Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 1491 / 2013    (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1491/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Μαρτίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ Η ΕΘΝΙΚΗ, που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Ιωάννη Αρνέλλο και κατέθεσε προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1. Μ. Ι. του Σ. και Μ., 2 Κ. Ι. του Σ. , 3 Γ. συζ. Κ. Ι., 4 Κ. Ι. και Γ. Ι., ως ασκούντων τη γονική μέριμνα και δια λογαριασμό των ανηλίκων τέκνων τους α) Τ. Ι. και β) Τ. Ι., κατοίκων απάντων ..., 5. Ρ. Ι. του Σ., 6 Ι. συζ. Ρ. Ι., 7 Ρ. Ι. και Γ. Ι. ως ασκούντων την γονική μέριμνα και για λογαριασμό των ανηλίκων τέκνων τους α) Α. Ι., β) Σ. Ι. και γ) Ρ. Ι., 8. Α. Ι. του Σ., 9 Ι. συζ. Α. Ι., 10 Α. Ι. και Ι. Ι., ως ασκούντων την γονική μέριμνα και για λογαριασμό των ανηλίκων τέκνων τους α) Γ. Ι. και β) Κ. Ι., 11. Ν. Ι. του Σ., 12 Έ. συζ. Ν. Ι., 13 Ν. Ι. και Έ. Ι., ως ασκούντες την γονική μέριμνα και επιμέλεια των ανηλίκων τέκνων τους α) Σ. Ι. και β) Μ. Ι., 14. Α. συζ. Ι. Γ. το γένος Σ. και Μ. Ι., 15. Ι. Γ. του Γ., 16. Ι. Γ. και Α. συζ. Ι. Γ., ως ασκούντες την γονική μέριμνα και για λογαριασμό των ανηλίκων τέκνων τους α) Ρ. Γ. και β) Γ. Γ., 17. Φ. συζ. Φ. Μ. το γένος Σ., 18. Φ. Μ. του Μ. και 19. Φ. Μ. και Φ. συζ. Μ. Μ., ως ασκούντων τη γονική μέριμνα και για λογαριασμό των α) Γ. Μ. και β) Α. Μ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους, Γεώργιο Χατζηντούνα βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3025/18-3-2008 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1939/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3118/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 28-7-2012 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης, ανέγνωσε την από 5-3-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αποδοχή των πρώτου και δεύτερου των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Οι κανόνες του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου που περιέχονται στα άρθρα 4 - 33 του ΑΚ καθορίζουν το στοιχείο το οποίο δημιουργεί το σύνδεσμο ενός προσώπου ή μιας βιοτικής σχέσης με ορισμένη Πολιτεία και, λόγω του συνδέσμου τούτου, η σχέση ή η κατάσταση του προσώπου υποβάλλεται στη ρύθμιση του δικαίου της Πολιτείας αυτής. Οι εν λόγω κανόνες αποτελούν μέρος του εγχώριου ουσιαστικού δικαίου και η παραβίασή τους ιδρύει λόγο αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμ. 1 του Κ.Πολ.Δ. (ΑΠ 525/2010, ΑΠ 3/2007, ΑΠ 1145/2003). Η συνδρομή των στοιχείων που δικαιολογούν την υποβολή της διαφοράς στο δίκαιο ορισμένης Πολιτείας αποτελεί ζήτημα πραγματικό και, ως εκ τούτου, διαφεύγει τον έλεγχο του Αρείου Πάγου. Υπάγεται, όμως, στον έλεγχο αυτού το αν, τα δεκτά γενόμενα περιστατικά (ιθαγένεια, κατοικία, τόπος κατάρτισης ή εκτέλεσης της σύμβασης κλπ) υπήχθησαν ορθώς στη συγκεκριμένη διάταξη ιδιωτικού διεθνούς δικαίου και, περαιτέρω, εάν η υπαγωγή αυτή επιφέρει ως συνέπεια την εφαρμογή του δικαίου που εφάρμοσε το δικαστήριο (ΑΠ 1145/2003). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 26 ΑΚ, οι ενοχές από αδίκημα διέπονται από το δίκαιο της Πολιτείας όπου διαπράχθηκε το αδίκημα. Κατά την αληθή έννοια της διάταξης αυτής, το δίκαιο της Πολιτείας, στο έδαφος της οποίας διαπράχθηκε το αδίκημα ρυθμίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες ορισμένη πράξη συνιστά αδίκημα, την υποχρέωση προς αποζημίωση, την έκταση αυτής (άρθρ. 914, 297, 298 για την περιουσιακή ζημία και 932 για τη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης ή, σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου, λόγω ψυχικής οδύνης, 931 ΑΚ), την παραγραφή και αν, σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου, τα μέλη της οικογένειάς του έχουν ή όχι εξ ιδίου δικαίου προσωπική αξίωση κατά των υποχρέων (ΑΠ 3/2007, ΑΠ 1145/2003). Δεν είναι όμως η μόνη εφαρμοστέα διάταξη του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Μπορεί να καταστεί αναγκαία η προσφυγή και σε άλλη διάταξη του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Έτσι, για την κρίση του θέματος, αν είναι ή όχι κάποιος μέλος της ίδιας οικογένειας με τον θανατωθέντα, όπως απαιτεί η διάταξη του άρθρου 932 ΑΚ, καθίσταται αναγκαία η εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 13, 14, 17, 18, 22 και 23 ΑΚ (ανάλογα δηλαδή αν πρόκειται για σύζυγο ή τέκνα), ενώ το θέμα του ποιος φέρει τα έξοδα κηδείας συνδέεται με το πρόσωπο εκείνου που είχε υποχρέωση να διατρέφει τον θανατωθέντα και, στην περίπτωση που ο θανών διατρεφόταν εξ ιδίων, με το πρόσωπο του κληρονόμου του (ΑΠ 3/2007). Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 25 ΑΚ, η οποία αναφέρεται στο δίκαιο το οποίο διέπει τις ενοχές από σύμβαση, αυτές ρυθμίζονται από το δίκαιο στο οποίο έχουν υποβληθεί τα μέρη και αν δεν υπάρχει τέτοιο, εφαρμόζεται το δίκαιο που αρμόζει στη σύμβαση από το σύνολο των ειδικών συνθηκών. Το κατά το άρθρο δε 25 ΑΚ εφαρμοστέο δίκαιο διέπει το περιεχόμενο της σύμβασης, ήτοι την έκταση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των μερών. Περαιτέρω, σε περίπτωση ζημιάς από αυτοκινητικό ατύχημα που προκαλείται σε τρίτο στο έδαφος ξένου κράτους ανακύπτει πρόβλημα καθορισμού του εφαρμοστέου δικαίου, που θα καταλάβει τη σύμβαση ασφάλισης αστικής ευθύνης και τις ενδεχόμενες αξιώσεις του θύματος κατά του ασφαλιστή και ιδιαίτερα αν το θύμα έχει άμεση ή ευθεία κατά τούτου αξίωση. Οι βασικές διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των δικαίων των πολιτειών προς τις οποίες ένα βιοτικό συμβάν παρουσιάζει σημεία επαφής αυξάνει το ενδιαφέρον για τον καθορισμό του εφαρμοστέου δικαίου, που θα υποδειχθεί από τον οικείο κανόνα του ελληνικού ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, η προσφυγή στον οποίο είναι επιβεβλημένη εφόσον η περίπτωση εμφανίζει στοιχεία αλλοδαπότητας. Στον χώρο του ελληνικού δικαίου το ζήτημα αμφισβητείται και στην αμφισβήτηση συμβάλλει η εμφανιζόμενη σύνδεση του θέματος με το αδίκημα, η πρόκληση του οποίου δημιουργεί τον λόγο ευθύνης του ασφαλιστή. Το Δικαστήριο τούτο θεωρεί ως ορθότερη την άποψη, ότι εφαρμοστέο είναι το δίκαιο που διέπει τη σύμβαση ασφάλισης, οποιοδήποτε και αν είναι αυτό, όχι δε το δίκαιο της Πολιτείας που συνέβη το ατύχημα, καθόσον ο τόπος του ατυχήματος είναι τυχαίο περιστατικό και δεν επιτρέπεται να βαρύνει αποφασιστικά. Τέλος, στον χώρο της ασφάλισης της αστικής ευθύνης από ατυχήματα αυτοκινήτων (βλ. άρθρ. 10 § 1 του Ν. 489/1976), για την κατάρτιση της σύμβασης σωρευτικής αναδοχής χρέους (ΑΚ 477), ήτοι της περίπτωσης που χωρίς ειδική διαδοχή σε υφιστάμενη υποχρέωση προστίθεται στον πρώτο οφειλέτη και άλλος, δημιουργουμένης έτσι παθητικής εις ολόκληρον ενοχής (ΑΚ 481), απαιτείται σύμπτωση των δηλώσεων βούλησης του ασφαλιστή και του ζημιωθέντος που εμφανίζεται ως δικαιούχος της αποζημίωσης. Η πρόταση για κατάρτιση της σύμβασης υπάρχει και στην έκδοση και κατοχή της πράσινης κάρτας (πιστοποιητικό διεθνούς ασφάλισης) από τον οδηγό του ζημιογόνου αυτοκινήτου και η αποδοχή της πρότασης με την οποία τελειούται η σύμβαση μπορεί να γίνει και με την άσκηση της αγωγής από τον παθόντα. Εφαρμοστέο δε στην περίπτωση αυτή ουσιαστικό δίκαιο, εφόσον πρόκειται για ενοχή από σύμβαση, είναι το υποδεικνυόμενο από την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 25 ΑΚ.-
Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της υπόθεσης προκύπτει, ότι το Εφετείο με την πληττόμενη απόφασή του δίκασε την από 15.10.2009 και με αριθμό κατάθεσης δικογράφου 9759/2009 έφεση των ήδη αναιρεσιβλήτων - εναγόντων κατά της υπ' αριθμ. 1939/2009 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών με την οποία είχε απορριφθεί η από 18.3.2008 και με αριθμό κατάθεσης δικογράφου 3025/2008 αγωγή τους κατά το μέρος που επιδιωκόταν με αυτήν επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης που προήλθε από τον θάνατο συγγενούς των που ήταν υπήκοος Αλβανίας (μητέρα των πρώτου, δευτέρου, πέμπτου, όγδοου, ενδέκατου, δέκατης τέταρτης, δέκατης έβδομης των εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων, πεθερά των τρίτης, έκτης, ένατης, δωδέκατης, δέκατου πέμπτου, δέκατου όγδοου τούτων και γιαγιά των λοιπών εξ αυτών) σε αυτοκινητικό ατύχημα που συνέβη στην Αλβανία στις 15.7.2007 και για το οποίο ευθύνεται ο μη εναγόμενος οδηγός του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, υπήκοος Αλβανίας και μόνιμος κάτοικος Ελλάδας Β. Μ. (ή Μ.), το οποίο ήταν ασφαλισμένο για τις έναντι τρίτων προκαλούμενες κατά την κυκλοφορία του ζημιές στην μόνη εναγόμενη και ήδη αναιρεσείουσα, εδρεύουσα στην Ελλάδα (Αθήνα) ασφαλιστική εταιρία, η οποία είχε χορηγήσει σ' αυτόν πιστοποιητικό διεθνούς ασφάλισης (πράσινη κάρτα) και με την οποία είχε καταρτισθεί, με την έγερση κατ' αυτής της πιο πάνω αγωγής, σωρευτική αναδοχή χρέους. Ακόμη, η ίδια ως άνω αγωγή είχε γίνει εν μέρει δεκτή από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο κατά το μέρος της με το οποίο επιδιωκόταν η επιδίκαση στον πρώτο των εναγόντων και ήδη πρώτο των αναιρεσιβλήτων των εξόδων κηδείας της μητέρας του στα οποία είχε αυτός υποβληθεί. Στην κρίση του δε περί των ανωτέρω είχε προβεί το πρωτοβάθμιο δικαστήριο εφαρμόζοντας το δίκαιο της Αλβανίας, σύμφωνα με όσα ειδικότερα εκτίθενται στην απόφασή του. Το Εφετείο έκρινε ότι για τον προσδιορισμό των προσώπων που είναι δικαιούχοι της αξίωσης για χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης και των εξόδων κηδείας εφαρμόζεται το δίκαιο της Ελλάδος ως το εξ όλων των ειδικών συνθηκών αρμόζον στην ασφαλιστική σύμβαση (και στη σωρευτική αναδοχή χρέους) δίκαιο. Ειδικότερα έκρινε ανελέγκτως ότι τα στοιχεία τα οποία συντρέχουν και δικαιολογούν την υποβολή της διαφοράς στο ελληνικό δίκαιο είναι ότι : 1) τα οχήματα που ενεπλάκησαν στην ένδικη σύγκρουση έφεραν ελληνικές πινακίδες κυκλοφορίας, πράγμα που σημαίνει ότι είχαν μόνιμο τόπο στάθμευσης στην Ελλάδα, και ήταν ασφαλισμένα για τις προς τρίτους ζημιές σε ελληνικές ασφαλιστικές εταιρίες, 2) ο οδηγός του ζημιογόνου αυτοκινήτου και υπαίτιος του ενδίκου ατυχήματος, ως και οι 1ος, 2ος, 3η, 4(α) και 4(β) εκ των αναιρεσιβλήτων - εναγόντων κατοικούν και εργάζονται μονίμως στην Ελλάδα, 3) η έδρα της εναγόμενης και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας, η οποία είχε ασφαλίσει το ζημιογόνο όχημα και για ζημιές που θα προκαλούσε στην αλλοδαπή, είναι στην Αθήνα, 4) η πρόταση και η αποδοχή για κατάρτιση της ασφαλιστικής σύμβασης και εκείνης της (σωρευτικής) αναδοχής χρέους έγιναν στην Ελλάδα, 5) ο τόπος εκτέλεσης της σύμβασης είναι στην Ελλάδα και 6) η γλώσσα και η γραφή της σύμβασης είναι η ελληνική. Τα ανωτέρω υπό του δικαστηρίου εκείνου (εφετείου) δεκτά γενόμενα περιστατικά υπήχθησαν στη διάταξη του άρθρου 25 ΑΚ και η υπαγωγή αυτή επέφερε ως συνέπεια την εφαρμογή του ελληνικού δικαίου που εφάρμοσε το δικαστήριο. Στη συνέχεια δε με βάση το ελληνικό δίκαιο εφάρμοσε το άρθρο 932 ΑΚ, το οποίο προβλέπει ότι μπορεί να επιδικαστεί χρηματική ικανοποίηση στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης και αφού έλαβε υπόψη α) τον κύκλο των προσώπων που ανήκει στην οικογένεια του θύματος και έχει προσδιοριστεί νομολογιακά με ερμηνεία της αόριστης νομικής έννοιας της οικογένειας, χωρίς να έχει αμφισβητηθεί στην ένδικη υπόθεση η εγκυρότητα ή όχι της ύπαρξης συγγενικής σχέσης ώστε να προκύψει ανάγκη προσφυγής στις διατάξεις των άρθρων 13, 14, 17, 18, 22 και 23 ΑΚ, και β) τα στοιχεία εκείνα τα οποία προσδιορίζουν το ύψος της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης, προέβη στην για τον λόγο τούτο επιδίκαση των ειδικότερα μνημονευομένων σ' αυτήν (εφετειακή απόφαση) ποσών για ένα έκαστο των εναγόντων. Τέλος, και κατ' εφαρμογή πάντοτε του ελληνικού δικαίου, επιδίκασε στον πρώτο ενάγοντα, γιό της παθούσας κατά το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα, τα έξοδα κηδείας, τα οποία είχε αυτός καταβάλει. Με βάση λοιπόν τις ανωτέρω παραδοχές του το Εφετείο έκανε δεκτή ως βάσιμη και κατ' ουσία την προαναφερόμενη έφεση των εναγόντων και αφού εξαφάνισε την κατ' εφαρμογή του αλβανικού δικαίου αντιθέτως κρίνασα κατά τα μέρη αυτά απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου έκανε δεκτή εν μέρει και κατά τούτο την ένδικη αγωγή.
Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις προαναφερόμενες διατάξεις ιδιωτικού διεθνούς δικαίου και ειδικότερα εκείνη του άρθρου 25 ΑΚ, εφόσον πρόκειται εδώ ενοχή από σύμβαση (ασφάλισης και σωρευτικής αναδοχής χρέους) και τα αντιθέτως υποστηριζόμενα με τον από το άρθρο 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ. πρώτο λόγο της αναίρεσης με τον οποίο, κατά την προσήκουσα εκτίμηση του όλου περιεχομένου του, προσάπτεται στο Εφετείο η πλημμέλεια της εσφαλμένης εφαρμογής του άρθρου 25 ΑΚ και εντεύθεν του ελληνικού δικαίου και παράλληλα της εσφαλμένης μη εφαρμογής του άρθρου 26 ΑΚ και εντεύθεν της μη εφαρμογής του αλβανικού δικαίου, το οποίο - σημειωτέον - δεν γνωρίζει τον θεσμό της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης και το οποίο, όσον αφορά τα έξοδα της κηδείας, κατανέμει αυτά μεταξύ όλων των εξ αδιαθέτου κληρονόμων της πρώτης τάξης, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Αβάσιμος, εξάλλου, και απορριπτέος είναι και ο από το άρθρο 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ. δεύτερος λόγος της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο, κατ' εκτίμηση του όλου περιεχομένου του, προσάπτεται στο Εφετείο η πλημμέλεια της ανεπαρκούς, ασαφούς και αντιφατικής αιτιολογίας σχετικά με την εφαρμογή της ενοχής από τη σύμβαση (ΑΚ 25) και όχι εκείνης από την αδικοπραξία (ΑΚ 26). Τούτο δε (απόρριψη του λόγου αυτού ως αβασίμου), διότι τα ληφθέντα υπόψη από το Εφετείο για την εφαρμογή του άρθρου 25 ΑΚ στοιχεία, τα οποία προαναφέρθηκαν και η συνδρομή των οποίων διαφεύγει τον έλεγχο του Αρείου Πάγου, όπως και τα στοιχεία που αφορούν την κατάρτιση της ασφαλιστικής σύμβασης και εκείνης της σωρευτικής αναδοχής χρέους, εκτίθενται κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις. Κατόπιν τούτων πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του για την άσκηση αυτής κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου (άρθρ. 495 § 4 Κ.Πολ.Δ., όπως η § 4 προστέθηκε με το άρθρο 12 § 2 του Ν. 4055/2012 και ισχύει, σύμφωνα με το άρθρο 113 του νόμου αυτού, από 2.4.2012) και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσίβλητων, που έχουν καταθέσει και προτάσεις (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 28.7.2012 και με αριθμό κατάθεσης 750/2012 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 3118/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, ειδικής διαδικασίας αυτοκινήτων.-
Διατάσσει την εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του για την άσκηση της αναίρεσης κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου.- Και
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσίβλητων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.-
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 7 Ιουνίου 2013.
Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 12 Ιουλίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή