Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 1125 / 2012    (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1125/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο και Ιωάννα Πετροπούλου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Ο. Β. ΔΙΕΘΝΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΗ Α.Ε." (και στα αγγλικά "ORPHEE VEINOGLOU INTERNATIONAL FORWARDERS S.A."), που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Αλέξανδρου Στριμπέρη, ο οποίος ανακάλεσε την από 21-3-2012 δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ και κατέθεσε προτάσεις.
Της αναιρεσιβλήτου: Εταιρείας με την επωνυμία PIREUS INTERNATIONAL INC, με έδρα τη ..., νομίμως εκπροσωπούμενης, η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Εμμανουήλ Γερακιό, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-2-2002 αίτηση της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4318/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4932/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 23-3-2011 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Ρουμπής ανέγνωσε την από 14-3-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το συνδυασμό των άρθρων 323, 905 παρ.1, 3 και 4 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η απόφαση αλλοδαπού πολιτικού δικαστηρίου, ασχέτως αν εκδόθηκε πριν ή μετά την έναρξη εφαρμογής του ΚΠολΔ, ισχύει και αποτελεί δεδικασμένο στην Ελλάδα, εφόσον: 1) αποτελεί δεδικασμένο κατά το δίκαιο του τόπου που εκδόθηκε, 2) η υπόθεση κατά τις διατάξεις του Ελληνικού δικαίου υπαγόταν στη δικαιοδοσία του δικαστηρίου του κράτους στο οποίο ανήκει το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση, 3) ο διάδικος που νικήθηκε δεν στερήθηκε το δικαίωμα της υπεράσπισης και γενικότερα της συμμετοχής στη δίκη, εκτός αν η στέρηση έγινε σύμφωνα με διάταξη που ισχύει και για τους υπηκόους του κράτους στο οποίο ανήκει το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση, η κρίση όμως του δικαστηρίου της ουσίας που δικάζει αίτηση για αναγνώριση δεδικασμένου από αλλοδαπή απόφαση, ότι ο διάδικο δεν στερήθηκε του δικαιώματος υπεράσπισης, είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη ως αφορώσα εκτίμηση πραγματικών περιστατικών (ΑΠ 1255/2006 και ΑΠ 672/1999), 4) δεν είναι αντίθετη προς απόφαση Ελληνικού Δικαστηρίου που εκδόθηκε στην υπόθεση και αποτελεί δεδικασμένο για τους διαδίκους μεταξύ των οποίων εκδόθηκε η απόφαση του αλλοδαπού δικαστηρίου και 5) δεν είναι αντίθετη προς τα χρηστά ήθη και την Ελληνική δημόσια τάξη (Ολ.ΑΠ 11/2009 και ΑΠ 1522/ 2007). Τέλος οι ως άνω διατάξεις των άρθρων 323 παρ.3 και 905 παρ.4 ΚΠολΔ είναι διατάξεις ουσιαστικού δικαίου (ΑΠ 687/2003) και η παραβίασή τους ιδρύει λόγο αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ.
Περαιτέρω, σύμφωνα με τον κανόνα 1-321 της Πολιτείας Μαίρυλαντ των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, ο οποίος ισχύει από 1-7-1984 και αποτελεί στην προκειμένη περίπτωση τον περί επιδόσεως εφαρμοστέο κανόνα του δικάσαντος δικαστηρίου, για το κύρος των κανόνα του δικάσαντος δικαστηρίου, για το κύρος των επιδόσεων προβλέπονται τα εξής: "Κάθε δικόγραφο και άλλο έγγραφο που κατατίθεται μετά την κατάθεση της αγωγής θα επιδίδεται σε κάθε διάδικο. Αν η επίδοση απαιτείται ή επιτρέπεται να γίνει σε διάδικο εκπροσωπούμενο από δικηγόρο, η επίδοση θα γίνει στο δικηγόρο, εκτός αν η επίδοση στο διάδικο έχει διαταχθεί από το δικαστήριο. Η επίδοση στο δικηγόρο ή στο διάδικο γίνεται με παράδοση αντιγράφου ή με την αποστολή με το ταχυδρομείο στην πλέον πρόσφατη διεύθυνση που αναγράφεται σε δικόγραφο ή άλλο έγγραφο που κατατέθηκε από το δικηγόρο ή το διάδικο ή αν δεν υπάρχει, στην τελευταία γνωστή διεύθυνση. Κανένα δικόγραφο ή άλλο έγγραφο, εκτός της αρχικής αγωγής, δεν είναι αναγκαίο να επιδοθεί σε διάδικο που ερημοδικεί, εκτός από δικόγραφο που προβάλλει νέα ή πρόσθετη απαίτηση κατά του διαδίκου, το οποίο πρέπει να επιδοθεί σύμφωνα με τους κανόνες περί επιδόσεως της αρχικής αγωγής". Εξάλλου, σύμφωνα με τον κανόνα 1-323 του ως άνω αλλοδαπού δικαίου "ο γραμματέας δεν δέχεται προς κατάθεση προτάσεις ή άλλο έγγραφο που απαιτεί επίδοση, εκτός από το εισαγωγικό δικόγραφο, εκτός αν αυτό συνοδεύεται από αποδοχή ή παραίτηση από την επίδοση, ή από υπογεγραμμένο έγγραφο στο οποίο εμφαίνεται η ημερομηνία και ο χρόνος της επιδόσεως. Το πιστοποιητικό επιδόσεως συνιστά prima fasie απόδειξη επιδόσεως". Τέλος, σύμφωνα με τον Κανόνα 2-613 του ίδιου δικαίου: "α) Μέρη στα οποία εφαρμόζεται. Σ' αυτόν τον κανόνα ο όρος "ενάγων" περιλαμβάνει αντενάγοντες ... και ο όρος "εναγόμενος" περιλαμβάνει αντεναγόμενους ... β) Διάταξη ερημοδικίας. Αν η προθεσμία για την κατάθεση των προτάσεων έχει παρέλθει και ο εναγόμενος δεν κατέθεσε το σχετικό δικόγραφο σύμφωνα με τους παρόντες κανόνες, το δικαστήριο, μετά από έγγραφη αίτηση του ενάγοντος, εκδίδει διάταξη ερημοδικίας. Η αίτηση θα αναφέρει την τελευταία γνωστή διεύθυνση του εναγομένου. γ) Ανακοίνωση. Αμέσως μετά την έκδοση της αποφάσεως, ο γραμματέας ανακοινώνει στον εναγόμενο την έκδοση της διατάξεως ερημοδικίας και ότι ο εναγόμενος μπορεί να ζητήσει την ανάκληση της διατάξεως εντός 30 ημερών από την έκδοση της. Η ανακοίνωση ταχυδρομείται στον εναγόμενο, στην διεύθυνση που αναφέρεται στην αίτηση και στο δικηγόρο του εναγομένου, αν υπάρχει ... δ) Αίτηση του εναγομένου: ο εναγόμενος μπορεί να ζητήσει την ανάκληση της διατάξεως ερημοδικίας εντός 30 ημερών από την έκδοση της ... στ) Έκδοση της απόφασης: Αν η αίτηση της παραγράφου (δ) του παρόντος Κανόνα δεν κατατεθεί ή κατατεθεί και απορριφθεί, το δικαστήριο, μετά από αίτηση, μπορεί να εκδώσει απόφαση ερήμην, η οποία περιλαμβάνει τον καθορισμό της ευθύνης και κάθε ζητούμενη αποκατάσταση, αν πειστεί: 1) ότι έχει δικαιοδοσία να εκδώσει την απόφαση αυτή και 2) ότι η αιτούμενη από την παράγραφο (γ) του παρόντος Κανόνα ανακοίνωση είχε ταχυδρομηθεί ... ζ)Τελεσιδικία: Η απόφαση που εκδόθηκε ερήμην σύμφωνα με τον παρόντα Κανόνα δεν υπόκειται σε έφεση κατά τον Κανόνα 2-535α, παρά μόνο ως προς τη διατασσόμενη αποκατάσταση (βλ. την από 24-12-2002 νομική πληροφορία του Ελληνικού Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου για το δίκαιο της Πολιτείας Μαίρυλαντ των ΗΠΑ).
Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ακόμα, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 11 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν (ΑΠ 1522/2007).
Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του τα ακόλουθα: "Η τριτανακόπτουσα - αντεναγομένη (ήδη αναιρεσείουσα), μολονότι έλαβε γνώση της δικασίμου της 14ης Οκτωβρίου 1999, δεν παραστάθηκε ηθελημένα κατά την ενώπιον του Περιφερειακού Δικαστηρίου της Βαλτιμόρης ακροαματική διαδικασία, που έλαβε χώρα στις 14-10-1999 μετά την οποία εκδόθηκε (αυθημερόν) η υπ' αριθμ. 98023049/CC/664/14-10-1999 απόφασή του, με την οποία έγινε δεκτή κατ' ουσία η ανταγωγή της καθής η τριτανακοπή-αντενάγουσα (ήδη αναιρεσίβλητης). Η απόφαση αυτή είναι ήδη τελεσίδικη και εκτελεστή κατά το δίκαιο της Πολιτείας Μαίρυλαντ των ΗΠΑ, αφού μέσα στην οριζόμενη από τη διάταξη του Κανόνα 2-613 εδ.ζ σχετική προθεσμία των τριάντα ημερών από την ημερομηνία δημοσίευσής της και ανεξάρτητα από την επίδοσή της δεν ασκήθηκε έφεση από την αντεναγόμενη (βλ. την από 11-1-2002 ανακοίνωση τελεσίδικης απόφασης απευθυνόμενη προς τα Ελληνικά Δικαστήρια και το από 22-4-2002 έγγραφο της δικηγόρου NOMIKI B. WEITZEL, τα οποία προσκομίζει νόμιμα μετ' επικλήσεως η καθ' ης η τριτανακοπή). Η μη άσκηση εφέσεως κατά της ανωτέρω αποφάσεως από μέρους της τριτανακόπτουσας ρητά άλλωστε συνομολογείται απ' αυτή. Η τελευταία δεν στερήθηκε το δικαίωμα υπεράσπισης και εν γένει συμμετοχής της στην ανωτέρω δίκη, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, ούτε από το γεγονός ότι η επίμαχη αλλοδαπή απόφαση έγινε τελεσίδικη σύμφωνα με το δίκαιο της Πολιτείας Μαίρυλαντ των ΗΠΑ χωρίς προηγούμενη κοινοποίηση της σε αυτή και μόνο μετά την πάροδο της προθεσμίας των τριάντα ημερών από τη δημοσίευση της, εν όψει της, κατά τα ανωτέρω, έγκαιρης κλήσης αυτής να μετάσχει στη δίκη της ανταγωγής και του ότι της παρασχέθηκε η απαραίτητη και επιβαλλόμενη σε δημοκρατική πολιτεία δυνατότητα για την υπεράσπιση της ενώπιον του πιο πάνω Δικαστηρίου, με την κοινοποίηση προς αυτή της ανταγωγής πριν από μακρό και εύλογο χρόνο και την κλήτευσή της στη δίκη κατά τρόπο εξασφαλίζονται πλήρως σ' αυτή να λάβει γνώση της επικείμενης δικαστικής διαδικασίας σε βάρος της και του χρόνου διεξαγωγής της διαδικασίας αυτής. Επομένως, ο δεύτερος λόγος της τριτανακοπής, σύμφωνα με τον οποίο δεν πρέπει να κηρυχθεί εκτελεστή στην Ελλάδα η ανωτέρω αλλοδαπή απόφαση για το λόγο ότι δεν επιδόθηκε αυτή στην τριτανακόπτουσα, ώστε να μπορέσει να ασκήσει κατ' αυτής τα προβλεπόμενα ένδικα μέσα πριν την τελεσιδικία της και έτσι η τριτανακόπτουσα στερήθηκε το δικαίωμα υπεράσπισής της, είναι απορριπτέος ως ουσιαστικά αβάσιμος. Περαιτέρω, η έλλειψη αιτιολογίας στην ανωτέρω αλλοδαπή απόφαση δεν συνιστά αντίθεση αυτής στην ημεδαπή δημόσια τάξη, όπως δεν συνιστά αντίθεση σε αυτή η εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των αλλοδαπών κανόνων δικαίου και η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη μείζονα σκέψη. Σημειώνεται εδώ, ότι τα περιστατικά που έγιναν δεκτά ως αληθινά με την επίδικη αλλοδαπή απόφαση είναι δεσμευτικά για το παρόν Δικαστήριο, το οποίο δεν μπορεί να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης, προβαίνοντας σε αναδίκασή της και νέα ουσιαστική διάγνωση της ούτε μπορεί να προβεί σε τροποποιήσεις, μεταβολές, προσθήκες ή αφαιρέσεις ως προς τα διατασσόμενα με την αλλοδαπή αυτή απόφαση. Εν όψει όλων αυτών, ο τρίτος λόγος της τριτανακοπής, σύμφωνα με τον οποίο δεν πρέπει να κηρυχθεί εκτελεστή η ως άνω αλλοδαπή απόφαση, διότι αυτή αντίκειται στην ημεδαπή δημόσια τάξη επειδή δεν έχει καμία αιτιολογία και δεν προκύπτει ποια απαίτηση της αντενάγουσας αφορά, εκτός του ότι, όπως διαπίστωσε η τριτανακόπτουσα εκ των υστέρων, η απόφαση αυτή δεν αφορά υπαρκτή απαίτηση της καθ' ης η τριτανακοπή εναντίον της και εκδόθηκε από εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος κατ' ουσία. Με τον πρόσθετο λόγο τριτανακοπής της η τριτανακόπτουσα ισχυρίζεται ότι στερήθηκε το δικαίωμα υπεράσπισης της στην ανωτέρω δίκη ενώπιον του αλλοδαπού Δικαστηρίου, γιατί δεν κλήθηκε αυτή όταν η αντενάγουσα υπέβαλε αίτημα για συνέχιση της υπόθεσης και έκδοση διαταγής ερημοδικίας και δεν της επιδόθηκε η εκδοθείσα διαταγή ερημοδικίας του ανωτέρω Δικαστηρίου, με αποτέλεσμα, και εξ αυτού του λόγου, να μην μπορεί να κηρυχθεί εκτελεστή στην Ελλάδα η υπ' αριθμ. 98023049/CC/ 664/14-10-1999 απόφαση του Περιφερειακού Δικαστηρίου (Πρωτοδικείου) της Βαλτιμόρης της Πολιτείας Μαίρυλαντ των ΗΠΑ. Ο πρόσθετος αυτός λόγος τριτανακοπής είναι απορριπτέος ως ουσιαστικά αβάσιμος. Τούτο διότι, κατά το εφαρμοστέο στην προκειμένη περίπτωση δίκαιο της παραπάνω Πολιτείας των ΗΠΑ (Κανόνας 1-321), δεν είναι αναγκαία η επίδοση των δικογράφων ή εγγράφων που κατατίθενται μετά την κατάθεση της αγωγής σε διάδικο που ερημοδικεί, εκτός από δικόγραφο που προβάλλει νέα ή πρόσθετη απαίτηση κατά του διαδίκου, το οποίο πρέπει να επιδοθεί σύμφωνα με τους κανόνες περί επιδόσεως της αρχικής αγωγής. Επομένως, τα ανωτέρω έγγραφα που επικαλείται η τριτανακόπτουσα, δεν ήταν απαραίτητο κατά το πιο πάνω δίκαιο να επιδοθούν σε αυτή. Τα ίδια έγγραφα, εφόσον αφορούν μεταγενέστερες διαδικαστικές πράξεις της δίκης, δεν ήταν αναγκαίο να επιδοθούν στην τριτανακόπτουσα ούτε σύμφωνα με τις διατάξεις της Διεθνούς Σύμβασης της Χάγης, η οποία, όπως ήδη αναφέρθηκε παραπάνω, επιβάλλει την επίδοση μόνο του εισαγωγικού δικογράφου της δίκης. Ανεξάρτητα όμως από αυτά, όπως αποδείχθηκε, ο αρμόδιος υπάλληλος του αλλοδαπού Δικαστηρίου απέστειλε ταχυδρομικά στην τριτανακόπτουσα έγγραφη ειδοποίηση για την ανάγκη διορισμού νέου πληρεξούσιου δικηγόρου, επειδή η καθ' ης η τριτανακοπή συνέχιζε την δίκη επί της ανταγωγής, και στη συνέχεια (στις 21-7-1999) κοινοποίησε στην τριτανακόπτουσα και τη διάταξη ερημοδικίας που εκδόθηκε σε βάρος της, ενημερώνοντας παράλληλα αυτή ότι είχε δικαίωμα να την ακυρώσει έως τις 22-8-1999. Αποδεικνύεται, δηλαδή; ότι οι επιδόσεις των ως άνω δύο εγγράφων έγιναν άμεσα προς την τριτανακόπτουσα με βάση τις επικουρικές διαδικασίες επιδόσεως της Συμβάσεως της Χάγης και αυτή έλαβε γνώση της διεξαγόμενης σε βάρος της διαδικασίας, αλλά, παρά ταύτα, προτίμησε να δικαστεί ερήμην".
Με βάση τις παραδοχές αυτές, περί συνδρομής δηλαδή των νομίμων προϋποθέσεων αναγνώρισης δεδικασμένου απόφασης αλλοδαπού δικαστηρίου, το Εφετείο δέχθηκε κατ' ουσίαν την έφεση της αναιρεσίβλητης κατά της πρωτόδικης απόφασης, δηλονότι της υπ' αριθμ. 1332/2006 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και απέρριψε την από 15-11-2002 τριτανακοπή της αναιρεσείουσας κατά της υπ' αρ. 5318/2002 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών με την οποία έχει γίνει δεκτή η από 10-2-2002 αίτηση της αναιρεσίβλητης για να κηρυχθεί εκτελεστή στην Ελλάδα η προμνημονευόμενη απόφαση του Πρωτοδικείου της Βαλτιμόρης της Πολιτείας Μαίρυλαντ των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε τις προ αναφερόμενες διατάξεις του αλλοδαπού δικαίου και του άρθρου 33 ΑΚ, ούτε κατά παράβαση του νόμου δέχθηκε το δικαστήριο ότι υπάρχει δεδικασμένο από την ως άνω αλλοδαπή απόφαση και συνεπώς οι πρώτος και δεύτερος λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως με τους οποίους προσάπτονται στο Εφετείο οι πλημμέλειες εκ του αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Περαιτέρω με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη ισχυρισμό της (αναιρεσείουσας) που προτάθηκε ενώπιόν του νόμιμα και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, και ειδικότερα δεν έλαβε υπόψη του τον Κανόνα 3-509 της πολιτείας Μαίρυλαντ των ΗΠΑ τον οποίο επικαλέσθηκε και σύμφωνα με τον οποίο η ερήμην σε βάρος της απόφαση έπρεπε να της επιδοθεί για να ασκήσει έφεση. Ο λόγος αυτός όμως της αιτήσεως αναιρέσεως κατά το ως άνω μέλος του, ως προς τον εφαρμοστέο κανόνα αλλοδαπού δικονομικού δικαίου, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, καθόσον η εν λόγω αιτίαση δεν αφορά, "πράγματα" κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, που είναι μόνο οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων οι οποίοι συγκροτούν την ιστορική βάση αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως (βλ. ΑΠ 617/1989 ΝοΒ 1980/1978). Ακόμα κατά το μέρος που με τον ίδιο ως άνω λόγο (τρίτο και τελευταίο) της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται από την αναιρεσείουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τα εξής έγγραφα που προσκόμισε και επικαλέσθηκε: 1) την υπό ημερομηνία 24-12-2002 Νομική Πληροφορία του Ελληνικού Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου, 2) τις υπό ημερομηνία 17-1-2003 και 12-12-2002 γνωμοδοτήσεις του Αμερικανικού Γραφείου Peter Moutis και 3) την ηλεκτρονική σελίδα (web sit) της Πολιτείας Μαίρυλαντ ΗΠΑ με τις αντίστοιχες και απ' αυτήν επικαλούμενες διατάξεις της νομοθεσίας της. Από τη βεβαίωση όμως του Εφετείου στην προσβαλλόμενη απόφαση, ότι στο πόρισμά του κατέληξε, αφού έλαβε υπόψη του, εκτός από τα άλλα αποδεικτικά μέσα, και "όλα τα έγγραφα που προσκομίζουν και επικαλούνται νόμιμα οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων έγγραφα ξενόγλωσσα μαζί με την επίσημη μετάφρασή τους στην Ελληνική γλώσσα κατ' άρθρο 454 ΚΠολΔ", σε συνδυασμό με τις λοιπές αιτιολογίες της απόφασης, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και εκτίμηση και όλα τα αποδεικτικά και λοιπά έγγραφα, μεταξύ των οποίων και τα ανωτέρω προμνημονευόμενα που προσκόμισε σ' αυτά και επικαλέσθηκε η αναιρεσείουσα, ο λόγος αυτός της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Μετά ταύτα πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της παραστάσας και μη καταθέσασας προτάσεις αναιρεσίβλητης (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 23-2-2011 αίτηση της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "Ο. Β. ΔΙΕΘΝΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΗ ΑΕ" για αναίρεση της υπ' αρ. 4932/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα την 1η Ιουνίου 2012
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Ιουνίου 2012.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή