ώστε νόμιμα να παρίσταται γι' αυτούς και να τους εκπροσωπεί. Ως προς δε τον τελευταίο (Π. Π. του Ν.) επικαλείται το …/25-6-2011 πληρεξούσιο της συμβολαιογράφου … Β. Ρ., το οποίο όμως δεν προσκομίζει.
Συνεπώς, δεν αποδεικνύεται η χορήγηση, από τους τελευταίους, νόμιμης πληρεξουσιότητας στην εν λόγω δικηγόρο, με κάποιον από τους συστατικούς τύπους του άρθρου 96 παρ. 3 ΚΠολΔ.- Πλέον τούτων, η ανωτέρω δικηγόρος προσκομίζει προς απόδειξη της παρασχεθείσης σ' αυτήν ειδικής πληρεξουσιότητας για την παράσταση και την δι' αυτής εκπροσώπηση ενός εκάστου των κατωτέρω αναφερομένων αναιρεσειόντων, το έναντι αυτού αναφερόμενο γενικό πληρεξούσιο και δη των: 1) Γ. Π. του Δ. και 2) Ε. συζ. Γ. Π., το γένος ..., το …/13-7-2010 της συμβολαιογράφου …, 3) Ι. Ι. του Ε. και 4) Ε. Κ. του Ι., συζ. Ι. Ι., το …/23-6-2011 του συμβολαιογράφου … Γ. Σ. Δ., 5) Π. Π., το …/27-10-2010 του συμβολαιογράφου … Σ. Σ. - Β., 6) Έ. Κ., το …/2-11-2010 της συμβολαιογράφου … Ό. Α., 7) Ε. Γ. Β. και Β. συζ. Ε. Β., το …/1-11-2010 της συμβολαιογράφου … Ά. θυγ. Σ. Β., 8) Μ. , Σ. Α., το γένος Γ. Π., κατοίκου ... το …/1-11-2010 της συμβολαιογράφου … Β. Χ., 9) Π. Α. του Ν. και 10) Μ. συζ. Π. Α., το γένος Ι. Τ., το …/2-3-2011 της συμβολαιογράφου … Ε. Χ. Ι. Β., 11) Π. συζ. Α. Δ., το γένος Π. Γ., το …/20-9-2011 της συμβολαιογράφου … Ε. Μ. - Μ., 12) Μ. συζ. Ν. Κ., το γένος Δ. Μ., το …/31-5-2011 της συμβολαιογράφου … Ε. Κ. Κ., 13) Ε. Λ. του Ι., το …/1-7-2011 της συμβολαιογράφου … Μ. - Χ. Χ., 14) Μ. συζ. Ε. Λ., το γένος Σ. Χ., το …/1-7-2011 της συμβολαιογράφου … Μ. - Χ. Χ., 15) Α. Λ. του Ν. και 16) Γ. συζ. Α. Λ., το γένος Β. Γ., το …/2-11-2010 της συμβολαιογράφου … Σ. Σ., 17) Σ. Λ. του Δ., το …/27-10-2010 του συμβολαιογράφου … Ι. Β. του Χ., 18) Λ. Μ. του Π. και 19) Ε. συζ. Λ. Μ., το γένος Κ. Τ. το …/7-10-2010 της συμβολαιογράφου … Ε. Σ. του Γ., 20) Α. Μ. του Σ. και 21) Α. συζ. Α. Μ., το γένος Γ. Π., το …/31-5-2011 της συμβολαιογράφου … Ε. Κ. Κ., 22) Ε. Π. του Κ., 23) Δ. συζ. Ε. Π., το γένος Χ. Σ. και 24) Μ. Π. του Κ. το …/2-11-2010 της συμβολαιογράφου … Μ. Μ., 25) Π. Μ. του Κ. και 26) Σ. συζ. Π. Μ., το γένος Ν. Π., το …/1-6-2011 της συμβολαιογράφου … Π. Κ. - Α., 27) Χ. Π. του Ι. και 28) Μ. συζ. Χ. Π., το γένος Ι. Π., το …/7-6-2011 της συμβολαιογράφου … Θ. Α., 29) Δ. Π. του Κ. και 30) Ό. συζ. Δ. Π., το γένος Σ. Κ., το …/26-7-2010 της συμβολαιογράφου … Ξ. συζ. Γ. Σ., 31) Η. Π. του Ν., το …/6-7-2011 της συμβολαιογράφου Κ. Ε. Α. Λ., 32) Ε. χήρας Κ. Ρ., το γένος Ε. Ξ., το …/27-10-2010 της συμβολαιογράφου … Φ. Η., 33) Μ. Σ. του Κ., το …/21-6-2011 της συμβολαιογράφου … Μ. Β. Τ., 34) Φ. Τ. του Α. και 37) Φ. συζ. Φ. Τ., το γένος Π. Π., το …/30-5-2011 της συμβολαιογράφου … Α. συζ. Ε. Σ., 35) Μ. Φ. του Ε., το …/6-6-2011 της συμβολαιογράφου … Ε. θυγ. Σ. Χ. συζ. Μ. Α., 36) Α. συζ. Ι. Χ., το γένος Ι. Τ., το …/8-9-2011 της συμβολαιογράφου … Β. Κ. - Τ., 37) Χ. Χ. του Ι., το …/8-9-2011 της συμβολαιογράφου … Ε. Κ. Μ., 38) Ζ. Α. του Σ., το …/2-11-2010 της συμβολαιογράφου … Ε. Π. Π., 39) Ν. Φ. του Θ. και 40) Α. συζ. Ν. Φ., το γένος Ν. Κ., το …/23-11-2010 της συμβολαιογράφου … Ε. Γ. Μ. συζ. Λ. Π., 41) Θ. Κ. Μ. και 42) Ά. συζ. Θ. Μ., το γένος Σ. Β., το …/1-11-2010 της συμβολαιογράφου Τ. Π. Ν. Α. συζ. Κ. Κ., 43) Γ. Μ. του Δ. και 44) Μ. Γ. Μ., το γένος Γ. Ζ., το …/21-6-2011 της συμβολαιογράφου … Μ. Β. Τ., 45) Ε. Φ. Π. το …/15-7-2010 της συμβολαιογράφου … Ε. Μ. Κ., 46) Ε. Κ. του Κ. και 47) Α. Γ. συζ. Ε. Κ., το …/25-1-2011 του συμβολαιογράφου … Γ. Π. Κ. και 48) Γ. Α. Γ., του Η., το …/1-8-2011 του συμβολαιογράφου … Μ. Π. του Γ.. Όμως, με βάση τα προαναφερόμενα πληρεξούσια, ενόψει του ότι από αυτά προκύπτει, ότι από τότε που δόθησαν και μέχρι του χρόνου αυτού συζητήσεως της υπό κρίση αναιρέσεως έχει παρέλθει διάστημα μεγαλύτερο της πενταετίας, οι αναιρεσείοντες αυτοί δεν εκπροσωπούνται νομίμως από την ανωτέρω δικηγόρο.- Επομένως, αφού όλοι οι προαναφερόμενοι αναιρεσείοντες, οι οποίοι φέρεται ότι επισπεύδουν την συζήτηση της υποθέσεως και είναι απλοί ομόδικοι με τους λοιπούς νομίμως παρισταμένους, δεν προκύπτει, κατά τις ανωτέρω διακρίσεις, ότι εκπροσωπούνται νομίμως από την προαναφερόμενη δικηγόρο, πρέπει, κατ' εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 576 παρ. 3 εδάφ. β' ΚΠολΔ, όπως το εδάφ. β' προστέθηκε με το άρθρο 62 του ν. 4139/2013, ως προς αυτούς, να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της αιτήσεως και να διαταχθεί χωρισμός της υποθέσεως και η συζήτησή της ως προς του λοιπούς αναιρεσείοντες, που νομίμως παρίστανται.- Μετά ταύτα, ως προς τους νομίμως εκπροσωπουμένους από την ανωτέρω δικηγόρο και παρισταμένους αναιρεσείοντες, η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως κατά της ανωτέρω αναιρεσιβαλλομένης τελεσιδίκου αποφάσεως, που εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία των διαδίκων (δημοσιεύθηκε την 9-6-2016 και επιδόθηκε την 10-10-2016 από την αναιρεσίβλητη στην παραστάσα στο Εφετείο πληρεξούσιο δικηγόρο των εκκαλούντων και ήδη αναιρεσειόντων - ΚΠολΔ 143 παρ. 1, 564 παρ.1), ασκηθείσα, την 8-11-2016, νομοτύπως και εμπροθέσμως, είναι παραδεκτή (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ) και πρέπει, όπως προαναφέρθηκε, να ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ), συνεκδικαζόμενη, λόγω της μεταξύ τους συναφείας, με τους παραδεκτώς και εμπροθέσμως ασκηθέντες (κατατεθέντες στην Γραμματεία του Αρείου Πάγου την 12-10-2017 και επιδοθέντες αυθημερόν στην αναιρεσίβλητη) από 12-10-2017 προσθέτους λόγους αυτής (άρθρα 246, 573 παρ. 1 και 569 ΚΠολΔ).- Από τα έγγραφα της δικογραφίας προκύπτει, ότι η διαδικαστική πορεία της υποθέσεως είναι η ακόλουθη: Οι άνω ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες υπό στοιχ. I, με την από 20-10-2010 (αριθμ. καταθ. …/2010) αγωγή τους, προς το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, ισχυρίστηκαν ότι δυνάμει των αναφερομένων στην αγωγή συμβάσεων χρονομεριστικής μίσθωσης, που καταρτίστηκαν από το έτος 1991 και εντεύθεν, μεταξύ εκάστου αυτών και της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "... ΑΕ", (".... ΑΕ") και το διακριτικό τίτλο "...", η τελευταία εκμίσθωσε, αντί του αναφερόμενου στην αγωγή συμφωνηθέντος μισθώματος, που προκαταβλήθηκε, στους ενάγοντες, για χρονικό διάστημα πενήντα ετών, με καταληκτική ημερομηνία την 31-12-2040, τα αναφερόμενα στην αγωγή διαμερίσματα του ενός από τα τρία κτίρια ξενοδοχείων του συγκροτήματος "...", που βρίσκονται στη …, και ειδικότερα του κτιρίου "...", τα οποία (κτίρια) ανήκαν κατά κυριότητα σ' αυτή, τα οποία (μίσθια διαμερίσματα) οι ενάγοντες παρέλαβαν από την έναρξη των χρονομεριστικών μισθώσεων και τα χρησιμοποιούσαν συνεχώς κατά τα συμφωνηθέντα χρονικά διαστήματα. Ότι η ως άνω εκμισθώτρια εταιρία ".... ΑΕ" είχε λάβει κατά το χρονικό διάστημα των ετών, από 1969 έως 1990, δάνεια από τις Τράπεζες …, … και … για την εξασφάλιση των οποίων είχαν εγγραφεί υποθήκες, πλην των άλλων, και επί των ως άνω μισθίων ακινήτων, οι οποίες (δανείστριες Τράπεζες) είχαν συναινέσει στην κατάρτιση των εν λόγω χρονομεριστικών μισθώσεων. Ότι κατά το έτος 1997, η εκμισθώτρια εταιρία ".... ΑΕ" περιήλθε σε αδυναμία πληρωμής των ληξιπρόθεσμων χρεών της και ύστερα από σχετική αίτηση των άνω ενυπόθηκων δανειστριών Τραπεζών, που εκπροσωπούσαν το 51% του συνόλου των οφειλών αυτής (εκμισθώτριας εταιρίας), τέθηκε υπό το καθεστώς της ειδικής εκκαθάρισης του άρθρου 46α του ν. 1892/1990, δυνάμει της 915/1997 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης και διορίστηκε ειδική εκκαθαρίστρια αυτής η εταιρία "...", θυγατρική της δανείστριας Τράπεζας "…". Ότι κατά το έτος 1998, έγινε δημόσιος πλειοδοτικός διαγωνισμός για την πώληση του συνόλου του ενεργητικού της υπό ειδική εκκαθάριση τεθείσας εκμισθώτριας εταιρίας και ανακηρύχθηκε πλειοδότρια η δανείστρια Τράπεζα "… ΑΕ", η οποία επεφύλαξε για τον εαυτό της το δικαίωμα, για την περίπτωση που θα αναδεικνυόταν πλειοδότρια, είτε να συμβληθεί η ίδια, ατομικά, κατά την κατάρτιση της σύμβασης μεταβίβασης του ενεργητικού της υπό εκκαθάρισης εταιρίας, είτε να υποδείξει η ίδια τρίτο, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, για την επ' ονόματί του, και υπό τους αυτούς όρους και προϋποθέσεις, κατάρτιση της σύμβασης μεταβίβασης του ενεργητικού της υπό εκκαθάριση εταιρίας. Ότι στη συνέχεια, η Τράπεζα "… ΑΕ", υπέδειξε την εναγόμενη και ήδη αναιρεσίβλητη εταιρία και κατόπιν τούτου καταρτίσθηκε μεταξύ αυτής (εναγομένης- αναιρεσίβλητης) και της ειδικής εκκαθαρίστριας η …/21-1-1999 σύμβαση μεταβίβασης του ενεργητικού της, της συμβολαιογράφου … Ι. Μ. - Χ., δυνάμει της οποίας μεταβιβάσθηκε στην εναγομένη όλο το ενεργητικό της υπό εκκαθάριση εκμισθώτριας εταιρείας, στο οποίο περιλαμβάνεται και το ξενοδοχειακό συγκρότημα "...", όπου βρίσκονται τα μίσθια διαμερίσματα, η δε εναγομένη κατέβαλε το εκπλειστηρίασμα. Ότι η τελευταία από τις 21-1-1999, που αγόρασε το ενεργητικό της αρχικής εκμισθώτριας εταιρίας και κατά τον πρώτο χρόνο, που απέκτησε την ιδιότητα της ιδιοκτήτριας του συγκροτήματος, που περιελάμβανε και τα χρονομισθωμένα διαμερίσματα, ουδόλως αμφισβήτησε την ισχύ των χρονομεριστικών μισθώσεων, ούτε παρεμπόδισε την χρήση των μισθίων διαμερισμάτων από τους ίδιους ως χρονομισθωτές, αντίθετα συμπεριφέρθηκε ως εκμισθώτρια, η οποία είχε υπεισέλθει πλήρως στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις συμβάσεις, παρείχε τις συμφωνημένες υπηρεσίες, και τήρησε πλήρως τον Κανονισμό Χρονομεριστικής Μίσθωσης, προβαίνοντας στις προβλεπόμενες από αυτόν ενέργειες, ήτοι: α) συγκάλεσε ως εκμισθώτρια τις προβλεπόμενες κατ' έτος γενικές συνελεύσεις, προσκαλώντας καθένα από αυτούς, με ατομικές προσκλήσεις, β) συμμετείχε στις συνελεύσεις αυτές με την ιδιότητα της εκμισθώτριας, ορίζοντας εκπροσώπους της, γ) επιβεβαίωσε πλήρως την υπεισέλευσή της στη θέση της εκμισθώτριας, δ) απηύθυνε σ' αυτούς ατομικές προσκλήσεις, ζητώντας την καταβολή στην ίδια των κοινόχρηστων δαπανών του έτους 1999 και προηγούμενων ετών, υποδεικνύοντας τραπεζικό λογαριασμό τον οποίο τηρούσε στην … ΑΕ, για τη σχετική καταβολή, ε) εισέπραξε τις δαπάνες αυτές και απέστειλε σε καθένα τη σχετική απόδειξη είσπραξης, στ) τους κοινοποίησε την επιστολή και σειρά εγγράφων, μεταξύ των οποίων τα σχετιζόμενα με τον απολογισμό της διαχειριστικής περιόδου 1-11-1998/31-10-1999 και τον προϋπολογισμό διαχείρισης χρονομεριστικών μισθώσεων περιόδου 1-11-1999/31-10-2000, με τα οποία τους αναγνωρίζει ως μισθωτές - δικαιούχους χρήσης του συγκροτήματος, κατά τα εκτιθέμενα ειδικότερα στην αγωγή. Ότι έτσι, με την προεκτεθείσα συμπεριφορά της δημιούργησε σ' αυτούς την πεποίθηση ότι υπεισήλθε στη θέση της αρχικής εκμισθώτριας και ότι δεν πρόκειται να αμφισβητήσει το κύρος των μισθώσεων αυτών. Ότι παρά το γεγονός, όμως, αυτό, η εναγόμενη εντελώς αιφνιδιαστικά, μετέβαλε την άνω συμπεριφορά της και για πρώτη φορά επικαλέσθηκε την ακυρότητα των επίδικων χρονομεριστικών μισθώσεων και αμφισβήτησε την υπεισέλευσή της, ως εκμισθώτρια σ' αυτές, στις 26-3-2000, οπότε άρχισε να αμφισβητεί το μισθωτικό τους δικαίωμα, προχωρώντας στην έναρξη της διαδικασίας αποβολής τους από τα μίσθια διαμερίσματα. Ότι συγκεκριμένα, κατά τον άνω χρόνο, τους κοινοποίησε αντίγραφο εξ απογράφου του …/1999 συμβολαίου μεταβίβασης του ενεργητικού της υπό εκκαθάριση εκμισθώτριας εταιρείας, με επιταγή για την αποβολή τους και τον Απρίλιο του έτους 2000, τους απέβαλε από τα μίσθια διαμερίσματα και προέβη σε παράνομη κατάληψή τους, απαγορεύοντας από τότε διαρκώς την κατ' έτος χρήση τους, με αποτέλεσμα να μην έχουν πρόσβαση στην περιουσία τους, κατά το καθοριζόμενο κατ' έτος χρονικό διάστημα και να αδυνατούν να απολαύσουν εκεί τις διακοπές τους. 'Ότι έκτοτε, εκμεταλλεύτηκε η ίδια τα διαμερίσματα, είτε μισθώνοντας αυτά σε τρίτους, εισπράττοντας το μίσθωμα, είτε αξιοποιώντας τα για τους επενδυτικούς της σκοπούς, όπως για τη στέγαση σχολής τουριστικών επαγγελμάτων, την οποία ίδρυσε και στέγασε εντός του κτιρίου ..., εισπράττοντας δίδακτρα. Ότι κατόπιν των ανωτέρω, άσκησαν την από 5-9-2002 αγωγή τους κατά της εναγομένης, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, με την οποία ζήτησαν, να αναγνωριστεί, ότι οι επίδικες συμβάσεις χρονομεριστικής μίσθωσης είναι έγκυρες, ισχυρές και δεσμευτικές για την εναγομένη και να διαταχθεί η απόδοση των μισθίων σε καθένα από αυτούς, κυρίως με βάση τις μεταξύ τους συμβάσεις και επικουρικά λόγω της καταχρηστικής και εκ τούτου παράνομης συμπεριφοράς της εναγομένης. Ότι επί της αγωγής εκδόθηκε, αρχικά, η 133/2004 απόφαση του άνω Δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή τους και μετά από άσκηση έφεσης, εκδόθηκε, αντιμωλία των διαδίκων κατά τη διαδικασία των μισθωτικών διαφορών, η 2293/2009 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία εξαφανίστηκε εν μέρει η πρωτόδικη 133/2004 απόφαση, έγινε δεκτή η αγωγή τους κατά την επικουρική της βάση και αφού αναγνωρίστηκε, ότι το δικαίωμα της εναγομένης να τους αποβάλει από τα μίσθια διαμερίσματα ασκείται καταχρηστικά και ότι δεν δικαιούται να τους αποβάλει από αυτά, υποχρεώθηκε η εναγομένη να αποδώσει σε καθένα από αυτούς τη χρήση των χρονομισθωμένων διαμερισμάτων. Ότι η εναγομένη, παρά την ως άνω άνω τελεσίδικη κρίση, ότι η συντελεσθείσα το έτος 2000 αποβολή τους από τα διαμερίσματα, ήταν παράνομη και καταχρηστική, αντί να αποδώσει σ' αυτούς τη χρήση, με τις αναφερόμενες παράνομες μεθοδεύσεις, συνιστάμενες τόσο στην υλική καταστροφή, όσο και στη μεταβολή της νομικής κατάστασης των μίσθιων διαμερισμάτων, των οποίων έλαβαν γνώση στις αρχές του έτους 2010, ματαίωσε υπαίτια το δικαίωμα της επανεγκατάστασής τους στα μίσθια διαμερίσματα, παραβιάζοντας το δικαίωμά τους στην περιουσία τους, με την οριστική αποστέρηση της χρήσης των διαμερισμάτων έως το έτος 2040, κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα στην αγωγή. Ότι από την άνω υπαίτια και παράνομη (αδικοπρακτική) συμπεριφορά της εναγομένης, υπέστησαν ζημία, λόγω της δόλιας αποστέρησης της χρήσης και της εκμετάλλευσης των μίσθιων διαμερισμάτων τους, από την αποβολή τους από αυτά, στις 11-5-2000 μέχρι τις 22-6-2007, οπότε η εναγομένη εξέδωσε άδεια για την ανακαίνιση - αναβάθμιση του ξενοδοχείου και περαιτέρω μέχρι την 31-12-2009, οπότε διαπίστωσαν την έκταση της νέας προσβολής, αλλά και από 1-1-2010 μέχρι 31-12-2040. λόγω της πλήρους απώλειας χρήσης και απόλαυσης της περιουσίας τους, συνιστάμενη στα αναλυτικά αναφερόμενα στην αγωγή ποσά για τον καθένα και επιπλέον υπέστησαν ηθική βλάβη, λόγω της προσβολής της προσωπικότητάς τους, από την αποστέρηση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος τους, στην περιουσία. Με βάση το ιστορικό αυτό, ζήτησαν, ύστερα από περιορισμό του αιτήματος της αγωγής τους, από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό, να αναγνωριστεί: α) ότι η εναγομένη υποχρεούται να καταβάλει σε καθένα από αυτούς, τα αιτούμενα ποσά, κυρίως ως αποζημίωση λόγω της αδικοπραξίας και επικουρικώς κατά τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού, διότι έγινε πλουσιότερη κατά τα ποσά αυτά από την περιουσία τους και με ζημία τους, αφού μετά την αποβολή τους αξιοποίησε και εκμεταλλεύτηκε τα ένδικα μίσθια με την εκμίσθωσή τους σε τρίτους, όπως επίσης εκμεταλλεύθηκε και τα καταβληθέντα από τους ίδιους χρηματικά ποσά των μισθωμάτων και β) ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, το ποσό των 6.000 ευρώ σε καθένα, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής. Περαιτέρω, οι ήδη αναιρεσείοντες υπό στοιχ. II, με την από 10-8-2010 (αριθμ. καταθ. …/2010) αγωγή τους, στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, ισχυρίστηκαν τα ίδια ως άνω πραγματικά περιστατικά αναφορικά με την κατάρτιση συμβάσεων χρονομεριστικών μισθώσεων από αυτούς, την υπεισέλευση της εναγομένης στο ιδιοκτησιακό καθεστώς του ξενοδοχείου και στις συμβάσεις χρονομεριστικής μίσθωσης και την ίδια όπως παραπάνω αδικοπρακτική συμπεριφορά της τελευταίας, καθώς και ότι άσκησαν την από 20-11-2008 (αριθμ. καταθ. …/2008) αγωγή, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με αίτημα την απόδοση των μισθίων χρονομεριδίων τους ότι επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η επίσης τελεσίδικη 933/2010 απόφαση του άνω δικαστηρίου, με την οποία υποχρεώθηκε η εναγομένη (ήδη αναιρεσίβλητη) να αποδώσει σε καθένα τους τη χρήση του χρονομισθωθέντος μισθίου. Ότι, όπως ισχυρίστηκαν, υπέστησαν ζημία λόγω της δόλιας αποστέρησης της χρήσης και της εκμετάλλευσης των μίσθιων διαμερισμάτων τους, οι πρώτος και δεύτερη, από την αποβολή τους από αυτά, στις 11-5-2000 μέχρι τις 22-6-2007, οπότε η εναγομένη εξέδωσε άδεια για την ανακαίνιση - αναβάθμιση του ξενοδοχείου και όλοι οι ενάγοντες για το έτος 2009 και από 1-1-2010 μέχρι 31-12-2040, λόγω της πλήρους απώλειας χρήσεως και απολαύσεως της περιουσίας τους, συνιστάμενη στα αναλυτικά αναφερόμενα στην αγωγή ποσά για τον καθένα, και επιπλέον ότι υπέστησαν ηθική βλάβη, λόγω της προσβολής της προσωπικότητάς τους, από την αποστέρηση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος τους, στην περιουσία. Με βάση δε το ιστορικό αυτό ζήτησαν και αυτοί, ύστερα από παραδεκτό περιορισμό του καταψηφιστικού αιτήματος της αγωγής τους, σε αναγνωριστικό, να αναγνωριστεί, α) ότι η εναγομένη υποχρεούται να καταβάλει σε καθένα από αυτούς, ως αποζημίωση λόγω αδικοπραξίας, επικουρικώς κατά τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού, διότι έγινε πλουσιότερη κατά τα ποσά αυτά από την περιουσία τους και με ζημία τους, αφού μετά την αποβολή τους αξιοποίησε και εκμεταλλεύτηκε τα ένδικα μίσθια με την εκμίσθωσή τους σε τρίτους, καθώς και τα προκαταβληθέντα από τους ίδιους χρηματικά ποσά των μισθωμάτων και β) ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, το ποσό των 6.000 ευρώ σε καθένα, τα παραπάνω δε ποσά με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής και να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα. Επί των άνω δύο αγωγών εκδόθηκαν αρχικά, οι 1351/2011 και 1350/2011, αντίστοιχα, αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με τις οποίες το τελευταίο Δικαστήριο κηρύχθηκε αναρμόδιο για την εκδίκαση των υποθέσεων και παρέπεμψε αυτές στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, ως καθ' ύλην και κατά τόπο αρμόδιο για την εκδίκασή τους, κατά την τακτική διαδικασία και στη συνέχεια εκδόθηκε η εκκαλούμενη 4988/2014 οριστική απόφαση. Με την άνω απόφασή του, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, αφού συνεκδίκασε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία τις παραπάνω αγωγές, τις έκρινε ορισμένες και νόμιμες, ως προς την κύρια βάση τους από την αδικοπραξία, στηριζόμενες στις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 299, 281, 914, 932, 340, 346 ΑΚ, απέρριψε αυτές κατά τις επικουρικές βάσεις τους από τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, ως μη νόμιμες, γιατί έκρινε, ότι εφ' όσον στηρίζονται στα ίδια περιστατικά με τις κύριες βάσεις τους (τις στηριζόμενες στην αδικοπραξία) αποκλείεται η σώρευσή τους. Ακολούθως και ύστερα από την εκτίμηση του αποδεικτικού υλικού, τις απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμες. Κατά της άνω αποφάσεως αυτής οι ενάγοντες, αμφοτέρων των ανωτέρω αγωγών, άσκησαν την από 30-3-2015 έφεσή τους, με την οποία και για τους διαλαμβανόμενους σ' αυτή λόγους, που ανάγονταν σε εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων, ζήτησαν την εξαφάνισή της, με σκοπό να γίνουν δεκτές οι αγωγές τους. Επί της εφέσεως αυτής, το Εφετείο Αθηνών, δικάζοντας κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία των διαδίκων, εξέδωσε την αναιρεσιβαλλομένη 1863/2016 τελεσίδικη απόφασή του, με την οποία δέχθηκε την έφεση, καθ' ο μέρος προσβαλλόταν η πρωτόδικη απόφαση, ως προς την απόρριψη των ανωτέρω αγωγών των αναιρεσειόντων κατά την επικουρική βάση τους, την στηριζόμενη στον αδικαιολόγητο πλουτισμό, την οποία έκρινε νόμω βάσιμη και, κατά δικονομική επικουρικότητα, υπό την έννοια της εξετάσεώς της σε περίπτωση παραγραφής της αξιώσεως από την αδικοπραξία, παραδεκτώς σωρευόμενη με την κύρια εξ αδικοπραξίας βάση κάθε αγωγής, υπό την παραδοχή δ' αυτή εξαφάνισε την εκκαλουμένη, ως προς το ανωτέρω μέρος της και εχώρησε στην κατ' ουσία έρευνα της υποθέσεως, μετά την οποία απέρριψε, ως κατ' ουσίαν αβάσιμες, τις αγωγές κατ' αμφότερες τις βάσεις τους αυτές.- Κατά το άρθρο 281 ΑΚ, η άσκηση του δικαιώματος απαγορεύεται αν υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, το δικαίωμα θεωρείται ότι ασκείται καταχρηστικά, όταν η συμπεριφορά του δικαιούχου, που προηγήθηκε ή η πραγματική κατάσταση που διαμορφώθηκε, κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, ή οι περιστάσεις που μεσολάβησαν, χωρίς κατά νόμο να εμποδίζουν τη γένεση ή να επάγονται την απόσβεση του δικαιώματος, καθιστούν μη ανεκτή τη μεταγενέστερη άσκησή του, κατά τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου. Τούτο συμβαίνει, ιδίως, όταν από την προηγηθείσα συμπεριφορά του δικαιούχου έχει δημιουργηθεί στον υπόχρεο, και μάλιστα ευλόγως, η πεποίθηση ότι ο δικαιούχος δεν πρόκειται να ασκήσει το δικαίωμά του. Μόνη δε η αδράνεια του δικαιούχου ή του δικαιοπαρόχου του για μακρό χρόνο και πάντως μικρότερο απ' αυτόν της παραγραφής, δεν αρκεί για να καταστήσει καταχρηστική την μετέπειτα άσκηση του δικαιώματος, ακόμη και όταν δημιούργησε στον οφειλέτη την πεποίθηση ότι δεν υπάρχει το δικαίωμα ή ότι δεν πρόκειται πλέον να ασκηθεί, αλλά απαιτείται να συντρέχουν επιπλέον ειδικές συνθήκες και περιστάσεις, προερχόμενες κυρίως από τη συμπεριφορά των μερών και σε αιτιώδη μεταξύ τους συνάφεια ευρισκόμενες, με βάση τις οποίες, καθώς και την αδράνεια του δικαιούχου, η μεταγενέστερη άσκηση του δικαιώματος, που τείνει σε ανατροπή της κατάστασης, που δημιουργήθηκε υπό τις παραπάνω ειδικές συνθήκες και περιστάσεις και διατηρήθηκε για μακρό χρόνο, να εξέρχεται των ορίων που επιβάλλει η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ. Δεν είναι πάντως απαραίτητο η επιχειρούμενη από το δικαιούχο ανατροπή της διαμορφωμένης αυτής κατάστασης να προκαλεί αφόρητες ή δυσβάστακτες συνέπειες στον οφειλέτη, αλλά αρκεί να έχει και απλώς δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντά του (Ολ ΑΠ 7/2002, ΟλΑΠ 8/2001). Η διακρίβωση των πράξεων, με τις οποίες ο δικαιούχος άσκησε το δικαίωμά του στη συγκεκριμένη περίπτωση, αποτελεί πραγματικό ζήτημα και κρίνεται ανελέγκτως από το δικαστήριο της ουσίας, η κρίση του, όμως, αυτή ότι ορισμένη συμπεριφορά υπερβαίνει, και μάλιστα προφανώς, τα όρια που θέτουν τα παραπάνω κριτήρια είναι νομική και, επομένως, υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο. Ο Άρειος Πάγος, δηλαδή, ελέγχει μόνο αν τα πραγματικά περιστατικά, που έγιναν δεκτά από το δικαστήριο της ουσίας συνιστούν την προεκτεθείσα νομική έννοια του άρθρου 281 ΑΚ. Περαιτέρω, η επίσπευση αναγκαστικής εκτελέσεως σε βάρος μισθωτή περιουσιακού στοιχείου της υπό ειδική εκκαθάριση τεθείσης επιχειρήσεως μπορεί να αποκρουσθεί, ως καταχρηστική, αφού άσκηση ουσιαστικού δικαιώματος, που ελέγχεται για κατάχρηση, αποτελεί και η επιδίωξη του δανειστή να ικανοποιήσει με αναγκαστική εκτέλεση την απαίτησή του κατά του οφειλέτη του (ΟλΑΠ 16/2006, 49/2005). Εξ άλλου, η κατάχρηση δικαιώματος, απαγορευόμενη από την άνω διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, συνιστά παράβαση νόμου και άρα αποτελεί παράνομη πράξη. Επομένως: α) εάν στη συγκεκριμένη περίπτωση η άσκηση του δικαιώματος αποτελεί δικαιοπραξία ή επιδίωξη ικανοποιήσεως της έναντι του οφειλέτη απαιτήσεως του δανειστή με αναγκαστική εκτέλεση, αυτή, ως αντικείμενη σε απαγορευτική διάταξη του νόμου, εφόσον δεν συνάγεται τίποτε άλλο, είναι άκυρη, β) εάν η άσκηση γίνεται με υλική ενέργεια, δικαιούται ο εντεύθεν βλαπτόμενος να ζητήσει την παύση της άσκησης και την παράλειψη αυτής στο μέλλον και γ) εάν συντρέχουν οι λοιπές προϋποθέσεις της αδικοπραξίας, η κατάχρηση γεννά υποχρέωση, κατά το άρθρο 914 ή 919 ΑΚ, σε αποζημίωση. Από τα παραπάνω εκτεθέντα συνάγονται και τα μέσα αμύνης κατά της καταχρήσεως δικαιώματος. Έτσι, ο βλαπτόμενος από την κατάχρηση δικαιώματος δύναται: 1) να εγείρει αναγνωριστική αγωγή, ζητώντας να αναγνωρισθεί ότι η δικαιοπραξία ή η επιδίωξη της ικανοποιήσεως της έναντι του οφειλέτη απαιτήσεως του δανειστή με αναγκαστική εκτέλεση είναι άκυρη ως καταχρηστική, 2) να εγείρει καταψηφιστική αγωγή, ζητώντας αποζημίωση, αν η κατάχρηση πληροί τους όρους της αδικοπραξίας και 3) να προβάλει ένσταση, αντένσταση κλπ, εφόσον τελεί σε δίκη με τον καταχρηστικώς ασκούντα το δικαίωμα (ΟλΑΠ 16/2006). Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 200, 281, 297, 298, 330 και 914 ΑΚ προκύπτει ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι: 1) η υπαιτιότητα του υποχρέου, η οποία υπάρχει στην περίπτωση του δόλου και της αμέλειας, δηλαδή, όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, 2) η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε, 3) η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας, και 4) η ύπαρξη ζημίας. Η παράνομη συμπεριφορά, ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη με την έννοια της παράβασης του επιβαλλόμενου από τη διάταξη του άρθρου 914 ΑΚ γενικού καθήκοντος του να μη ζημιώνει κάποιος άλλον υπαιτίως (ΟλΑΠ 967/1973), αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση, εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία είτε από την καλή πίστη, και τα συναλλακτικά και χρηστά ήθη κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη. Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνομένου προσώπου ήταν, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει, κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά, που δέχτηκε κυριαρχικώς, ως αποδειχθέντα, επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή η μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας, η παράβαση των οποίων ιδρύει τον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ. Αντιθέτως, η κρίση, ότι η πράξη ή η παράλειψη υπήρξε ή δεν υπήρξε ένας από τους αναγκαίους όρους του αποτελέσματος αφορά τα πράγματα και δεν ελέγχεται αναιρετικά. Εξ άλλου, από τις διατάξεις των άρθρων του ΑΚ 904 παρ. 1 εδ. α, που ορίζει ότι όποιος έγινε πλουσιότερος χωρίς νόμιμη αιτία από την περιουσία ή με ζημία άλλου έχει υποχρέωση να αποδώσει την ωφέλεια και 938, που ορίζει, ότι όποιος οφείλει αποζημίωση από αδικοπραξία έχει την υποχρέωση, κατά τις διατάξεις του αδικαιολογήτου πλουτισμού, να αποδώσει ό,τι περιήλθε σ' αυτόν, ακόμη και αν η απαίτηση από την αδικοπραξία έχει παραγραφεί, προκύπτει, ότι αν από την τέλεση αδικοπραξίας δεν επήλθε μόνο ζημία σε άλλον, αλλά συγχρόνως και ωφέλεια αδικοπραγήσαντος από την περιουσία η με ζημία του αδικηθέντος, τότε, παρά την παραγραφή της αξίωσης από αδικοπραξία, υφίσταται αξίωση από αδικαιολόγητο πλουτισμό, η οποία υπόκειται εφεξής στη ρύθμιση των άρθρων 904 επ. ΑΚ και ειδικότερα, αν μεν η αδικοπραξία έγινε με αμέλεια από τη διάταξη του άρθρο 909 ΑΚ, κατά την οποία υποχρεούται σε απόδοση της ωφελείας, εφόσον είναι πλουσιότερος κατά το χρόνο επιδόσεως της αγωγής, διότι απόδοση ανύπαρκτου πλουτισμού δεν νοείται, ούτε στο σκοπό του νομοθέτη ανταποκρίνεται, αν δε έγινε με πρόθεση, από τη διάταξη του άρθρου 911 αρ. 2 ΑΚ, με ανάλογη εφαρμογή αυτής, η οποία, όπως προκύπτει από τη διατύπωση του άρθρου 904 παρ. 1 εδαφ. β ΑΚ, που εφαρμόζεται στην περίπτωση αποδόσεως ωφέλειας, που αποκτήθηκε από παράνομη ή ανήθικη αιτία, η οποία θεμελιώνεται σε δικαιοπραξία, διότι η ωφέλεια από αδικοπραξία με πρόθεση, αποτελεί πλουτισμό από παράνομη αιτία και ο νόμος αποσκοπεί να αποδοθεί η κτηθείσα από την αιτία αυτή ωφέλεια. Από τα ανωτέρω συνάγεται, ότι για να τύχουν εφαρμογής οι προπαρατεθείσες διατάξεις του αδικαιολογήτου πλουτισμού και να αποτελέσουν βάση αγωγής, πρέπει να συντρέχουν οι όροι της αδικοπραξίας, να έχει παραγραφεί η εξ αυτής αγωγή (άρθρο 937 ΑΚ) και να συντρέχουν και οι προϋποθέσεις, ως άνω, εκ του αδικαιολογήτου πλουτισμού. Περαιτέρω, η αξίωση του αδικαιολόγητου πλουτισμού, από άποψη ουσιαστικού δικαίου είναι επιβοηθητική, ασκούμενη όταν δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για τη θεμελίωση αξίωσης από σύμβαση ή αδικοπραξία, αφού σε αντίθετη περίπτωση δεν δύναται να γίνει λόγος για έλλειψη νόμιμης αιτίας. Αν, όμως, η αξίωση του αδικαιολόγητου πλουτισμού σωρεύεται κατά δικονομική επικουρικότητα (άρθρο 219 ΚΠολΔ) υπό την αίρεση της απορρίψεως της κύριας βάσεως από σύμβαση ή αδικοπραξία, τότε για την πληρότητα της επικουρικής αυτής αγωγής, αν μεν η κύρια βάση στηρίζεται στη σύμβαση, πρέπει να γίνεται στο αγωγικό δικόγραφο απλή επίκληση της ακυρότητας της συμβάσεως, αν δε η κύρια βάση στηρίζεται στην αδικοπραξία, τότε πρέπει να αναφέρεται μόνο η ωφέλεια που αποκόμισε ο εναγόμενος από την αδικοπραξία, αφού την παραγραφή της σχετικής αξιώσεως απόκειται στον εναγόμενο να την προτείνει κατ' ένσταση (άρθρο 277 ΑΚ), ώστε μετά την απόσβεση της κύριας αξιώσεως από αδικοπραξία να ενεργοποιηθεί η από το άρθρο 938 ΑΚ επικουρική αγωγική αξίωση για το περιελθόν στον αδικοπραγήσαντα και να δημιουργηθεί η υποχρέωση του δικαστηρίου να εξετάσει την ουσιαστική βασιμότητά της. Κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοστεί ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ΟλΑΠ 7/2006). Με το λόγο αυτό ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κλπ, ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (ΟλΑΠ 27/1998). Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν εμφανή την παράβαση. Τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται (ΟλΑΠ 7/2006). Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση. Έλλειψη νομίμου βάσεως της αποφάσεως, η οποία στοιχειοθετεί τον προβλεπόμενο από τη διάταξη του αριθμού 19 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, συντρέχει, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως, που αποτελεί την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης κι έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν ή όχι οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που εφαρμόστηκε ή αν συνέτρεχαν οι όροι άλλου κανόνα που ήταν εφαρμοστέος αλλά δεν εφαρμόσθηκε (ΟλΑΠ 6/2006). Από την διάταξη αυτή, που αποτελεί κύρωση της παραβάσεως του άρθρου 93 παρ.3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνηση της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία), δηλαδή όταν τα πραγματικά περιστατικά που στηρίζουν το αποδεικτικό πόρισμά της για κρίσιμο ζήτημα συγκρούονται μεταξύ τους και αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι την κρίση της απόφασης για την υπαγωγή ή μη της ατομικής περίπτωσης στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και το νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περίπτωσης. Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες. Εξ άλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος προτάσεως προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της αποφάσεως στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες. Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε (ΟλΑΠ 15/2006). Στην προκείμενη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), προκύπτει ότι το Εφετείο, εκτιμώντας το σύνολο των αποδεικτικών μέσων, που παραδεκτά επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, ως αποδειχθέντα, αναφορικά με τον εν προκειμένω ερευνώμενο αναιρετικό λόγο της παραβάσεως των άρθρων 281 και 914 ΑΚ, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Η ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "... ΑΕ" και το διακριτικό τίτλο "...", εφεξής ".... ΑΕ" ήταν ιδιοκτήτρια του ξενοδοχειακού συγκροτήματος, ..., που βρίσκεται στη …. Η ίδια δια των νομίμων εκπροσώπων της, με συμβολαιογραφικά έγγραφα, εκμίσθωσε στους ενάγοντες. για χρονικό διάστημα μέχρι πενήντα ετών, με καταληκτική ημερομηνία την 31-12-2040, τα αναφερόμενα σε κάθε σύμβαση διαμερίσματα του ενός από τα τρία κτίρια ξενοδοχείων του συγκροτήματος "..." και ειδικότερα του κτιρίου "...", τα οποία (τρία κτίρια) ανήκαν κατά κυριότητα σ' αυτή, αντί του συμφωνηθέντος μισθώματος, που έχει ήδη προκαταβληθεί. Η ως άνω εκμισθώτρια εταιρία ".... ΑΕ" είχε λάβει κατά το χρονικό διάστημα των ετών, από 1969 έως 1990, δάνεια από τις Τράπεζες …, … και …, για την εξασφάλιση των οποίων είχαν εγγραφεί υποθήκες, πλην των άλλων, και επί των ως άνω μισθίων ακίνητων. Οι ενυπόθηκες αυτές δανείστριες Τράπεζες συναίνεσαν για την κατάρτιση των επίδικων χρονομεριστικών μισθώσεων, ενώ οι ενάγοντες παρέλαβαν τα μίσθια διαμερίσματα από την έναρξη των χρονομεριστικών μισθώσεων και τα χρησιμοποιούσαν συνεχώς κατά τα συμφωνηθέντα χρονικά διαστήματα. Κατά το έτος 1997, η εκμισθώτρια εταιρία ".... ΑΕ" περιήλθε σε αδυναμία πληρωμής των ληξιπρόθεσμων χρεών της και ύστερα από σχετική αίτηση των άνω ενυπόθηκων δανειστριών Τραπεζών, που εκπροσωπούσαν το 51% του συνόλου των οφειλών αυτής (εκμισθώτριας εταιρίας), τέθηκε υπό καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 46α του ν. 1892/1990, δυνάμει της με αριθμό 915/1997 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης και διορίστηκε ως ειδική εκκαθαρίστρια αυτής, η εταιρία "...", θυγατρική της δανείστριας Τράπεζας "…". Κατά το έτος 1998, έγινε δημόσιος πλειοδοτικός διαγωνισμός για την πώληση του συνόλου του ενεργητικού της υπό ειδική εκκαθάριση τεθείσας εκμισθώτριας, κατά τον οποίο ανακηρύχθηκε πλειοδότρια η δανείστρια Τράπεζα "… ΑΕ", η οποία επεφύλαξε για τον εαυτό της το δικαίωμα, για την περίπτωση που θα αναδεικνυόταν πλειοδότρια, είτε να συμβληθεί η ίδια, ατομικά, κατά την κατάρτιση της σύμβασης μεταβίβασης του ενεργητικού της υπό εκκαθάρισης εταιρίας, είτε να υποδείξει τρίτο, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, για την επ' ονόματί του, και υπό τους αυτούς όρους και προϋποθέσεις, κατάρτιση της σύμβασης μεταβίβασης του ενεργητικού της υπό εκκαθάριση εταιρίας. Ως τέτοιο πρόσωπο, η Τράπεζα "… ΑΕ", υπέδειξε την εναγόμενη εταιρία υπό την αρχική της επωνυμία, ..., και κατόπιν τούτου καταρτίσθηκε μεταξύ αυτής (εναγομένης) και της ειδικής εκκαθαρίστριας η με αριθμό …/21-1-1999 σύμβαση μεταβίβασης ενεργητικού της συμβολαιογράφου … Ι. Μ. - Χ., δυνάμει της οποίας μεταβιβάστηκε στην εναγομένη όλο το ενεργητικό της υπό εκκαθάριση εκμισθώτριας εταιρείας, στο οποίο περιλαμβάνεται και το ξενοδοχείο "...", όπου βρίσκονται τα μίσθια διαμερίσματα, ενώ η εναγομένη κατέβαλε το εκπλειστηρίασμα. Η τελευταία, μετά τις 21-1-1999, που αγόρασε το ενεργητικό της αρχικής εκμισθώτριας εταιρίας και κατά το αναφερόμενο παρακάτω χρονικό διάστημα, δεν αμφισβήτησε την εγκυρότητα των μισθώσεων και την υπεισέλευσή της σ' αυτές, ούτε εμπόδισε τη χρήση των διαμερισμάτων από τους χρονομισθωτές - ενάγοντες. Αντίθετα, με τη με αριθμό πρωτοκ. …/19-10-1999 επιστολή, που έχει συνταχθεί σε έντυπο με τα στοιχεία της εναγομένης και υπογράφεται από τον Ε. Σ., ως υπεύθυνο του τμήματος χρονομίσθωσης, αφού τους ενημέρωσε για τη μεταβίβαση του συνόλου του ενεργητικού της εκ- μισθώτριας στην ίδια, ως ιδιοκτήτρια, τους διαβεβαίωσε για την πρόθεσή της να τηρήσει όλες τις υποχρεώσεις της προς τους χρονομισθωτές και τη διάθεσή της να συμβάλει στην εξασφάλιση των καλύτερων δυνατόν συνθηκών κατά τη χρήση του μεριδίου τους και στην από κοινού αντιμετώπιση όποιων τυχόν προβλημάτων, δηλώνοντας ότι θεωρεί, ότι η τήρηση τόσο του νόμου, όσο και του μεταξύ τους υποχρεώσεων αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της συνεργασίας τους. Με την ίδια δε επιστολή ενημέρωσε τους χρονομισθωτές για τις οφειλές τους για έξοδα συντήρησης του έτους 1999, τα οποία είχαν εγκριθεί από τη Γενική Συνέλευση του έτους 1998, ζητώντας την έγκαιρη εξόφλησή τους, με κατάθεση στον αναφερόμενο στην επιστολή τραπεζικό λογαριασμό της, στο υποκατάστημα …, της … Τράπεζας …. Πριν μάλιστα από την άνω επιστολή, στα πλαίσια της διαδικασίας της ειδικής εκκαθάρισης, ο ειδικός εκκαθαριστής Γ. Δ., είχε κοινοποιήσει στους χρονομισθωτές την από 23-12-1998 επιστολή, με την οποία τους ενημέρωνε για την επικείμενη μεταβίβαση του ενεργητικού της εκμισθώτριας, υπό εκκαθάριση εταιρίας, προς την εναγομένη, στο οποίο (ενεργητικό) ενέτασσε το ... και τα χρονομεριστικά συμβόλαια και για το γεγονός, ότι στην τελευταία θα μεταφερθούν τα υπόλοιπα που προκύπτουν από την τιμολόγηση των εξόδων συντήρησης και του ΦΠΑ, απόσβεσης μισθώματος και του ΦΠΑ. Στη συνέχεια, η εναγομένη με την από 20-10-1999 επιστολή - πρόσκληση, προσκάλεσε τους χρονομισθωτές για τη συμμετοχή τους στη Γενική Συνέλευση των χρονομισθωτών, με θέματα, την έγκριση απολογισμού εσόδων - εξόδων της διαχειριστικής περιόδου από 1-11-1998 έως 31-10-1999 και την έγκριση προϋπολογισμού εσόδων εξόδων διαχειριστικού έτους από 1-11-1998 μέχρι 31-10-2000, συνέλευση η οποία δεν πραγματοποιήθηκε κατά τον ορισθέντα χρόνο. Ακολούθησε δε η από 9-1-2000 νέα πρόσκληση της εναγομένης προς τους χρονομισθωτές, για τη συμμετοχή τους στη νέα Γενική Συνέλευση, που ορίστηκε για τις 29-1-2000, σύμφωνα με τον Κανονισμό Σχέσεων Χρονομεριστικής Μίσθωσης, συνοδευόμενη από τη δήλωση, ότι σε περίπτωση μη επίτευξης απαρτίας, θα γίνει επαναληπτική συνέλευση στις 5-2-2000, με την υπόμνηση, ότι δικαίωμα παράστασης έχουν όλοι οι χρονομισθωτές του συγκροτήματος και δικαίωμα ψήφου οι χρονομισθωτές που έχουν υπογράψει οριστικό συμβόλαιο και έχουν καταβάλει όλα τα έξοδα συντήρησης. Παράλληλα, η εναγόμενη τους κοινοποίησε τον απολογισμό της διαχειριστικής περιόδου 1-11-1998 έως 31-10-1999, με ενσωματωμένη Έκθεση Ελέγχου Ορκωτού Λογιστή - Ελεγκτή, στην οποία τα έσοδά της εμφανίζονται κατά χρονομερίδιο και τύπο διαμερίσματος, ενώ οι απαιτήσεις διαχείρισης από μισθωτές που δεν κατέβαλαν τα έξοδα συντήρησης τοποθετούνται στον ισολογισμό στην ένδειξη "χρεώστες". Στην ίδια Έκθεση ενσωματώνεται και προϋπολογισμός διαχείρισης χρονομεριστικών μισθώσεων περιόδου από 1-11-1999 έως 31-10-2000, στον οποίο αναφέρονται οι ενάγοντες ως μισθωτές - δικαιούχοι χρήσης του συγκροτήματος. Επίσης, τους κοινοποίησε αντίγραφο του με αριθμό …/21-1-2000 αποσπάσματος πρακτικού του Διοικητικού Συμβουλίου της, σε πλήρη σύνθεση, με το οποίο ανατέθηκε η εκπροσώπηση αυτής στη Γενική Συνέλευση των χρονομισθωτών της 5-2-2000, στους Ι. Δ., Α. Κ. και Χ. Ζ.. Στην τελευταία συνέλευση, η εναγομένη συμμετείχε δια του εκπροσώπου της Ι. Δ., ο οποίος αναφερόμενος στην είσπραξη των εξόδων συντήρησης, δήλωσε στους χρονομισθωτές, ότι λόγω αναστολής της λειτουργίας του συγκροτήματος, εξαιτίας της κατάληψής τους από τους εργαζόμενους ...., αν τα κατέβαλαν (οι χρονομισθωτές) στο ..., δεν μπορούν (από την πλευρά της εναγομένης) να πάρουν τα χρήματα, δεν μπορούν να μπουν στο ..., δεν ξέρουν τι πληρώθηκε και όσοι σκοπεύουν να πληρώσουν να σταματήσουν. Περαιτέρω, μετά την άνω συνέλευση, η εναγομένη κοινοποίησε στους χρονομισθωτές την από 24-3-2000 γνωμοδότηση του καθηγητή Πολιτικής Δικονομίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, … Μ., η οποία συντάχθηκε με επιμέλειά τους, επί ερωτημάτων τους, αναφορικά, α) με την εγκυρότητα των συμβάσεων χρονομεριστικής μίσθωσης, που καταρτίζονται από τουριστική επιχείρηση, κατά το χρόνο που οι επιχειρηματικές της εγκαταστάσεις είναι υποθηκευμένες για εξασφάλιση δανείων από Τράπεζες, β) τον τρόπο περιέλευσης στον αποκτώντα το ενεργητικό της υπό εκκαθάριση εκμισθώτριας επιχείρησης, των χώρων στους οποίους αφορούν οι συμβάσεις, σε περίπτωση ακυρότητας αυτών και γ) αν η εκ μέρους της εκμισθώτριας προείσπραξη όλων των μισθωμάτων για ολόκληρο το πεντηκονταετές διάστημα καθεμιάς από τις σχετικές συμβάσεις χρονομεριστικής μίσθωσης, είναι δεσμευτική για τη νέα κτήτορα του ενεργητικού της εκμισθώτριας. Στις απαντήσεις επί των ερωτημάτων αυτών, στην άνω γνωμοδότηση αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι η εναγομένη ανέλαβε μόνο το ενεργητικό της εκκαθαρισθείσας επιχείρησης, ότι δεν επιβαρύνεται η ίδια, αλλά η αρχική εκμισθώτρια με την αξίωση για επιστροφή του προκαταβληθέντος μισθώματος στους χρονομισθωτές, κατά τις διατάξεις περί αδικαιολόγητου πλουτισμού, ότι οι χρονομεριστικές συμβάσεις είναι άκυρες, διότι καταρτίστηκαν κατά παράβαση του άρθρου 4 παρ. 2 και 3 του ν. 4122/1929, στο οποίο ορίζεται ότι, απαγορεύεται προ της ολοσχερούς εξόφλησης του δανείου, η εκμίσθωση της βιομηχανικής επιχείρησης εκτός αν συναίνεσε προς τούτο προηγουμένως ο δανειστής και ότι το συμβόλαιο μεταβίβασης του ενεργητικού της εκκαθαρισθείσας επιχείρησης αποτελεί τίτλο εκτελεστό κατά παντός κατόχου και των χρονομισθωτών κατά το άρθρο 943 ΚΠολΔ. Ακολούθως, στις 31-3-2000, και ενώ το άνω ξενοδοχειακό συγκρότημα τελούσε υπό κατάληψη από 1-1-2000 από τους εργαζόμενους, δόθηκε από την εναγομένη εντολή αποβολής των εναγόντων από τα μίσθια διαμερίσματα, οι οποίοι μέχρι τότε συνέχιζαν να χρησιμοποιούν αυτά, με εξαίρεση το χρονικό διάστημα της κατάληψης, η οποία (αποβολή), λόγω της κατάληψης, επιτεύχθηκε στις 11-5-2000 (βλ. τη με αριθμό …/1 1-5-2000 έκθεση βιαίας αποβολής και εγκατάστασης του δικαστικού Επιμελητή στο Πρωτοδικείο … Α. Π.). Τη διαδικασία εκτέλεσης, προσέβαλαν οι ενάγοντες, αλλά και άλλοι χρονομισθωτές που αποβλήθηκαν, με ανακοπές και αιτήσεις αναστολής, που απορρίφθηκαν. ....... Περαιτέρω, οι ενάγοντες της ένδικης πρώτης αγωγής, άσκησαν την από 25-5-2001 αγωγή κατά της εναγομένης ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, με την οποία, επικαλούμενοι κυρίως, την υπεισέλευση της εναγομένης στη θέση της εκμισθώτριας και την αναγνώριση από αυτή της εγκυρότητας των χρονομεριστικών μισθώσεων και επικουρικά την κατάχρηση του δικαιώματος αυτής ως αγοράστριας του συγκροτήματος στο οποίο ανήκουν τα χρονομισθωμένα διαμερίσματα να τους αποβάλει από αυτά, ζήτησαν, να αναγνωριστεί, ότι οι επίδικες συμβάσεις χρονομεριστικής μίσθωσης είναι έγκυρες και δεσμευτικές για την εναγομένη, διότι αυτή έχει υπεισέλθει εκ του νόμου σ' αυτές, ως εκμισθώτρια από 21-1-1999, οπότε αγόρασε το ενεργητικό της τεθείσας υπό εκκαθάριση αρχικής εκμισθώτριας, άλλως να αναγνωρισθεί, ότι το δικαίωμα της εναγομένης να τους αποβάλει από τα μίσθια διαμερίσματα ασκείται καταχρηστικά και εντεύθεν η τελευταία δεν δικαιούται να τους αποβάλει, αλλά να παραδώσει σ' αυτούς τη χρήση τους. Επί της αγωγής εκδόθηκε αρχικά η 133/2004 απόφαση του άνω Δικαστηρίου με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή ως προς όλες τις βάσεις της (κύριες και επικουρική) και μετά από άσκηση έφεσης, η με αριθμό 160/2008 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία, έγινε δεκτή ως νόμιμη η επικουρική βάση της αγωγής και διατάχθηκαν αποδείξεις για την ουσιαστική βασιμότητα αυτής. Μετά δε τις αποδείξεις εκδόθηκε η με αριθμό 2293/2009 απόφαση του τελευταίου Δικαστηρίου, με την οποία έγινε δεκτή η άνω αγωγή, κατά την επικουρική της βάση, αναγνωρίστηκε, ότι το δικαίωμα της εναγομένης να τους αποβάλει από τα μίσθια διαμερίσματα ασκείται καταχρηστικά και ότι δεν δικαιούται να τους αποβάλει από αυτά και υποχρεώθηκε η τελευταία να αποδώσει σε καθένα από τους ενάγοντες της πρώτης από τις ένδικες αγωγές τη χρήση των χρονομισθωμένων διαμερισμάτων....... Παράλληλα, επί αγωγής άλλων (μη διαδίκων) χρονομισθωτών, με αντίστοιχο περιεχόμενο και αίτημα με την προαναφερθείσα από 25-5-2001 αγωγή, εκδόθηκε αρχικά η 1063/2002 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή και στη συνέχεια η 5505/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση, ενώ κατά της τελευταίας απόφασης ασκήθηκε αναίρεση, που εισήχθη με κοινό πρακτικό του Προέδρου και του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, λόγοι μείζονος σοβαρότητας, στην Ολομέλεια του τελευταίου Δικαστηρίου. Επί της αναίρεσης εκδόθηκε η με αριθμό 16/2006 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, με οποία αναιρέθηκε η άνω με αριθμό 5505/2004 απόφαση του Εφετείου, όσον αφορά την επικουρική της βάση, η οποία κρίθηκε νόμιμη, στηριζόμενη επαρκώς στο άρθρο 281 ΑΚ, ενώ μετά την αναίρεση, εκδόθηκε η 5002/2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, ερήμην της εφεσίβλητης - εναγομένης, με την οποία, αφού κρίθηκε νόμιμη και ουσιαστικά βάσιμη η επικουρική βάση της αγωγής έγινε δεκτή η έφεση, εξαφανίστηκε η άνω με αριθμό 1063/2002 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και έγινε δεκτή η αγωγή ως προς την επικουρική της βάση και συγκεκριμένα αναγνωρίστηκε, ότι το δικαίωμα της εναγομένης να αποβάλει τους ενάγοντες από τα μίσθια διαμερίσματα ασκείται καταχρηστικά, ότι η τελευταία δεν δικαιούται να τους αποβάλει από αυτά και υποχρεώθηκε η τελευταία να αποδώσει σε καθένα από τους εκεί ενάγοντες τη χρήση των χρονομισθωμένων διαμερισμάτων........ Επίσης, άλλοι χρονομισθωτές, μεταξύ των οποίων και ενάγοντες της δεύτερης από τις ένδικες αγωγές, άσκησαν την από 20-11-2008 (αριθμ. καταθ. …/2008) αγωγή κατά της εναγομένης ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία, επικαλούμενοι κυρίως, την υπεισέλευση της εναγομένης στη θέση της εκμισθώτριας και την αναγνώριση από αυτή της εγκυρότητας των χρονομεριστικών μισθώσεων και επικουρικά την κατάχρηση του δικαιώματος αυτής ως αγοράστριας του συγκροτήματος στο οποίο ανήκουν τα χρονομισθωμένα διαμερίσματα να τους αποβάλει από αυτά, ζήτησαν, κυρίως να αναγνωριστεί ότι οι αναφερόμενες χρονομεριστικές μισθώσεις, που καταρτίσθηκαν μεταξύ αυτών και της αρχικής εκμισθώτριας εταιρίας, έχουν περιληφθεί στο πωλούμενο ενεργητικό ως ενιαίο σύνολο, αποτελούν στοιχείο αυτού και μεταβιβάστηκαν ως ενεργητικό στην εναγομένη εταιρία με την καταρτισθείσα σύμβαση μεταβίβασης ενεργητικού, άλλως ότι είναι εξ αρχής έγκυρες και δεσμευτικές για την εναγομένη, διότι υπεισήλθε εκ του νόμου σε αυτές ως εκμισθώτρια από 21-1-1999, οπότε αγόρασε το ενεργητικό της υπό εκκαθάριση αρχικής εκμισθώτριας εταιρίας και σε κάθε περίπτωση ότι κατέστησαν έγκυρες και ισχυρές και επικουρικά να αναγνωρισθεί ότι, σε κάθε περίπτωση το δικαίωμα της εναγομένης να τους αποβάλει από τα μίσθια διαμερίσματα ασκείται καταχρηστικά και εντεύθεν ότι η τελευταία δεν δικαιούται να τους αποβάλει από αυτά και να υποχρεωθεί η εναγομένη να αποδώσει σε καθένα των εναγόντων τα μίσθια διαμερίσματα, κατά τους όρους της μισθωτικής σύμβασης του καθενός. Επί της αγωγής εκδόθηκε η 993/2010 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και μετά από άσκηση έφεσης η 6069/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία κρίθηκε ότι η αγωγή όσον αφορά την κύρια βάση της είναι μη νόμιμη, ..... Όσον δε αφορά την άνω επικουρική βάση της αγωγής, το Εφετείο δέχθηκε ότι αυτή είναι μη νόμιμη και αφού εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση, απέρριψε την αγωγή κατά την επικουρική της βάση. Κατά της απόφασης αυτής ασκήθηκε αναίρεση, επί της οποία εκδόθηκε η με αριθμό 425/2014 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την απόφαση του Εφετείου ως προς την επικουρική βάση της αγωγής και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, χωρίς να προκύπτει η μετά την αναίρεση εκδίκαση της υπόθεσης. Ακόμη, άλλοι χρονομισθωτές μεταξύ των οποίων και ενάγοντες της δεύτερης από τις ένδικες αγωγές, άσκησαν την από 20-11-2008 (αριθμ. καταθ. …/2008) αγωγή κατά της εναγομένης ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία επικαλούμενοι, ότι από την παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά της εναγομένης, συνιστάμενη στην καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος της να τους αποβάλει από τα μίσθια διαμερίσματα, παρά την εκ μέρους αυτής αποδοχή των πιο πάνω συμβάσεων, τη δέσμευσή της για την τήρηση των συμβάσεων αυτών και την επίδειξη από αυτήν συμπεριφοράς εκμισθώτριας, υπέστησαν την αναφερόμενη ζημία ζήτησαν την αναγνώριση της υποχρέωσης της εναγομένης να τους καταβάλει αποζημίωση για την αποκατάσταση της ζημίας τους, κυρίως με βάση την αδικοπραξία και επικουρικά κατά τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε αρχικά η 937/2010 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και μετά από άσκηση έφεσης η 5497/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Με την τελευταία απόφαση απορρίφθηκε η αγωγή κατά την κύρια βάση της λόγω παραγραφής και κατά την επικουρική, ως μη νόμιμη......Περαιτέρω, στην προκειμένη περίπτωση, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη νομική σκέψη που προηγήθηκε, οι επίδικες χρονομεριστικές μισθώσεις θεωρούνται ως στοιχείο του παθητικού της εκκαθαρισθείσας επιχείρησης της αρχικής εκμισθώτριας εταιρίας και με τη μεταβίβαση του ενεργητικού αυτής, δυνάμει του ως άνω συμβολαίου, η εναγόμενη δεν υπεισήλθε στις ως άνω χρονομεριστικές μισθώσεις στη θέση της αρχικής εκμισθώτριας και δεν δεσμεύεται απ' αυτές και συνεπώς νομίμως προέβη αυτή στην ανάληψη της κατοχής των μισθίων διαμερισμάτων με αναγκαστική εκτέλεση κατά των εναγόντων, με εκτελεστό τίτλο αντίγραφο εξ απογράφου του ως παραπάνω μεταβιβαστικού συμβολαίου. Επίσης, λόγω και του ότι, κατ' άρθρο 1 παρ. 2 ν. 1652/1986, η χρονομεριστική μίσθωση καταρτίζεται με συμβολαιογραφικό έγγραφο και υποβάλλεται σε μεταγραφή, στον ίδιο τύπο έπρεπε να υποβληθεί και η επικαλούμενη από τους ενάγοντες ως γενόμενη από την εναγόμενη αναγνώριση, μετά την απ' αυτήν με το ως άνω μεταβιβαστικό συμβόλαιο απόκτηση των κατά τα άνω χρονομισθωθέντων διαμερισμάτων, των μεταξύ αυτών και της αρχικής εκμισθώτριας συναφθεισών χρονομεριστικών μισθώσεων. Τέτοια, όμως, τυπική αναγνώριση της εγκυρότητας των επίδικων χρονομεριστικών μισθώσεων και της υπεισέλευσης της εναγομένης σ' αυτές, μετά την κατάρτιση του ως άνω μεταβιβαστικού συμβολαίου του ενεργητικού της εκκαθαρισθείσας επιχείρησης - εκμισθώτριας, με συμβολαιογραφικό έγγραφο και μεταγραφή, δεν έλαβε χώρα, ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι έγινε με την απεύθυνση προς τους χρονομισθωτές από την τελευταία των παραπάνω αναφερόμενων εγγράφων και προσκλήσεων για τη συμμετοχή των χρονομισθωτών στις άνω γενικές συνελεύσεις, τα οποία δεν φέρουν τον άνω τύπο. Είναι βέβαια αληθές ότι, όπως ήδη εκτέθηκε, η εναγομένη κατά τον πρώτο χρόνο που απέκτησε το ενεργητικό της εκκαθαρισθείσας εταιρίας, οπότε και κατέστη ιδιοκτήτρια των χρονομισθωμένων διαμερισμάτων, γνωρίζοντας την ύπαρξη των επίδικων συμβάσεων χρονομισθώσεων, δεν αμφισβήτησε την ισχύ τους, ούτε παρεμπόδισε τη χρήση των διαμερισμάτων από τους ενάγοντες, αλλά αντίθετα τους διαβεβαίωσε για την πρόθεσή της να τηρήσει όλες τις υποχρεώσεις της προς αυτούς και επιπλέον παρείχε τις συμφωνημένες υπηρεσίες και εισέπραξε ή επιδίωξε να εισπράξει τις δαπάνες συντήρησης των μισθίων του έτους 1999, όπως ήδη αναφέρθηκε, έχοντας και η ίδια την πεποίθηση ότι υπεισήλθε στις ένδικες συμβάσεις. Ωστόσο, η τελευταία αμέσως μετά τη λήψη της άνω γνωμοδότησης του καθηγητή ... Μ., σύμφωνα με την οποία η ίδια δεν δεσμευόταν από τις συμβάσεις, γνωστοποίησε το γεγονός αυτό στους ενάγοντες και παράλληλα το Μάρτιο του έτους 2000, επεδίωξε την αποβολή τους από τα διαμερίσματα με αναγκαστική εκτέλεση κατ' άρθρο 943 ΚΠολΔ, η οποία (εκτέλεση) ολοκληρώθηκε με την αποβολή τους από τα μίσθια και την εγκατάσταση της ίδιας σ' αυτά. Έτσι, δεν μπορεί να γίνει λόγος για καταχρηστική συμπεριφορά της εναγομένης κατά την εκτέλεση, καθόσον η τελευταία άσκησε νόμιμο δικαίωμά της, σύμφωνα και με τις προαναφερθείσες στη νομική σκέψη της παρούσας διατάξεις περί καθεστώτος ειδικής εκκαθάρισης των επιχειρήσεων με οικονομική αδυναμία πληρωμής των ληξιπροθέσμων οφειλών τους (των προβληματικών επιχειρήσεων) και ειδικότερα το άρθρο 31 παρ. 3 ν. 2538/1997, με το οποίο προβλέπεται η εφαρμογή των διατάξεων της ειδικής εκκαθάρισης ρητώς και γενικώς και επί των εκκρεμών μισθωτικών σχέσεων, εκκαθαρισθείσας επιχείρησης, θεωρούμενης της μισθωτικής σχέσης του στοιχείου του παθητικού απευθείας από το νόμο, ανεξαρτήτως του αν η μισθωτική σχέση είναι νόμιμη ή όχι, είτε κατά το ν. 4112/1929 (άρθρο 4 παρ. 2 και 3), είτε κατ' εφαρμογή άλλου νόμου...... Στη συνέχεια, αποδείχθηκε ότι η εναγομένη εκμεταλλεύτηκε, όπως είχε το σχετικό δικαίωμα τη χρήση των διαμερισμάτων της από το χρόνο αποβολής των χρονομισθωτών, ήτοι από το έτος 2000 μέχρι το έτος 2008 τουλάχιστον, είτε με τη μίσθωση αυτών σε τρίτους, είτε χρησιμοποιώντας αυτά για τη στέγαση ιδιωτικής σχολής τουριστικών επαγγελμάτων, την οποία εγκατέστησε στο κτίριο ..., όπου τα χρονομισθωμένα διαμερίσματα και των φοιτητών της σχολής αυτής. Επίσης, η εναγομένη εξέδωσε τη με αριθμό …/2007 άδεια της Πολεοδομίας Πολυγύρου της Νομαρχίας Χαλκιδικής με σκοπό: α) την αναβάθμιση του υφιστάμενου 3 αστέρων ξενοδοχείου ..., δυναμικότητας 178 κλινών (89 δωματίων) σε ξενοδοχείο 5 αστέρων, με δυναμικότητα 638 κλινών (222 δωματίων) και β) τον εκσυγχρονισμό του, με προσθήκη κατ' επέκταση και καθ' ύψος. Τη γενική επίβλεψη των σχετικών εργασιών ανέλαβε ο πολίτικος μηχανικός Ι. Τ., ο οποίος είχε συντάξει την από Φεβρουάριου 2007 τεχνική έκθεση. Στην έκθεση αυτή ο τελευταίος αναφέρεται στην ανακαίνιση και την αναβάθμιση του ξενοδοχείου ..., που θα πραγματοποιηθεί, κατά τα εκτιθέμενα, με τις απαιτούμενες ανακαινίσεις των επιμέρους κτιριακών ομάδων, καθώς και τις ελάχιστες απαιτούμενες προσθήκες κατ' επέκταση και καθ' ύψος και οι οποίες αφορούν σε ήπιας μορφής επέμβαση εναρμονιζόμενες με το περιβάλλον. Ακολούθως, το Σεπτέμβριο του έτους 2007, η εναγομένη προχώρησε σταδιακά σε εκκένωση του Ξενοδοχείου και σταδιακή αποξήλωση των παλαιών υλικών, καθώς και σε άλλες προπαρασκευαστικές εργασίες στον περιβάλλοντα χώρο και στις γύρωθεν εγκαταστάσεις και λοιπές πτέρυγες του ξενοδοχείου. Κατά το στάδιο των εργασιών, χρονομισθωτές, με αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, επεδίωξαν τη θέση υπό δικαστική μεσεγγύηση των χρονομισθωμένων διαμερισμάτων, καθώς και ολόκληρου του ξενοδοχειακού συγκροτήματος ... και το διορισμό μεσεγγυούχου, άλλως την απαγόρευση της νομικής και πραγματικής κατάστασης αυτών, Η αίτηση, όμως, αυτή απορρίφθηκε με την 2553/2007 απόφαση του άνω Δικαστηρίου. Περαιτέρω, οι ενάγοντες χρονομισθωτές, στο τέλος Δεκεμβρίου του έτους 2009 όρισαν ως πραγματογνώμονα, τον πολιτικό μηχανικό Δ. Χ., προκειμένου να ελέγξει την εξέλιξη των εργασιών. Ο τελευταίος, στην από 2-3-2010 τεχνική έκθεση, που συνέταξε μετά από αυτοψία, αναφέρει, ότι διαπίστωσε σε σχέση με τα σχέδια της άδειας, μεγάλη διαφορά σε αυτά που έχουν αποτυπωθεί ως υφιστάμενα κτίσματα και αυτά που βρίσκονται επιτόπου, ότι δεν υπάρχουν πλέον κτίσματα που αναλογούν στο μισό περίπου από αυτό που έχει αποτυπωθεί στην εγκεκριμένη μελέτη και ότι είναι προφανές ότι έχουν κατεδαφιστεί και ότι υπάρχουν ίχνη της συνέχειάς τους στα παραμένοντα κτίρια. Ακολούθως, μετά από καταγγελίες χρονομισθωτών διενεργήθηκε αυτοψία από την Πολεοδομία Πολυγύρου, μετά την οποία συντάχθηκε το με αριθμό πρωτοκ. .../23-3-2010 έγγραφό της, στο οποίο αναφέρεται ότι δεν έχει κατατεθεί καμία αίτηση για έκδοση άδειας κατεδάφισης και ότι έχουν γίνει κατεδαφίσεις και παρεμβάσεις χωρίς την έκδοση οικοδομικής άδειας. Μετά από αυτά η εναγομένη ζήτησε την έκδοση άδειας κατεδάφισης, υποβάλλοντας την από 11-6-2010 τεχνική έκθεση του πολίτικου μηχανικού Ι. Τ., η οποία αφορά την κατεδάφιση κτιρίων στο ... διότι όπως αναφέρεται σ' αυτή, "κατά τη διάρκεια ανακατασκευής διαπιστώθηκε ότι σε πολλά τμήματα ... λόγω της παλαιότητας των κτιρίων υπάρχει σημαντική φθορά του φέροντος οργανισμοί, .... Τμήματα κατέρρευσαν μόνα τους και τα εναπομείναντα πρέπει να κατεδαφιστούν". Τελικά εκδόθηκε η με αριθμό …/14-6-2010 άδεια για κατεδάφιση κτιρίων, λόγω φθοράς του φέροντα οργανισμού, η οποία ολοκληρώθηκε το Δεκέμβριο του έτους 2010. Παράλληλα, η εναγομένη με τη με αριθμό …/2009 πράξη σύστασης κάθετης ιδιοκτησίας της συμβολαιογράφου … I. Μ. - Χ., που καταχωρήθηκε νόμιμα στα βιβλία του Κτηματολογικού Γραφείου …, κατήργησε την κάθετη ιδιοκτησία "Β" του ..., επί της οποίας είχε οικοδομηθεί το τελευταίο ξενοδοχείο και αφού ενοποίησε αυτή με άλλη κάθετη ιδιοκτησία, συνέστησε νέα κάθετη ιδιοκτησία, με 465 νέες αυτοτελείς και ανεξάρτητες οριζόντιες ιδιοκτησίες. Η ίδια δε, πριν από τις άνω εργασίες κάλεσε τους χρονομισθωτές να αγοράσουν νέα χρονομερίδια σε άλλο ξενοδοχείο της, το …. Οι παραπάνω ενέργειες της εναγομένης, ανεξάρτητα από τις πολεοδομικές παραβάσεις που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια των εργασιών, πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια της εξυπηρέτησης των επιχειρησιακών συμφερόντων της, με σκοπό την εξυγίανση και ανάπτυξή της και δεν αποτελούν μεθοδεύσεις για την οριστική αποστέρηση των εναγόντων από τη χρήση των μισθίων διαμερισμάτων, όπως οι ίδιοι αβάσιμα ισχυρίζονται. Η τελευταία, προέβη στις άνω ενέργειες, ως ιδιοκτήτρια των μισθίων, μετά την αποβολή των εναγόντων την οποία επεχείρησε νομίμως, με αναγκαστική εκτέλεση και την επανεγκάστασή της στα μίσθια διαμερίσματα και την απόρριψη σειράς ανακοπών κατά της εκτέλεσης, με τις προαναφερθείσες αποφάσεις, για την εξυπηρέτηση του καλώς εννοούμενου συμφέροντος της επιχείρησής της, με την αναβάθμιση και την ανακαίνιση του ξενοδοχείου της. Εξάλλου, στην προκειμένη περίπτωση η χρονομίσθωση δεν διατηρήθηκε μεταξύ των διαδίκων για σημαντικό χρονικό διάστημα και έτσι ελλείπει και η μακροχρόνια άσκηση του δικαιώματος, αλλά και η δημιουργία της πεποίθησης στους ενάγοντες ότι δεν πρόκειται να επιδιωχθεί η αποβολή τους από τα μίσθια, ενόψει και του ότι, από τις 19-10-1999, όταν κοινοποιήθηκε το άνω έγγραφο προς τους ενάγοντες μέχρι το Μάρτιο 2000, με το περιεχόμενο που προαναφέρθηκε δεν παρήλθε μακρύ χρονικό διάστημα για τη διαμόρφωση της επικαλούμενης πεποίθησης σ' αυτούς. Επίσης, η αποστολή του εγγράφου αυτού, αυτή καθεαυτή, δεν είναι επαρκές περιστατικό που μπορεί να ενισχύσει από μόνη της και να θεμελιώσει την καταχρηστικότητα της άσκησης του δικαιώματος της εναγομένης, ενώ η πρόσκληση για τις γενικές συνελεύσεις των χρονομισθωτών αφορούσε τη ρύθμιση θεμάτων σχετικών με τα έξοδα συντήρησης, τα οποία οφείλονταν από τη λειτουργία του συγκροτήματος, ανεξάρτητα από την εγκυρότητα των συμβάσεων. Έτσι, τόσο η αποβολή των εναγόντων από τα μίσθια χρονομισθωμένα διαμερίσματα, όσο και η μετέπειτα συμπεριφορά της εναγομένης, δεν αποδείχθηκε καταχρηστική και ως εκ τούτου παράνομη πράξη. Το πρωτοβάθμιο, επομένως Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλούμενη απόφαση, μετά από συνεκτίμηση του συνόλου των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίστηκαν ενώπιον του, απέρριψε τις ένδικες αγωγές κατά την κύρια από αδικοπραξία βάση τους, δεχόμενο ότι η εναγόμενη δεν επέδειξε κατά χρηστική συμπεριφορά κατά τη διαδικασία αποβολής των εναγόντων από τα μίσθια, αλλά και μεταγενέστερα με τη μεταβολή της υλικής και νομικής κατάστασης των μίσθιων διαμερισμάτων, αν και με ελλιπή αιτιολογία, που συμπληρώνεται από την παρούσα (534 ΚΠολΔ), ορθά κατ' αποτέλεσμα έκρινε και όσα αντίθετα υποστηρίζουν οι ενάγοντες τους δεύτερο, τρίτο, πέμπτο και έκτο λόγους της έφεσής τους, είναι αβάσιμα και απορριπτέα. ........Ωστόσο, μετά τις παραπάνω παραδοχές περί μη επίδειξης αδικοπρακτικής συμπεριφοράς εκ μέρους της εναγομένης, δεν τίθεται ζήτημα αδικαιολόγητου πλουτισμού της, συνιστάμενου σε ωφέλεια της τελευταίας από την περιουσία ή με ζημία των εναγόντων. Και τούτο διότι δεν περιήλθε κάποια ωφέλεια στην εναγομένη σε βάρος της περιουσίας των εναγόντων, αφού ό,τι απόκτησε, δεν είναι περιελθόν από την αδικοπραξία, αλλά προέρχεται από επαχθή αίτια, ήτοι την αγορά του ενεργητικού της εκκαθαρισθείσας εταιρίας.
Συνεπώς, η εναγομένη δεν ευθύνεται από αδικαιολόγητο πλουτισμό, γιατί ο φερόμενος ως πλουτισμός προέρχεται από νόμιμη αιτία. Επομένως οι ένδικες αγωγές κατά την άνω επικουρική τους βάση, πρέπει να απορριφθούν ως ουσιαστικά αβάσιμες.". Ακολούθως, βάσει των παραδοχών αυτών, το Εφετείο, αφ' ενός μεν απέρριψε την έφεση των εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση, που είχε απορρίψει τις ανωτέρω αγωγές των αναιρεσειόντων κατά την κυρία βάση τους, ως κατ' ουσίαν αβάσιμες, αφ' ετέρου αφού, μετά την εξαφάνιση της πρωτοδίκου αποφάσεως, κράτησε και δίκασε κατ' ουσίαν τις αγωγές, κατά την ανωτέρω επικουρική βάση τους, απέρριψε αυτές και ως προς την βάση τους αυτή, ως κατ' ουσίαν αβάσιμες. Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο και ειδικότερα δεχόμενο, ότι η αμέσως προηγηθείσα της αποβολής των αναιρεσειόντων από το μίσθια συμπεριφορά της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης, συνισταμένη, όπως και οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες επικαλούνταν με την κυρία βάση των αγωγών τους, στο ότι μετά τις 21-1-1999, που αγόρασε (η αναιρεσίβλητη) το ενεργητικό της αρχικής εκμισθώτριας εταιρίας και μέχρι τις 31-3-2000, που έδωσε την εντολή αποβολής των εναγόντων από τα μίσθια διαμερίσματα, οι οποίοι μέχρι τότε συνέχιζαν να χρησιμοποιούν αυτά, η οποία (αποβολή) επιτεύχθηκε στις 11-5-2000, δεν αμφισβήτησε την εγκυρότητα των μισθώσεων και την υπεισέλευσή της σ' αυτές, ούτε εμπόδισε τη χρήση των διαμερισμάτων από τους χρονομισθωτές - ενάγοντες, αλλά, αντίθετα, με επιστολή της, υπογραφόμενη από τον Ε. Σ., ως υπεύθυνο του τμήματος χρονομίσθωσης, αφού τους ενημέρωσε για τη μεταβίβαση του συνόλου του ενεργητικού της εκμισθώτριας στην ίδια, ως ιδιοκτήτρια, τους διαβεβαίωσε για την πρόθεσή της να τηρήσει όλες τις υποχρεώσεις της προς αυτού ως χρονομισθωτές και τη διάθεσή της να συμβάλει στην εξασφάλιση των καλύτερων δυνατόν συνθηκών κατά την χρήση του μεριδίου τους και στην από κοινού αντιμετώπιση όποιων τυχόν προβλημάτων, δηλώνοντας ότι θεωρεί, ότι η τήρηση τόσο του νόμου, όσο και του μεταξύ τους υποχρεώσεων αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της συνεργασίας τους, ότι με την ίδια επιστολή ενημέρωσε τους χρονομισθωτές για τις οφειλές τους για έξοδα συντηρήσεως του έτους 1999, τα οποία είχαν εγκριθεί από τη Γενική Συνέλευση του έτους 1998, ζητώντας την έγκαιρη εξόφλησή τους, με κατάθεση στον αναφερόμενο στην επιστολή τραπεζικό λογαριασμό της, στο υποκατάστημα …, της …Τράπεζας …, ότι στη συνέχεια, η εναγομένη με την από 20-10-1999 επιστολή - πρόσκληση, προσκάλεσε τους ενάγοντες χρονομισθωτές για τη συμμετοχή τους στη Γενική Συνέλευση των χρονομισθωτών, με θέματα, την έγκριση απολογισμού εσόδων - εξόδων της διαχειριστικής περιόδου από 1-11-1998 έως 31-10-1999 και την έγκριση προϋπολογισμού εσόδων εξόδων διαχειριστικού έτους από 1-11-1998 μέχρι 31-10-2000, ότι λόγω ματαιώσεως της συνελεύσεως αυτής, απέστειλε την από 9-1-2000 νέα πρόσκληση της προς τους χρονομισθωτές, για τη συμμετοχή τους στη νέα Γενική Συνέλευση, που ορίστηκε για τις 29-1-2000, σύμφωνα με τον Κανονισμό Σχέσεων Χρονομεριστικής Μίσθωσης, συνοδευόμενη από τη δήλωση, ότι σε περίπτωση μη επίτευξης απαρτίας, θα γίνει επαναληπτική συνέλευση στις 5-2-2000, με την υπόμνηση, ότι δικαίωμα παράστασης έχουν όλοι οι χρονομισθωτές του συγκροτήματος και δικαίωμα ψήφου οι χρονομισθωτές που έχουν υπογράψει οριστικό συμβόλαιο και έχουν καταβάλει όλα τα έξοδα συντήρησης, ότι παράλληλα, η εναγόμενη τους κοινοποίησε τον απολογισμό της διαχειριστικής περιόδου 1-11-1998 έως 31-10-1999, με ενσωματωμένη Έκθεση Ελέγχου Ορκωτού Λογιστή - Ελεγκτή, στην οποία τα έσοδά της εμφανίζονται κατά χρονομερίδιο και τύπο διαμερίσματος, ενώ οι απαιτήσεις διαχείρισης από μισθωτές που δεν κατέβαλαν τα έξοδα συντήρησης τοποθετούνται στον ισολογισμό στην ένδειξη "χρεώστες", ότι στην ίδια Έκθεση ενσωματώνεται και προϋπολογισμός διαχείρισης χρονομεριστικών μισθώσεων περιόδου από 1-11-1999 έως 31-10-2000, στον οποίο αναφέρονται οι ενάγοντες ως μισθωτές - δικαιούχοι χρήσης του συγκροτήματος και ότι τους κοινοποίησε αντίγραφο του με αριθμό …/21-1-2000 αποσπάσματος πρακτικού του Διοικητικού Συμβουλίου της, σε πλήρη σύνθεση, με το οποίο ανατέθηκε η εκπροσώπηση αυτής στη Γενική Συνέλευση των χρονομισθωτών της 5-2-2000, στους Ι. Δ., Α. Κ. και Χ. Ζ., δεν συνιστά καταχρηστική άσκηση δικαιώματος αυτής κατά την εκτέλεση και εξ αυτού του λόγου παράνομη πράξη, ικανή, συντρεχουσών και των λοιπών νομίμων προϋποθέσεων, να θεμελιώσει αξίωση αποζημιώσεώς τους από αδικοπραξία, κατά την προαναφερθείσα έννοια, και, επίσης, δεχόμενο, ότι οι εκτιθέμενες στις αγωγές πράξεις και παραλήψεις της αναιρεσίβλητης, από τις οποίες, κατά τους αγωγικούς ισχυρισμούς τους, προκλήθηκαν οι επικαλούμενες από τους αναιρεσείοντες ζημίες τους, δεν συνιστούν άδικη και αξία αποζημιώσεως, κατά τους όρους των ως άνω διατάξεων, συμπεριφορά, όχι επειδή αυτές καθ' εαυτές δεν συνιστούν άδικες πράξεις, αλλά εκ του λόγου ότι συνδέονται αιτιωδώς με μη καταχρηστική και εξ αυτού του λόγου μη παράνομη, συμπεριφορά της τελευταίας να τους αποβάλει από τα μίσθια και το μεν να μη δέχεται την επανεγκατάστασή τους σε αυτά (ήτοι παράλειψη της εναγομένης να προβεί σε άρση της παράνομης κατάστασης που δημιουργήθηκε από την καταχρηστική και εξ αυτού του λόγου παράνομη αποβολή τους), το δε, προκειμένου να ματαιώσει αυτήν (επανεγκατάστασή τους), να προβαίνει στην νομική και πραγματική μεταβολή των μισθίων διαμερισμάτων, προκαλώντας έτσι τις επικαλούμενες από τους αναιρεσείοντες ζημίες τους, εσφαλμένως ερμήνευσε και εφήρμοσε και, επομένως, παρεβίασε τις διατάξεις των άρθρων 281 και 914 ΑΚ. Αυτό δε και μόνον το, ως άνω, μη μακρό χρονικό διάστημα, που μεσολάβησε μεταξύ της αγοράς των εν λόγω χρονομεριστικών μισθίων από την αναιρεσίβλητη και της αποβολής των εναγόντων από αυτά, ενόψει των ανωτέρω επικληθέντων από τους αναιρεσείοντες και ως αποδειχθέντων γενομένων δεκτών από το Εφετείο περιστατικών, δεν καθιστά, άνευ άλλου τινός, μη καταχρηστική την άσκηση του δικαιώματος της αναιρεσίβλητης να αποβάλει από τα μίσθια τους αντιδίκους της (ΟλΑΠ 16/2006). Επομένως, ο τρίτος, κατά το πρώτο μέρος του, ο τέταρτος κατά το πρώτο μέρος του, ο έκτος και οι λοιποί, κατά το οικείο έκαστος μέρος του, λόγοι της αιτήσεως από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, με τους οποίους οι αναιρεσείοντες προβάλλουν, τις αιτιάσεις περί εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής των ανωτέρω διατάξεων αντίστοιχες αιτιάσεις, είναι βάσιμοι.
Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως, αναφορικά με τον εν προκειμένω ερευνώμενο δεύτερο πρόσθετο αναιρετικό λόγο, από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, της εκ πλαγίου παραβάσεως των ουσιαστικών διατάξεων των άρθρων 281, 904 και 914 ΑΚ, το Εφετείο, αφού έκρινε, ότι είναι νόμω βάσιμες και παραδεκτώς σωρεύονται οι επικουρικές βάσεις των αγωγών των αναιρεσειόντων, με βάση το προαναφερόμενο ιστορικό και με αίτημα να αναγνωρισθεί, ότι η εναγομένη υποχρεούται, να καταβάλει σε καθένα από αυτούς, τα ανωτέρω αναφερόμενα στην αγωγή ποσά, κατά τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού, εφ' όσον ήθελε γίνει δεκτό ότι η αξίωσή τους από την αδικοπραξία είχε παραγραφεί και ως εκ τούτου η αντίδικός τους είχε καταστεί αδικαιολογήτως πλουσιώτερη σε βάρος της περιουσίας τους, δέχθηκε, ότι: ".....ωστόσο, μετά τις παραπάνω παραδοχές περί μη επίδειξης αδικοπρακτικής συμπεριφοράς εκ μέρους της εναγομένης, δεν τίθεται ζήτημα αδικαιολόγητου πλουτισμού της, συνιστάμενου σε ωφέλεια της τελευταίας από την περιουσία ή με ζημία των εναγόντων. Και τούτο διότι δεν περιήλθε κάποια ωφέλεια στην εναγομένη σε βάρος της περιουσίας των εναγόντων, αφού ό,τι απόκτησε, δεν είναι περιελθόν από την αδικοπραξία, αλλά προέρχεται από επαχθή αίτια, ήτοι την αγορά του ενεργητικού της εκκαθαρισθείσας εταιρίας.
Συνεπώς, η εναγομένη δεν ευθύνεται από αδικαιολόγητο πλουτισμό, γιατί ο φερόμενος ως πλουτισμός προέρχεται από νόμιμη αιτία". Όμως, ενόψει του ότι οι επικουρικές αυτές βάσεις των επίδικων αγωγών, οι οποίες απορρίφθηκαν κατ' ουσίαν και ως προς αυτές κατά τις προαναφερόμενες παραδοχές του Εφετείου, στηρίζονταν, ως προς το νόμω βάσιμο των με αυτήν ασκουμένων αξιώσεων, όχι στον πλουτισμό της αναιρεσίβλητης, που προήλθε από την απόκτηση του ενεργητικού της εκκαθαρισθείσης χρονομεριστικής εκμισθώτριας (αφού στην περίπτωση αυτή πράγματι δεν περιέρχεται κάποια ωφέλεια στην εναγομένη σε βάρος της περιουσίας των εναγόντων, καθόσον ό,τι απόκτησε, δεν είναι περιελθόν από την αδικοπραξία, αλλά προέρχεται από επαχθή αίτια, ήτοι την αγορά του ενεργητικού της εκκαθαρισθείσης εταιρείας), αλλά (στηρίζονταν) στον πλουτισμό της, που προήλθε από την επικαλούμενη από τους αναιρεσείοντες, ως καταχρηστική, κατά την έννοια του άρθρου 281 ΑΚ και εξ αυτού του λόγου αδικοπρακτική, κατά το άρθρο 914 ΑΚ, συμπεριφορά της αναιρεσίβλητης, που συνίσταται στην παράλειψή της να δεχθεί την επανεγκατάσταση των αναιρεσειόντων στα μίσθια, προβαίνοντας έτσι, κατ' εφαρμογή των ανωτέρω δικαστικών αποφάσεων, με τις οποίες είχε διαταχθεί αυτή (επανεγκατάστασή τους), στην άρση της παράνομης κατάστασης, που είχε δημιουργηθεί με την επικαλούμενη, ως καταχρηστική, αποβολή τους από αυτήν (αναιρεσίβλητη) και την, εν συνεχεία, λόγω της μεταβολής της νομικής και πραγματικής καταστάσεως των μισθίων, αδυναμία αποδόσεώς τους στους χρονομισθωτές - αναιρεσείοντες, προκύπτει, ότι το Εφετείο δεν διέλαβε αιτιολογία για την κατ' ουσίαν απόρριψη των επικουρικών αυτών βάσεων των ενδίκων αγωγών, αναφορικά με την επικαλούμενη ως καταχρηστική και εκ τούτου αδικοπρακτική συμπεριφορά της αναιρεσίβλητης, συνισταμένης στο να αρνηθεί την επανεγκατάσταση των αναιρεσειόντων στα μίσθια και εν συνεχεία να καταστήσει ανέφικτο τούτο με την επικαλούμενη μεταβολή της νομικής και πραγματικής καταστάσεώς τους, που είχαν ως συνέπεια, κατά τους αγωγικούς ισχυρισμούς, τον πλουτισμό της σε βάρος των αναιρεσειόντων. Επομένως, ο πρόσθετος δεύτερος αυτός αναιρετικός από το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, λόγος της εκ πλαγίου παραβάσεως των ανωτέρω ουσιαστικών διατάξεων των άρθρων 281, 904 και 938 ΑΚ, είναι βάσιμος.
Μετά ταύτα, κατά παραδοχή των ανωτέρω κριθέντων βασίμων τρίτου, κατά το πρώτο μέρος του, τετάρτου κατά το πρώτο μέρος του, έκτου και λοιπών, κατά το οικείο έκαστος μέρος τους, κυρίων αναιρετικών λόγων από το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔ, για ευθεία παραβίαση των ουσιαστικών διατάξεων των άρθρων 281 και 914 ΑΚ, και δευτέρου προσθέτου αναιρετικού λόγου από το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ για εκ πλαγίου παράβαση των άρθρων 281, 904 και 938 ΑΚ, η αναιρετική εμβέλεια των οποίων καθιστά αλυσιτελή την εξέταση των λοιπών κυρίων και προσθέτων λόγων αυτής, πρέπει να γίνει δεκτή η υπό κρίση αίτηση, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων, οι οποίοι εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση, να διαταχθεί, συμφώνως προς το άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ, η επιστροφή του παραβόλου στους καταθέσαντες αυτό και να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα των παρασταθέντων αναιρεσειόντων (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Κηρύσσει απαράδεκτη την συζήτηση της από 4-11-2016 αιτήσεως και των από 12-10-2017 προσθέτων λόγων αυτής, για αναίρεση της 1863/2016 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, ως προς τους εκ των αναιρεσειόντων: Κ. Κ. του Σ., Χ. συζ. Γ. Κ., Β. Τ. του Μ., Ε. Τ. - Δ. του Α., Α. συζ. Ε. Τ. το γένος Ν. Μ., Γ Δ. του Σ., Ε. Β. του Ι., Ε. συζ. Ε. Β., Ν. Β. του Κ., Ι. Λ. του Α., Ε. Δ. συζ. Ι. Λ., Β. Δ. του Ι., Χ. συζ. Ι. Δ., Γ. συζ. Π. Δ., Ε. Δ. του Π., Κ. Ζ. του Ι., Γ. Κ. του Μ., Χ. συζ. Σ. Λ., Γ. Μ. του Ε., Δ. Κ. του Γ., Α. συζ. Δ. Κ. το γένος Η. Γ., Α. συζ. Η. Π., Ε. Τ. του Φ., Γ. Β. του Δ., Μ. Γ. του Γ. συζ. Γ. Β., Ε. Μ., συζ. Β. Τ., Ν. Α. του Π., Α. συζ. Ν. Α., Θ. - Γ. Δ. του Σ., Σ. συζ. Θ. Δ., Ε. Δ. του Θ., Ε. συζ. Γ. Κ., Ε. Μ. του Γ., Φ. Π. του Κ., Μ. συζ. Ε. Τ., Π. Π. του Ν., Γ. Π. του Δ., Ε. συζ. Γ. Π., το γένος ..., Ι. Ι. του Ε., Ε. Κ. του Ι., Π. Π., Έ. Κ., Ε. Γ. Β., Β. συζ. Ε. Β., Μ. , Σ. Α., το γένος Γ. Π., Π. Α. του Ν., Μ. συζ. Π. Α., το γένος Ι. Τ., Π. συζ. Α. Δ., το γένος Π. Γ., Μ συζ. Ν. Κ., το γένος Δ. Μ., Ε. Λ. του Ι., Μ. συζ. Ε. Λ., το γένος Σ. Χ., Α. Λ. του Ν., Γ. συζ. Α. Λ., το γένος Β. Γ., Σ. Λ. του Δ., Λ. Μ. του Π., Ε. συζ. Λ. Μ., το γένος Κ. Τ., Α. Μ. του Σ., Α. συζ. Α. Μ., Ε. Π. του Κ., Δ. συζ. Ε. Π., το γένος Χ. Σ., Μ. Π. του Κ., Π. Μ. του Κ., Σ. συζ. Π. Μ. το γένος Ν. Π., Χ. Π. του Ι., Μ. συζ. Χ. Π., το γένος Ι. Π., Δ. Π. του Κ., Ό. συζ. Δ. Π., το γένος Σ. Κ., Η. Π. του Ν., Ε. χήρα Κ. Ρ., το γένος Ε. Ξ., Μ. Σ. του Κ., Φ. Τ. του Α., Φ. συζ. Φ. Τ., το γένος Π. Π., Μ. Φ. του Ε., Α. συζ. Ι. Χ., το γένος Ι. Τ., Χ. Χ. του Ι., Ζ. Α. του Σ., Ν. Φ. του Θ., Α. συζ. Ν. Φ., το γένος Ν. Κ., Θ. Κ. Μ., Ά. συζ. Θ. Μ., το γένος Σ. Β., Γ. Μ. του Δ., Μ. συζ. Γ. Μ., Ε. Φ. Π., Ε. Κ. του Κ., Α. Γ. συζ. Ε. Κ. και Γ.-Α. Γ. του Η..- Διατάσσει τον χωρισμό της δίκης ως προς τους ανωτέρω από τους αναιρεσείοντες και την συνέχιση αυτής ως προς τους λοιπούς αυτών.
Αναιρεί την 1863/2016 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατά τα ανωτέρω.-
Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρεθείσα απόφαση.- Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου στους καταθέσαντες αυτό.-
Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα των παρισταμένων από τους αναιρεσείοντες, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.- ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Μαΐου 2018.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 21 Ιουνίου 2018.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή