Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 218 / 2014    (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 218/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Μαρία Χυτήρογλου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1.Τ. Κ. (X. K.) του Β., ατομικά και για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου του Τ. Κ., ως ασκούντος την γονική μέριμνα και την επιμέλεια του και 2. M. συζ. Τ. K., το γένος M. Ζ., ατομικά και για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου του Τ. Κ., ως ασκούντος την γονική μέριμνα και την επιμέλεια του, κατοίκων ... οι οποίοι παραστάθηκαν μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Κωνσταντίνο Σταυρόπουλο και κατέθεσαν προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1. Α. Σ. κατοίκου ... και 2. της Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "VICTORIA A.A.E.Z." που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εδρεύει στην Αθήνα, οι οποίοι αμφότεροι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Κρεμεζή, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-8-2009 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και την από 8-9-2009 αγωγή της 2ης των αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:3785/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5193/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν oι αναιρεσείοντες με την από 24-5-2013 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Μαρία Χυτήρογλου, ανέγνωσε την από 30-10-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναιρέσεως εναντίον της 5193/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών κατά το μέρος που αφορά τον πρώτο αναιρεσείοντα και την παραδοχή της κατά το μέρος που αφορά την δεύτερη των αναιρεσειόντων.
Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων, ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την με αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης 382/2013 αίτηση, ζητείται η αναίρεση της 5193/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών από αυτοκίνητα.- Ειδικότερα: Με την από 12-8-09 αγωγή οι ενάγοντες, ατομικά ο καθένας, και ως ασκούντες από κοινού την γονική μέριμνα επί του ανηλίκου τέκνου των, (ήδη αναιρεσείοντες), ζήτησαν να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, (πλέον αναιρεσίβλητοι), να τους καταβάλουν, ως αποζημίωση της ζημίας που υπέστη το ανήλικο τέκνο των, εξαιτίας τροχαίου ατυχήματος, υπαίτια του οποίου ήταν η πρώτη των καθών, οδηγός του ... αυτοκινήτου, που ήταν ασφαλισμένο στην δεύτερη, τα σαυτήν αναφερόμενα ποσά. Η δεύτερη των αναιρεσιβλήτων, ασφαλιστική εταιρεία, άσκησε,ενώπιον του αυτού δικαστηρίου, την από 8-9-09 (παρεμπίπτουσα) αγωγή, εναντίον των εναγόντων της κυρίας αγωγής, και, ζήτησε, επικαλούμενη συνυπαιτιότητα των εναγόντων στην πρόκληση της ζημίας του ανηλίκου τέκνου των, επειδή παραμέλησαν να ασκήσουν την δέουσα εποπτεία, να αναγνωριστεί ότι είναι υπόχρεοι, καθένας εις ολόκληρο, να της καταβάλουν κάθε ποσό που θα υποχρεωθεί να καταβάλει στους (κυρίως)ενάγοντες. Επί των αγωγών αυτών οι οποίες συνεκδικάστηκαν, εκδόθηκε η 3785/2010 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή η πρώτη, (κυρία), αγωγή και αφού κρίθηκε ότι συνυπαίτια στην πρόκληση του ατυχήματος κατά ποσοστό 30% ήταν η πρώτη, αναγνωρίσθηκε η υποχρέωση των εναγόντων, (ήδη αναιρεσιβλήτων), να καταβάλουν στους ενάγοντες με την ιδιότητα που τους ενήγαγαν τα σαυτήν αναφερόμενα χρηματικά ποσά ως αποζημίωση. Παράλληλα, έγινε δεκτή εν μέρει, ως κατ'ουσίαν, βάσιμη και η παρεμπίπτουσα αγωγή και αναγνωρίστηκε η υποχρέωση των εναγομένων, οι οποίοι κρίθηκαν συνυπαίτιοι κατά ποσοστό 70% , να καταβάλουν καθένας εις ολόκληρο το σαυτήν αναφερόμενο ποσό στην παρεμπιπτόντως ενάγουσα, ασφαλιστική εταιρεία. Μετά από έφεση που ασκήθηκε εκ μέρους των (κυρίως) εναγομένων και παρεμπιπτόντως εναγoύσης και αντέφεσης εκ μέρους των εφεσιβλήτων (κυρίως εναγόντων και παρεμπιπτόντως εναγομένων), εκδόθηκε η 5193/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών με την οποία, αφού εξαφανίστηκε η εκκαλουμένη , μετά από παραδοχή της εφέσεως και απόρριψης της αντέφεσης, έγινε δεκτή εν μέρει ,η αγωγή των εναγόντων, (κυρίων),και αναγνωρίστηκε η υποχρέωση των εναγομένων, (ήδη αναιρεσιβλήτων), να καταβάλουν, ως αποζημίωση, στους ενάγοντες (πλέον αναιρεσείοντες), με την ιδιότητα που παρίστανται, ποσό ευρώ 110.000 και 2611,60 μηνιαίως, για το χρονικό διάστημα από 14-7-08 έως 13-7-2011 και συνολικά για το άνω χρονικό διάστημα 94.017.60 ευρώ. Δεκτή έγινε, ως ουσιαστικά βάσιμη ,και η παρεμπίπτουσα αγωγή με την οποία οι εναγόμενοι, (ήδη αναιρεσείοντες) κρίθηκαν συνυπαίτιοι, εξαιτίας παράλειψης άσκησης εποπτείας επί του ανηλίκου τέκνου των, κατά ποσοστό 60% και αναγνωρίστηκε η υποχρέωσή των να καταβάλουν στην αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία, καθένας εις ολόκληρο, το ποσό των 128.410.56 ευρώ από την επομένη της καταβολής του άνω ποσού στους αναιρεσείοντες. Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως εναντιώνονται οι αναιρεσείοντες με την ένδικη - αίτηση αναιρέσεως και ειδικότερα κατά του κεφαλαίου αυτής που αναφέρεται στην παρεμπίπτουσα αγωγή, την απόρριψη της οποίας και τελικώς διώκουν, χωρίς να διατυπώνουν αναιρετικές αιτιάσεις κατά του κεφαλαίου της κυρίας αγωγής, η παραδοχή της οποίας στηρίχθηκε στην υπαιτιότητα της οδηγού του αυτοκινήτου πρώτης αναιρεσίβλητης χωρίς νομική δυνατότητα καταλογισμού συνυπαιτιότητας στον παθόντα ηλικίας (4) ετών ανήλικο. Επομένως η ένδικη αίτηση αναιρέσεως αξιολογείται προεχόντως ως απαράδεκτη κατά την κατεύθυνσή της κατά τη πρώτης των αναιρεσιβλήτων.
Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 330 εδ β` και 914 ΑΚ προκύπτει ότι η αδικοπρακτική ευθύνη προς αποζημίωση προϋποθέτει συμπεριφορά παράνομη και υπαίτια, επέλευση ζημίας και αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ της συμπεριφοράς του δράστη και της ζημίας. Παράνομη είναι η συμπεριφορά που αντίκειται σε απαγορευτικό ή επιτακτικό κανόνα δικαίου, ο οποίος απονέμει δικαίωμα ή προστατεύει συγκεκριμένο συμφέρον του ζημιωθέντος, μπορεί δε η συμπεριφορά αυτή να συνίσταται σε θετική ενέργεια ή σε παράλειψη ορισμένης ενέργειας. Μορφή υπαιτιότητας είναι και η αμέλεια, η οποία υπάρχει, όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, δηλαδή, αυτή που αν καταβαλλόταν, με μέτρο τη συμπεριφορά του μέσου συνετού και επιμελούς ανθρώπου, του κύκλου δραστηριότητας του ζημιώσαντος, θα καθιστούσε δυνατή την αποτροπή του παράνομου και ζημιογόνου αποτελέσματος. Αιτιώδης σύνδεσμος υπάρχει, όταν η παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του δράστη ήταν, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή, κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, να επιφέρει τη ζημία και την επέφερε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Εξάλλου, οι αναιρετικοί λόγοι των αριθμών 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, δημιουργούνται, ο μεν πρώτος, όταν το δικαστήριο της ουσίας παραβίασε κανόνα του ουσιαστικού δικαίου ή τα διδάγματα της κοινής πείρας, και, εφόσον αυτά αφορούν στην εξειδίκευση των αόριστων νομικών εννοιών, όχι όμως και στην εκτίμηση των αποδείξεων προς εξακρίβωση της αλήθειας των πραγματικών γεγονότων, ο δε δεύτερος, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας, δεν περιέχονται καθόλου ή δεν περιγράφονται με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που είναι αναγκαία για να κριθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις εφαρμογής του εφαρμοσθέντος κανόνα του ουσιαστικού δικαίου ή αν έγινε ή όχι ορθός νομικός χαρακτηρισμός των κρίσιμων πραγματικών γεγονότων, όχι, όμως, και όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση. και αιτιολόγηση του συναχθέντος από αυτές και με σαφήνεια διατυπωμένου αποδεικτικού πορίσματος. Έτσι, επί αδικοπρακτικής ευθύνης προς αποζημίωση ελέγχεται, με τον αναιρετικό αυτόν λόγο, η αξιολογική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για τη συνδρομή ή μη υπαιτιότητας και αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ αυτής και του ζημιογόνου αποτελέσματος. Περαιτέρω, η υπαιτιότητα προϋποθέτει ικανότητα προς καταλογισμό τέτοια δε,(ικανότητα προς καταλογισμό), δεν έχει, κατά τη διάταξη του αρθ. 916 Α.Κ, ,αυτός που δεν συμπλήρωσε το δέκατο έτος της ηλικίας του. Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει λόγος απαλλαγής του εναγομένου από την υποχρέωσή του προς αποζημίωση του θύματος. Ο ευθυνόμενος, αν αποζημιώσει τον ανήλικο σε περίπτωση που το ατύχημα οφείλεται στην παραμέληση της εποπτείας του από το νόμιμο αντιπρόσωπό του (άρθ. 923 ΑΚ) μπορεί να στραφεί αναγωγικώς (άρθ. 927 Α.Κ) κατά του εποπτεύοντος γονέα για να απαιτήσει όσα κατέβαλε, ισχυριζόμενος και αποδεικνύων ότι ο τραυματισμός του ανηλίκου οφείλεται σε παράβαση του καθήκοντος εποπτείας εκ μέρους εκείνου (ΑΠ 1743/2007) .Επίσης, κατά την διάταξη του άρθ. 927 ΑΚ εκείνος που κατά το προηγούμενος άρθρο κατέβαλε ολόκληρη την αποζημίωση έχει δικαίωμα αναγωγής κατά των λοιπών. Η ως άνω διάταξη ρυθμίζει τη δυνατότητα που έχει εκείνος από τους περισσότερους συνοφειλέτες που κατέβαλε όλη την αποζημίωση να στραφεί κατά των άλλων συνοφειλετών και να απαιτήσει από αυτούς να αναλάβουν μέρος ή και όλη την αποζημίωση (δικαίωμα αναγωγής). Το δικαίωμα αναγωγής στην εσωτερική σχέση μεταξύ των περισσότερων συνοφειλετών, κατά κανόνα ασκείται με αγωγή: Η αγωγή έχει τη μορφή αυτοτελούς η παρεμπίπτουσας, αναλόγως, του αν α) ο οφειλέτης στην εξωτερική σχέση αποκατέστησε όλη τη ζημία του ζημιωθέντος ή κατέβαλε περισσότερα από τη μερίδα του ή β) αν ο συνοφειλέτης, που ενήχθη, είτε μόνος, είτε μαζί με άλλους συνοφειλέτες στη δίκη αποζημιώσεως δεν έχει ακόμη καταβάλει τίποτε και για την περίπτωση ήττας του, εγείρει αγωγή (αναγωγή) κατά των λοιπών συνοφειλετών. Στην πρώτη περίπτωση το δικαίωμα αναγωγής ασκείται με αυτοτελή αγωγή, ενώ στη δεύτερη περίπτωση ασκείται με παρεμπίπτουσα αγωγή. Κατά τη διάταξη του άρθρου 923 παρ. 1 του Α.Κ., όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 21 του ν. 2447/1996, όποιος έχει την εποπτεία ανηλίκου ή ενηλίκου ο οποίος τελεί υπό δικαστική συμπαράσταση, ευθύνεται για τη ζημία που τα πρόσωπα αυτά προξενούν παράνομα σε τρίτον, εκτός αν αποδείξει ότι άσκησε την προσήκουσα εποπτεία ή ότι η ζημία δεν μπορούσε να αποτραπεί. Εποπτεία είναι η επίβλεψη, επιτήρηση και προφύλαξη του εποπτευόμενου, ανάλογα με τις περιστάσεις, ασκείται δε κατ` αρχή, προκειμένου περί ανηλίκου, από τους έχοντες την γονική μέριμνα, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 1510 Α.Κ., γονείς και περιλαμβάνεται στα καθήκοντα και τα δικαιώματά τους, αλλά και τις υποχρεώσεις τους. Τέλος, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο από το άρθρο 559 αρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. προβλεπόμενος λόγος αναιρέσεως για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία διατάξεως του ουσιαστικού δικαίου, πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή της. Αν δε το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές, δηλαδή, τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, υπό τα οποία συνετελέσθη η προβαλλομένη παραβίαση του κανόνος του ουσιαστικού δικαίου. Επίσης, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο, εκτός από τις πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως, και σε τι συνίστανται οι ελλείψεις στην αιτιολογία, ποια δηλαδή επί πλέον περιστατικά έπρεπε να διαλάβει η απόφαση ή, αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες, σε τι συνίσταται η αντιφατικότητα .
Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν, ανέλεγκτα, δεκτά τα εξής πραγματικά περιστατικά σχετικά με τις συνθήκες που έλαβε χώρα το επίδικο τροχαίο ατύχημα κατά το οποίο τραυματίστηκε ο ανήλικος γιός των αναιρεσειόντων: "Από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, οι οποίες περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη απόφαση πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης και όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, τα οποία οι διάδικοι επικαλούνται και προσκομίζουν νόμιμα, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Στις 8/6/2008 περί ώρα 15,00 ο ανήλικος Τ. Κ., ηλικίας 4 ετών ,(γεννήθηκε στις 28/3/2004), ο οποίος εκπροσωπείται νόμιμα από τους γονείς του, οι οποίοι κατά το έχον, εν προκειμένω εφαρμογή, αλβανικό δίκαιο, (ως εκ της μη αμφισβητουμένης ιθαγενείας τους), ασκούν τη γονική μέριμνα αυτού (άρθρα 7 ΑΚ, 63 ΚΠολΔ, 215 επόμ. Ν. 9062/8-5-2003 του αλβανικού οικογενειακού δικαίου, σύμφωνα με την 592/21-12- 2006 νομική Πληροφορία του Ελληνικού Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού δικαίου), έπαιζε με τα ξαδέλφια του με ένα μπαλάκι του " πιγκ - πογκ", στην αυλή της οικίας του θείου του B. K. η οποία βρίσκεται στο … επί της οδού … Η εν λόγω οδός διασταυρώνεται με την οδό .... Η οδός αυτή, (...), είναι διπλής κατευθύνσεως, με μία (1) λωρίδα ανά κατεύθυνση, έχει πλάτος οδοστρώματος 6,20 μ., είναι καμπύλη, κατωφερική με μικρή κλήση και άσφαλτος. Η οδός ... είναι διπλής κατευθύνσεως, με μία (1) λωρίδα ανά κατεύθυνση, ευθεία, οριζόντια και άσφαλτος. Κατά τον προαναφερόμενο χρόνο η κατάσταση των ως άνω οδών ήταν ξηρά, σι συνθήκες φωτισμού ημέρας, οι καιρικές συνθήκες καλοκαιρίας, επί της οδού ... η κυκλοφορία των οχημάτων ήταν μεγάλη, των πεζών μικρή, ενώ επί της οδού ... η κυκλοφορία των οχημάτων και των πεζών μικρή. Εξάλλου, επί της οδού ... η ορατότητα περιοριζόταν και υπήρχαν πινακίδες Κ-25 (αναγγελίας κινδύνων πλην των δηλουμένων στις πινακίδες Κ-Ι έως Κ-24) και Ρ-32 περί μεγίστης ταχύτητας περιοριζομένης στα 30 χιλιόμ. την ώρα στην κατεύθυνσή της προς την παραλιακή λεωφόρο Αθηνών-Σουνίου. Ο ανωτέρω ανήλικος, όταν το μπαλάκι ξέφυγε στο δρόμο βγήκε από την πόρτα της αυλής που είχε μείνει ανοικτή και έτρεξε να πιάσει το μπαλάκι, το οποίο κατρακυλούσε προς την οδό .... Αφού διέσχισε καθέτως, την οδό ..., πέρασε απέναντι στη συνεχιζόμενη μετά την οδό ... οδό ... και αφού έπιασε το μπαλάκι μέσα σ' αυτήν, (οδό ...), και συγκεκριμένα σε απόσταση 0,5 μέτρου από το σημείο διασταυρώσεώς της με την οδό ... επιχείρησε να διασχίσει εκ νέου την οδό ..., εξερχόμενος αιφνιδίως,( τρέχοντας),στο οδόστρωμα της τελευταίας οδού προκειμένου να επιστρέψει στην οικία του θείου του. Μόλις, όμως, εισήλθε εντός του οδοστρώματος της οδού ..., παρασύρθηκε από το εμπρόσθιο τμήμα του ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, ιδιοκτησίας της Α. Σ., το οποίο οδηγούσε η ίδια επί της οδού ... με κατεύθυνση από Καλύβια προς την παραλιακή λεωφόρο Αθηνών - Σουνίου και ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην ασφαλιστική εταιρεία "VICTORIA Α.Α.Ε.Ζ.", με αποτέλεσμα να τραυματισθεί. Ο τραυματισμός του εν λόγω ανηλίκου οφείλεται σε αμέλεια της ως άνω οδηγού του ΙΧΕ αυτοκινήτου Α. Σ., η οποία από έλλειψη της προσοχής που ώφειλε και μπορούσε να καταβάλει ως μέσος συνετός οδηγός, δεν ασκούσε τον έλεγχο και την εποπτεία του οχήματός της ,ώστε να μπορεί, σε κάθε στιγμή, να εκτελέσει τους απαιτούμενους χειρισμούς για την αποφυγή του ατυχήματος, εκινείτο δε με αυξημένη ταχύτητα, υπερβαίνουσα το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας των 30 χιλιομ/ώρα, το οποίο οριζόταν, με την προαναφερόμενη πινακίδα Ρ-32 (η Ιδια στις 7/12/2008 εξεταζόμενη ως κατηγορούμενη, προανακριτικώς, ανέφερε ότι εκινείτο με ταχύτητα "γύρω στα (40) χιλιομ/ώρα"), δεν ρύθμισε δε την ταχύτητα του οχήματός της, λαμβάνοντας υπόψη της τις επικρατούσες συνθήκες και δη ότι η ορατότητα στην οδό ... περιοριζόταν ώστε να είναι σε θέση να διακόψει την πορεία του οχήματός της ,μπροστά από οποιοδήποτε, δυνάμενο να προβλεφθεί, εμπόδιο, με αποτέλεσμα της αμελούς αυτής συμπεριφοράς της να παρασύρει και τραυματίσει τον προαναφερόμενο ανήλικο, ενώ επιχειρούσε να διασχίσει καθέτως την οδό αυτή από δεξιά προς τα αριστερά σε σχέση με την πορεία του αυτοκινήτου της. Θέμα συνυπαιτιότητος του παθόντος ανηλίκου δεν τίθεται, διότι αυτός, σύμφωνα με το άρθρο 916 ΑΚ δεν έχει καταλογισμό. Όμως, ο τραυματισμός του οφείλεται και σε αμέλεια των ασκούντων, από κοινού, τη γονική μέριμνα αυτού γονέων του καθόσον, καίτοι είχαν από κοινού την επιμέλεια του προσώπου του και την υποχρέωση επιβλέψεως, επιτηρήσεως και προφυλάξεώς του, ως ειδικότερης εκδήλωσης της περιεχόμενης στη γονική μέριμνα επιμέλειας, η οποία ρυθμίζεται, κατά το εφαρμοστέο, εν προκειμένω, σύμφωνα με το άρθρο 26 ΑΚ, ελληνικό δίκαιο από τα άρθρα 1510 ξ Ι και 1518 Ι ΑΚ εν τούτοις, ο πατέρας του, ο οποίος είχε συνοδεύσει τον παθόντα ανήλικο γιό του στην οικία του θείου του B. K. , δεν επιμελήθηκε να ασφαλισθεί η πόρτα εξόδου της αυλής, στην οποία έπαιζε το τέκνο του, ούτε αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι αυτό εξήλθε στην οδό ασυνόδευτο προσπαθώντας να πιάσει το μπαλάκι, με το οποίο έπαιζε. Παραμέλησε δε την προσήκουσα άσκηση του καθήκοντος εποπτείας του ανηλίκου τέκνου του, ακόμη και στην περίπτωση που, όπως ισχυρίζεται, έσπευσε πίσω του, μαζί με τον θείο του, χωρίς, όμως, να καταφέρει να τον σταματήσει. Εξάλλου, και η ασκούσα τη γονική μέριμνα από κοινού με τον πατέρα μητέρα του ανηλίκου, η οποία είχε παραμείνει στην οικία τους, ευθύνεται εις ολόκληρον (ΑΚ 1531, 926), καθόσον, επαφιέμενη στο ότι ο πατέρας θα επιτηρούσε το τέκνο τους, παραμέλησε την υποχρέωσή της εποπτείας, με αποτέλεσμα, να επιχειρήσει να διασχίσει το τελευταίο, ασυνόδευτο, το οδόστρωμα της οδού ... και να τραυματισθεί. Υπό τα ανωτέρω εκτιθέμενα το ποσοστό της αμέλειας με το οποίο βαρύνονται οι γονείς του παθόντος ανηλίκου εκτιμάται σε 60%...". Με τις άνω παραδοχές το Δικαστήριο επιμέρισε την αποζημίωση που δικαιούται ο ανήλικος σε ποσοστό 40% για την οδηγό του αυτοκινήτου και την ασφαλιστική εταιρεία (πρώτη και δεύτερη των αναιρεσιβλήτων). Οι αναιρεσείοντες, ζητούν την αναίρεση της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης του Εφετείου, αποδίδοντας σ'αυτήν και τις εξής αιτιάσεις: α) ότι εσφαλμένα εφήρμοσε την διάταξη του άρθ. 923 ΑΚ αντί των ορθών διατάξεων 914 και 926 ΑΚ όπως και εκείνη της διατάξεως του άρθ. 1531 ΑΚ κατά το μέρος που έκρινε ότι η δεύτερη αυτών παραμέλησε την άσκηση εποπτείας επί του ανηλίκου τέκνου των, διότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε, ανέλεγκτα, ότι συγκροτούν την παραβίαση της υποχρέωσής της για επιμέλεια του ανηλίκου είναι εκτός των ορίων της άνω διάταξης. β) ότι διέλαβε ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες, ως προς το κρίσιμο ζήτημα της υπαιτιότητας της οδηγού του οχήματος και της δικής των, ως εποπτευόντων το ανήλικο τέκνο των, γ) ότι παρά το νόμο αναγνώρισε την υποχρέωσή των για καταβολή της αποζημίωσης εκ του αρθ,932 και 931 ΑΚ κατά το ποσοστό 60% συνυπαιτιότητάς των. Οι λόγοι αυτοί αναίρεσης πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι δεδομένου ότι, για μεν τον πρώτο, (εκ του αριθμού 1) στηρίζεται επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, αφού η επικαλούμενη στην παρεμπίπτουσα αγωγή υπαιτιότητα των αναιρεσιβλήτων-εναγομένων να ασκήσουν την δέουσα εκ του νόμου εποπτεία επί του ανηλίκου τέκνου τους, υπό την εκδοχή ότι θεμελιώνει ευθύνη των για αποζημίωση του τέκνου τους εις ολόκληρον κατά την ΑΚ 926 με την οδηγό του ζημιογόνου αυτοκινήτου, δεν στηρίζεται στο άρθρο 923 αλλά στις διατάξεις των άρθ. 914 και 926 τις οποίες και εφήρμοσε το δικαστήριο. Επίσης ,απαράδεκτός είναι και ο ίδιος λόγος κατά το δεύτερο μέρος του που αφορά την εκ του αριθμ19 πλημμέλεια, τουλάχιστον κατά το μέρος που αφορά τον πρώτο των αναιρεσειόντων, διότι, δεν μνημονεύονται στο αναιρετήριο οι ελλείψεις ή αντιφατικότητα στις αιτιολογίες, αλλά, υπό την επίκληση της ευθείας και εκ πλαγίου παραβιάσεως ουσιαστικών διατάξεων πλήττεται η ορθότητα του αποδεικτικού πορίσματος. Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση περιέχει πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες ως προς την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της υπαιτιότητας των διαδίκων, (του πρώτου αυτών), και του επελθόντος αποτελέσματος, ήτοι την ζημία του ανηλίκου, με αποτέλεσμα οι άνω λόγοι αναιρέσεως να πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Ομοίως, κατά το μέρος που αφορά τον τρίτο λόγο, εκτός του ότι και αυτός, προεχόντως, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος αφού δεν αναφέρεται η νομική διάταξη που παραβιάστηκε, σε κάθε περίπτωση, η αναγνώριση της σχετικής υποχρεώσεως των αναιρεσιβλήτων κατά το ποσοστό 60% επί του ποσού της αποζημίωσης εκ του άρθ. 932 και 931 ΑΚ έγινε στα πλαίσια παραδοχής της αγωγής (αναγωγής) της ασφαλιστικής εταιρείας εναντίον των κατά την διάταξη του άρθ. 927 ΑΚ, οπότε, η αναγωγή στο ποσοστό που αυτοί κρίθηκαν συνυπαίτιοι είναι ορθή. Αντίθετα, ο εκ του πρώτου λόγου κατά το δεύτερο μέρος του που αφορά την υπαιτιότητα της δεύτερης των αναιρεσειόντων, διότι παραμέλησε την εποπτεία του ανηλίκου τέκνου της εσφαλμένα το δικαστήριο ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο ως προς την εξειδίκευση της αόριστης νομικής έννοιας της προσήκουσας εποπτείας ανηλίκου, αφού, ναι μεν, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασής του κρίθηκε ότι αυτή, (δεύτερη αναιρεσείουσα), επαφιέμενη στο ότι ο πατέρας θα επιτηρούσε το ανήλικο παραμέλησε την υποχρέωση εποπτείας, με αποτέλεσμα, να επιχειρήσει να διασχίσει αυτό, (ανήλικο), ασυνόδευτο το οδόστρωμα της οδού ... και τραυματιστεί. Πλην όμως, δεν εξειδικεύονται στην προσβαλλόμενη απόφαση ποιά ήταν τα αναγκαία προληπτικά μέτρα που παρέλειψε αυτή να λάβη, αφού το ότι πίστευσε ότι ο πρώτος αυτών, (πατέρας), θα επιτηρούσε δεόντως, το ανήλικο τέκνο των δεν εντάσσεται από μόνο του, στα όρια της επιμέλειας που όφειλε να ασκεί, με βάση την συγκεκριμένη διάταξη του άρθ. 1531 ΑΚ, έτσι ώστε, η εκ μέρους της εποπτεία του ανήλικου υιού της να ήταν η προσήκουσα και τον απέτρεπε από την πράξη που τελικά επιχείρησε. Κριθεί δε με βάση τα ανωτέρω ότι με την συμπεριφορά της παραβίασε τα όρια που προσδιορίζονται με την διάταξη του άρθ. 1531 ΑΚ. Είναι ,συνεπώς, βάσιμος ο δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης κατά το μέρος που αφορά την δεύτερη των αναιρεσειόντων και πρέπει να γίνει αντίστοιχα, δεκτή η ένδικη αίτηση, αναιρεθεί μόνο ως προς αυτήν, (δεύτερη αναιρεσείουσα), η προσβαλλόμενη απόφαση, και παραπεμφθεί η υπόθεση για εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές εκείνων που δίκασαν (παρ. 3 του άρθρ. 580 ΚΠολΔ.) Τέλος, η δικαστική δαπάνη πρέπει να συμψηφιστεί μεταξύ των διαδίκων, λόγω της μερικής νίκης και ήττας αυτών (178,183 Κ.Πολ.Δ) και διαταχθεί η απόδοση των με αριθμούς 1582846, 1582847, 1582848 σειρά Α τριών παραβόλων του Ελληνικού Δημοσίου και των με αριθμούς 037446,037447,037448 σειρά Α παραβόλων υπέρ του ΤΑΧΔΙΚ στους καταθέσαντες αναιρεσείοντες.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την 382/27-5-2013 αναίρεση κατά της απεύθυνσή της κατά της πρώτης των αναιρεσιβλήτων.
Αναιρεί την 5193 /2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών (διαδικασία αυτοκινητιστικών διαφορών) μόνο κατά το μέρος που αφορά την παραδοχή της , εναντίον της δεύτερης των αναιρεσειόντων, (Μ. συζ. Τ. Κ.), από 8/9/2009 και αύξοντα αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 159828/7343/2009, παρεμπίπτουσας αγωγής της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία VICTORIA A.A.E.Z .-ήδη δε ERGO A.A.E.Z.-
Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το άνω αναιρούμενο μέρος, ενώπιον του αυτού δικαστηρίου (Εφετείο Αθηνών), για νέα εκδίκαση ,συντιθέμενο από άλλους δικαστές εκείνων που εξέδοκαν την 5193/2012 απόφαση.
Διατάσσει την απόδοση των με αριθμούς 1582846,1582847,1582848 σειρά Α τριών παραβόλων του Ελληνικού Δημοσίου και εκείνων με αριθμούς 037446,037447,037448 σειρά Α υπέρ του ΤΑΧΔΙΚ στους καταθέσαντες αναιρεσείοντες.
Συμψηφίζει την μεταξύ των διαδίκων δικαστική δαπάνη.-
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου 2014.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Ιανουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή