Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

Σύνδεσμος απόφασης


<< Επιστροφή

Απόφαση 20 / 2001    (ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)


Αριθμός:20/2001

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές της πλήρους Ολομέλειας: Στέφανο Ματθία, Πρόεδρο, Θεόδωρο Τόλια, Κωνσταντίνο Λυμπερόπουλο, Ευάγγελο Περλίγκα, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Κάπο, Αντιπροέδρους, Θεόδωρο Πρασουλίδη, Χαράλαμπο Γεωργακόπουλο, Αριστείδη Κρομμύδα, Κωνσταντίνο Κωστήρη - Εισηγητή, Πέτρο Κακκαλή, Σπυρίδωνα Γκιάφη, Παύλο Μεϊδάνη, Αρχοντή Ντόβα, Γρηγόριο Φιλιππάτο, Δημήτριο Σουλτανιά, Δημήτριο Λινό, Θεόδωρο Λαφαζάνο, Λέανδρο Ρακιντζή, Θεόδωρο Μπάκα, Γεράσιμο Φρούντζο, Θεόδωρο Παπαγιαννάκη, Νικόλαο Γεωργίλη, Στυλιανό Πατεράκη, Ανδρέα Μοσχανδρέου, Κωνσταντίνο Βαλμαντώνη, Δημήτριο Παπαμήτσο, Γεράσιμο Σιμόπουλο, Αθανάσιο Κρητικό, Ρωμύλο Κεδίκογλου, Ιωάννη Βερέτσο, Σπυρίδωνα Μπαρμπαστάθη, Θεόδωρο Αποστολόπουλο, Χρήστο Μπαλντά, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Ανάργυρο Πλατή, Θεόδωρο Τζέμο, Χρήστο Μαυρογένη, Αναστάσιο Πράσσο, Ευριπίδη Αντωνίου και Χρήστο Μπαβέα, Αρεοπαγίτες (κωλυομένων των λοιπών Δικαστών).

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 18 Οκτωβρίου 2001, με την παρουσία του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Διονυσίου Κατσιρέα και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του καλούντος – προσθέτως παρεμβαίνοντος: ..., που εκπροσωπείται νόμιμα από τον ..., ο οποίος κατοικοεδρεύει στην .... Εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξουσίους Θεμιστοκλή Αμπλιανίτη και Κωνσταντίνο Καποτά, Νομικούς Συμβούλους του Κράτους.

Των καθών η κλήση: Α. αναιρεσείοντος – καθού η πρόσθετη παρέμβαση: Σωματείου με την επωνυμία «...», που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Παραστάθηκε ο ..., κάτοικος ..., Πρόεδρος του Δ.Σ. αυτού, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γρηγόριο Παπαδογιάννη. Και Β. αναιρεσίβλητου – υπέρ του οποίου η πρόσθετη παρέμβαση: Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία «...», που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εύελπη Βεργή, ο οποίος δήλωσε ότι το παραπάνω Ν.Π.Δ.Δ. μετατράπηκε σε ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία «...».

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-2-1993 αγωγή του ήδη καθού η κλήση – αναιρεσείοντος - καθού η πρόσθετη παρέμβαση, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3539/1995 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3818/1996 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε το αναιρεσείον-καθού η πρόσθετη παρέμβαση με την από 28-4-1996 αίτησή του και τους από 12-12-1996 και 12-2-1997 πρόσθετους λόγους αυτής.
Στη συνέχεια εκδόθηκε η 1599/1997 απόφαση του Δ΄ Πολιτικού Τμήματος, η οποία παρέπεμψε την υπόθεση στην τακτική Ολομέλεια του Δικαστηρίου τούτου, όσον αφορά τους πρώτο και δεύτερο λόγους του κύριου δικογράφου της αναίρεσης και των από 12-12-96 πρόσθετων λόγων, κατά το μέρος που αφορούν την αφαίρεση της επί του επιδίκου μισθίου κυριότητας του αναιρεσείοντος. Εκδόθηκε η 11/1999 απόφαση, με την οποία συνεκδικάσθηκαν η ως άνω αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής (κατά το παραπεμφθέν μέρος τους) και η από 18-12-1998 πρόσθετη παρέμβαση του ήδη καλούντος. Με την τελευταία απόφαση παραπέμφθηκαν στην πλήρη Ολομέλεια του Δικαστηρίου τούτου, οι ήδη παραπεμφθέντες στην τακτική Ολομέλεια λόγοι, λόγω εξαιρετικής σημασίας αυτών. Μετά την τελευταία ως άνω απόφαση και την από 20-4-2001 κλήση του προσθέτως παρεμβαίνοντος, η προκείμενη υπόθεση φέρεται στην πλήρη Ολομέλεια του Δικαστηρίου τούτου.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Οι πληρεξούσιοί τους ανέπτυξαν και προφορικά τους σχετικούς ισχυρισμούς τους, που αναφέρονται στις προτάσεις τους και ζήτησαν ο μεν του αναιρεσείοντος-καθού η κλήση την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και των πρόσθετων λόγων και την απόρριψη της πρόσθετης παρέμβασης, οι δε του αναιρεσίβλητου – καθού η κλήση και του προσθέτως παρεμβαίνοντος - καλούντος την απόρριψη της αίτησης και των πρόσθετων λόγων και την παραδοχή της πρόσθετης παρέμβασης και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.Ο Εισαγγελέας πρότεινε την παραδοχή των παραπεμφθέντων λόγων αναίρεσης στην Ολομέλεια και την αναπομπή στη συνέχεια της υπόθεσης στο Δ΄ Τμήμα του Δικαστηρίου τούτου για να κριθούν και οι υπόλοιποι λόγοι αυτής.Κατόπιν αυτών ο Πρόεδρος έδωσε εκ νέου το λόγο στους πιο πάνω πληρεξουσίους των διαδίκων, οι οποίοι αναφέρθηκαν σε αυτά που προηγούμενα είχαν αναπτύξει.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή νομίμως εισάγονται για κρίση στην πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου οι από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ πρώτος και δεύτερος λόγοι του κυρίου δικογράφου και ο πρώτος λόγος του από 12.12.1996 δικογράφου προσθέτων λόγων αναιρέσεως του σωματείου με την επωνυμία «...» (εφεξής ...) κατά της με αριθ. 3818/96 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, μετά την έκδοση α) της με αριθ. 1599/1997 αποφάσεως του Δ΄ Τμήματος του Αρείου Πάγου, με την οποία παραπέμφθηκαν στην τακτική Ολομέλεια οι πιο πάνω λόγοι , διότι το Τμήμα εκείνο αρνήθηκε να εφαρμόσει, ως αντισυνταγματική (αντίθετη στο άρθρο 17 του Συντάγματος) τη διάταξη του άρθρου 50 του ν. 1731/1987, που φέρεται ως παραβιασθείσα με τους παραπάνω λόγους αναιρέσεως και β) τις με αριθ. 11/1999 αποφάσεως της Τακτικής Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, με την οποία, αφού κρίθηκε ως παραδεκτή η υπέρ του αναιρεσιβλήτου πρόσθετη παρέμβαση του Ελληνικού Δημοσίου, οι ίδιοι λόγοι παραπέμφθηκαν στην πλήρη Ολομέλεια, σύμφωνα με το άρθρο 23 παρ. 2 του ν. 1756/1988 («Κώδικας Οργανισμού Δικαστηρίων κ.λπ»), όπως ήδη ισχύει, διότι κρίθηκε ότι πρόκειται για ζήτημα εξαιρετικής σημασίας.

Επειδή με το άρθρο 1 του ν. 4478/1930 «περί παραχωρήσεως γηπέδου στην ...» ορίσθηκε ότι «επιτρέπεται στον Υπουργό των Στρατιωτικών, ως αντιπρόσωπο του Δημοσίου, να μεταβιβάσει στην ... την κυριότητα γηπέδου του Δημοσίου, κειμένου στο συνοικισμό Καισαριανής, εκτάσεως 710 στρεμμ. περίπου (του οποίου η χρήση έχει παραχωρηθεί δυνάμει συμβάσεως μετά του Δημοσίου) προς εγκατάστασιν σκοπευτηρίου και χρησιμοποίησιν τούτου προς μόνον τον σκοπόν τούτον» και υπό τους όρους των άρθρων 3 και 4 του ίδιου νόμου, ήτοι (άρθρο 3, όπως το τρίτο εδάφιο αυτού αντικαταστάθηκε με το άρθρο 39 του ν. 1545.1985) ότι «το ανωτέρω γήπεδον, θεωρούμενον εκτός συναλλαγής, δεν δύναται να εκποιηθεί υπό της ... ή κατασχεθεί υπό τρίτου. Επιτρέπεται όμως η εκμετάλλευση τούτου με οποιονδήποτε τρόπον, συντείνοντα προς το σκοπό για τον οποίο παραχωρείται στην εταιρία. Η ιδιότητα του γηπέδου τούτου ως εκτός συναλλαγής παύει σε περίπτωση κατά την οποία η κυριότητα τούτου περιέλθει στο Δημόσιο, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο επόμενο άρθρο, καθώς επίσης και στην περίπτωση μεταβιβάσεώς του στο Δημόσιο από την .... Η μεταβίβαση αυτή επιτρέπεται να γίνει με αντάλλαγμα ή και χωρίς αντάλλαγμα», (άρθρο 4), «σε περίπτωση διαλύσεως της ... το ανωτέρω γήπεδο με όλες τις εγκαταστάσεις της εταιρίας σ΄ αυτό περιέρχεται στο Δημόσιο». Σε εκτέλεση του παραπάνω νόμου καταρτίσθηκε το 1615/1930 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Κων. Βασιλάκη, που μεταγράφηκε νόμιμα, με το οποίο, όπως δέχεται το Εφετείο, μεταβιβάσθηκε στην ... από το Δημόσιο η κυριότητα, νομή και κατοχή της παραπάνω εκτάσεως, με τους παραπάνω όρους του ν. 4778/1930. Κατά τη σαφή έννοια του ν. 4778/1930, με την κατάρτιση και μεταγραφή του πιο πάνω συμβολαίου η ... έγινε οριστική, όχι δε προσωρινή ή μετακλητή, κυρία του γηπέδου των 710 στρεμ., με μόνους τους περιορισμούς του νόμου που καταχωρήθηκαν στο συμβόλαιο και αφορούσαν στην εκμετάλλευση και χρήση αποκλειστικώς για εγκατάσταση σκοπευτηρίου και στην απαγόρευση διαθέσεώς του. Η μεταβίβαση, εξάλλου, του γηπέδου έγινε χωρίς αντάλλαγμα , κατά πλήρη κυριότητα και χωρίς επιφύλαξη ανακλήσεως από το Δημόσιο, ως μόνη δε περίπτωση επανόδου της κυριότητάς του στο Δημόσιο προβλέφθηκε η διάλυση της ..., ως σωματείου. Από τη διατύπωση δε του ν. 4478/1930 προκύπτει, ότι η παραπάνω έκταση δεν προορίσθηκε (καθιερώθηκε), ως πράγμα εκτός συναλλαγής, κατά την έννοια του άρθρου 966 ΑΚ, αλλά ο όρος «εκτός συναλλαγής» τέθηκε με την περιορισμένη έννοια της απαγορεύσεως διαθέσεως του γηπέδου από την ..., ούτε πρόκειται εδώ για σύσταση ιδιαιτέρου δικαιώματος επί κοινοχρήστου πράγματος (άρθρο 970 ΑΚ), διότι από το ν. 4478/1930 προκύπτει ότι μεταβιβάσθηκε κατά πλήρη κυριότητα ιδιωτικό γήπεδο του Δημοσίου, που δεν ανήκε στην κοινή χρήση, ούτε καθιερώθηκε για κοινή χρήση. ΄Αλλωστε και από τις διατάξεις των ν. 2764/1954 και 252/1976, που επηκολούθησαν και με τις οποίες ορίσθηκε ότι, σχετικά με την παραπάνω έκταση των 710 στρεμμάτων που μεταβιβάσθηκε στην ..., αίρονται οι περιορισμοί της μεταβιβάσεως και επιτρέπεται να μεταβιβασθούν τμήματα του γηπέδου αυτού, εκτάσεως 43 στρεμ. με το ν. 2764.54 για την αποκατάσταση αστών προσφύγων και 109 στρεμ. με το ν. 252/76 για τις ανάγκες των διδακτηρίων του ... (αναιρεσιβλήτου) και ότι η μεταβίβαση των τμημάτων αυτών θα γίνει είτε με αναγκαστική απαλλοτρίωση είτε με εκουσία εκποίηση από την ..., προβλέφθηκε δε ότι το τίμημα ή η αποζημίωση από την απαλλοτρίωση θα περιέρχονται στην κυρία του γηπέδου ..., προκύπτει, ότι ήταν δεδομένο για το Δημόσιο, ότι η κυριότητα της όλης παραπάνω εκτάσεως ανήκε, βάσει του ν. 4778/1930, στο αναιρεσείον σωματείο και γι΄ αυτό δεν περιλήφθηκε στους νόμους αυτούς διάταξη ότι ανακαλείται μερικώς η παραχώρηση-μεταβίβαση, που είχε γίνει σύμφωνα με τους παραπάνω νόμο και συμβόλαιο, ούτε ότι η κυριότητα των τμημάτων αυτών του γηπέδου περιέρχεται στο Δημόσιο. Επομένως η μεταγενέστερη διάταξη του άρθρου 50 του ν. 1731/1987, με την οποία ορίσθηκε ότι «αίρεται» αφιέρωση στην ... γηπέδου στην Καισαριανή και ο χαρακτηρισμός του ως εκτός συναλλαγής που έγινε με το 1615/1930 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Κωνσταντίνου Βασιλάκη, η δε κυριότητά του επανέρχεται στο Δημόσιο», ως επιφέρουσα αφαίρεση (στέρηση) της κυριότητας της ... επί του παραπάνω ακινήτου, που είχε αποκτηθεί νομίμως και οριστικώς από την τελευταία, χωρίς τις διατυπώσεις και τη διαδικασία του άρθρου 17 του Συντ., αντιβαίνει ευθέως στη διάταξη αυτή και τα δικαστήρια έχουν υποχρέωση να μη την εφαρμόσουν (άρθρο 13 παρ. 4 Συντ).

Επειδή στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλομένη απόφασή του τα ακόλουθα : Με το ν. 252/1976 επί τμήματος του γηπέδου, που είχε παραχωρηθεί στην ... με το ν. 4778/1930 και το παραπάνω συμβόλαιο, ήρθη η υπέρ των σκοπών του αναιρεσείοντος αφιέρωση και προς αντιμετώπιση επειγουσών αναγκών επετράπη στον ... (αναιρεσίβλητο) να προβεί άνευ διαγωνισμού την παρά της ... μίσθωση τμήματος του γηπέδου αυτού προς το σκοπό ανεγέρσεως, με δαπάνες του ..., προσωρινών κτισμάτων για διδακτήρια, του αναγκαιούντος χώρου, του ύψους του μισθώματος, της διάρκειας της μισθώσεως και πάσης σχετικής λεπτομέρειας καθορισθησομένων ελευθέρως κατόπιν διαπραγματεύσεων μεταξύ των μερών. Μετά την εξουσιοδότηση αυτή η ... με το από 27.2.1976 ιδιωτικό συμφωνητικό εκμίσθωσε στον αναιρεσίβλητο ... τμήμα του γηπέδου. Η διάρκεια της μισθώσεως ορίσθηκε σε οκτώ έτη (17.2.1976-17.2.1984) και το ετήσιο μίσθωμα σε 480.000 δρχ. αναπροσαρμοζόμενο ανά τριετία. Το μίσθιο θα εχρησιμοποιείτο από τον αναιρεσίβλητο ... για την ανέγερση κτισμάτων προς στέγαση διδακτηρίων. Ο αναιρεσίβλητος ..., έχοντας συμβατικό δικαίωμα μονομερούς παρατάσεως της μισθώσεως για μία ακόμη οκταετία, παρέτεινε τη μίσθωση μέχρι τις 27.2.1992. Κατά τη διάρκεια της μονομερούς αυτής παρατάσεως ψηφίσθηκε ο ν. 1731/1987 με το άρθρο 50 του οποίου η κυριότητα της όλης εκτάσεως, τμήμα της οποίας είναι και το μίσθιο, αφαιρέθηκε αναδρομικά από την ... και επανήλθε στο Δημόσιο. Σε κάθε δε περίπτωση η ένδικη μίσθωση, επί της οποίας στηρίζει τα δικαιώματά του το ενάγον σωματείο (...) έληξε με την παραπάνω ειδική διάταξη του ν. 1731/1987, με την οποία αφαιρέθηκε η με τον αρχικό νόμο 4778/1930 παραχωρηθείσα στην ... μετακλητή-περιορισμένη κυριότητα της επί της επιδίκου εκτάσεως. Με βάση δε τις παραδοχές αυτές το Εφετείο έκρινε ως απορριπτέα την αγωγή του αναιρεσείοντος εκμισθωτή κατά του αναιρεσιβλήτου μισθωτή πρώτου και κατά κύρια αιτιολογία διότι με το άρθρο 50 του ν. 1731/1987 η κυριότητα της όλης εκτάσεως, τμήμα της οποίας αποτελεί το μίσθιο ακίνητο, αφαιρέθηκε αναδρομικά από το αναιρεσείον και επανήλθε στο ..., δεύτερον και κατ΄ επάλληλη αιτιολογία , διότι με την πιο πάνω διάταξη έληξε η ενοχική σχέση της μισθώσεως και τρίτου, κατ΄ επάλληλη επίσης αιτιολογία, διότι λόγω της παραπάνω διατάξεως ασκήθηκε καταχρηστικώς η αγωγή. ΄Ετσι, όμως, κρίνοντας το Εφετείο, κατά την κύρια πιο πάνω αιτιολογία που στηρίζει το απορριπτικό της αγωγής διατακτικό της προσβαλλομένης αποφάσεώς του, παραβίασε τις παραπάνω διατάξεις των άρθρων 17 του Συντ. και 50 του ν. 1731/1987, αφού η δεύτερη αυτή διάταξη, ως αντιβαίνουσα στην πρώτη, δεν ήταν ενταύθα εφαρμοστέα, ως αντισυνταγματική. Είναι, συνεπώς, βάσιμοι οι παραπεμφθέντες στην παρούσα Ολομέλεια πιο πάνω λόγοι αναιρέσεως, κατά το μέρος που αποδίδεται μ΄ αυτούς στην προσβαλλομένη απόφαση η από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ πλημμέλεια της παραβιάσεως των παραπάνω ουσιαστικών διατάξεων και, αφού αποφανθεί η Ολομέλεια για τη βασιμότητά τους, πρέπει ακολούθως η υπόθεση να αναπεμφθεί στο Δ΄ Τμήμα για να κρίνει επί των υπολοίπων λόγων της αιτήσεως, που πλήττουν τις πιο πάνω επάλληλες αιτιολογίες της προσβαλλομένης αποφάσεως, τους οποίους και επιφυλάχθηκε να εξετάσει μετά την απόφαση της Ολομέλειας.

Δέκα τρία (13) όμως μέλη του Δικαστηρίου, που μειοψήφισαν, ήτοι ο Πρόεδρος Στέφανος Ματθίας, ο Αντιπρόεδρος Γεώργιος Κάπος και οι Αρεοπαγίτες Σπυρίδων Γκιάφης, Παύλος Μεϊδάνης, Αρχοντής Ντόβας, Γρηγόρης Φιλιππάτος, Κωνσταντίνος Βαλμαντώνης, Δημήτριος Παπαμήτσος, Γεράσιμος Σιμόπουλος, Ιωάννης Βερέτσος, Χρήστος Μπαλντάς, Αναστάσιος Πράσσος και Χρήστος Μπαβέας, έχουν την ακόλουθη γνώμη : Από το άρθρο 1 του ν. 4478/1930 σε συνδυασμό προς το συμβόλαιο 1615/1930 του συμβολαιογράφου ..., προκύπτει ότι στο σωματείο υπό την επωνυμία «...» δεν μεταβιβάστηκε οριστικώς η κυριότητα επί της ως άνω εκτάσεως των 710 περίπου στρεμμάτων αλλά παραχωρήθηκε μετακλητή απλώς κυριότητα, υπό διαλυτική δηλαδή αίρεση συνιστάμενη στην εγκατάσταση σκοπευτηρίου και στη συνέχεια χρησιμοποίησή της «προς μόνον τον σκοπόν τούτον» (άρθρο 1 εδ. α΄ ), δηλαδή κυριότητα που θα διατηρείται μόνο ενόσω θα εξακολουθεί η χρήση αυτή για την οποία αποκλειστικά προορίστηκε . Είναι σαφής και χαρακτηριστική η ως άνω διατύπωση του νόμου με την οποία ως μοναδικό σκοπό της παραχώρησης του γηπέδου αποτελεί η χρήση του ως σκοπευτηρίου, η οποία επομένως τάχθηκε ως αίρεση λήξης της παραχώρησης όταν παύσει η χρήση αυτή. Η αίρεση αυτή επιβεβαιώνεται και από την περαιτέρω διάταξη κατά την οποία το ανωτέρω γήπεδο, θεωρούμενο εκτός συναλλαγής, δεν επιτρέπεται να εκποιηθεί από την Π.Σ.Ε. ή να κατασχεθεί από τρίτον, η δε εκμετάλλευσή του περιορίζεται αποκλειστικά σε τρόπους που συντείνουν προς τον σκοπό για τον οποίο παραχωρήθηκε στην εταιρεία (άρθρο 3).Η διάταξη του άρθρου 1 του ν. 252/76, που κατά τρόπο ανακόλουθο αφενός κάνει λόγο για «άρση της αφιέρωσης» και αφετέρου προβλέπει αναγκαστική απαλλοτρίωση ή εκούσια μεταβίβαση από την ... στο Δημόσιο, δεν μετέβαλε το υφιστάμενο, βάσει του ν. 4478/1930 (στον οποίο και ρητά αναφέρεται) και του προαναφερόμενου συμβολαίου, ιδιοκτησιακό καθεστώς, το οποίο δεν είχε μεταβληθεί ούτε με τον προηγηθέντα όμοιο νόμο 2764/1954. Επομένως κατά τη γνώμη της μειοψηφίας το άρθρο 50 του ν. 1731/1987 δεν αντίκειται στην προστατευτική της ιδιοκτησίας διάταξη του άρθρου 17 του Συντάγματος, εφόσον η αμφισβήτηση της συνταγματικότητάς του ανάγεται στην ύπαρξη ή μη της διαλυτικής αίρεσης, και όχι στη μη πλήρωσή της, ο δε νόμος έλαβε ως δεδομένη την πλήρωσή της (βλ. και εισηγητική έκθεση του ν. 1731/87) και δεν προσβάλλεται ως αντισυνταγματικός κατά τούτο. Συνακόλουθα το Εφετείο το οποίο στήριξε την απόρριψη της αγωγής του αναιρεσείοντος στην κρίση αυτή, από την οποία περαιτέρω συνήγαγε τη λήξη της μισθωτικής μεταξύ των διαδίκων σχέσης, δεν έσφαλε και οι συναφείς αναιρετικοί λόγοι που παραπέμφθηκαν στην Ολομέλεια έπρεπε να απορριφθούν .

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αποφαίνεται ότι είναι βάσιμοι οι παραπεμφθέντες στην παρούσα Ολομέλεια εις το σκεπτικό λόγοι αναιρέσεως, κατά το μέρος που αυτοί στηρίζονται σε παραβίαση των άρθρων 17 του Συντάγματος και 50 του ν. 1731/1987. Και

Αναπέμπει την υπόθεση στο Δ΄ Τμήμα για εξέταση των υπόλοιπων λόγων αναιρέσεως.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 22 Νοεμβρίου 2001 και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια στο ακροατήριό του συνεδρίαση στις 6 Δεκεμβρίου 2001.


<< Επιστροφή