Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 1367 / 2009    (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας επάρκεια, Αποδεικτικά μέσα, Απάτη, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία.




Περίληψη:
Αιτιολογία καταδικαστικής αποφάσεως εσφαλμένη εφαρμογή νόμου. Αρκεί να αναφέρονται (και) τα αποδεικτικά μέσα. Χωρίς να απαιτείται να εκτίθεται, τι προέκυψε χωριστά από το καθένα Απάτη ιδιαίτερα μεγάλης αξίας. Απορρίπτει αναίρεση.




Αριθμός 1367/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Ε' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα- Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Μαΐου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Βλάσση (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκία Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Απόστολο Γκέκα, περί αναιρέσεως της 280/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας.
Με πολιτικώς ενάγοντα τον ..., που δεν παρέστη στο ακροατήριο.

Το Τριμελές Εφετείο Λάρισας, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 18 Μαρτίου 2009 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 456/2009.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκειμένη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτουμένη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγον αναιρέσεως εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Δ' ιδίου Κώδικος, όταν αναφέρονται σ'αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία απεδείχθησαν από την ακροαματική διαδικασία και από τα οποία το δικαστήριο που την εξέδωσε συνήγαγε την ύπαρξη των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος για το οποίο κατεδικάσθη ο κατηγορούμενος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία προέκυψαν τα περιστατικά αυτά και οι νομικοί συλλογισμοί με βάση τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη. Δια την ύπαρξη τοιαύτης αιτιολογίας είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα κατ'είδος γενικώς, χωρίς να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά εξ ενός εκάστου αυτών. Ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ των, ούτε απαιτείται να ορίζεται ποίο βαρύνει περισσότερο για τον σχηματισμό της δικαστικής κρίσεως. Απαιτείται μόνο να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβεν υπ'όψη του και συνεξετίμησε για τον σχηματισμό της δικανικής του πεποιθήσεως όλα τα αποδεικτικά στοιχεία και όχι μόνο μερικά εξ αυτών κατ'επιλογήν, όπως αυτό επιβάλλουν οι διατάξεις των άρθρων 177 παρ.1 και 178 ΚΠΔ. Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Ε ΚΠΔ, λόγον αναιρέσεως της καταδικαστικής αποφάσεως συνιστά η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει στο νόμο έννοια διαφορετική από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη είναι η εφαρμογή αυτού, όταν το δικαστήριο χωρίς να παρερμηνεύει το νόμο δεν υπάγει στην αληθινή έννοιά του τα πραγματικά περιστατικά που δέχεται ότι προέκυψαν, καθώς και όταν η σχετική διάταξη παρεβιάσθη εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του σκεπτικού προς το διατακτικό της και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος της ορθής εφαρμογής της ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, οπότε η απόφαση στερείται νομίμου βάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Εφετείο Λάρισας, δικάσαν κατ'έφεση, με την προσβαλλομένη υπ'αριθμ. 280/2009 απόφασή του, εδέχθη, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του περί τα πράγματα, με αναφορά κατ'είδος όλων των αποδεικτικών μέσων, τα εξής πραγματικά περιστατικά: "... Ειδικότερα αποδείχθηκε ότι στο Δ.Δ. ... στις 2 Σεπτεμβρίου 2002, ο κατηγορούμενος με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος παράνομο περιουσιακό όφελος έβλαψε, ξένη περιουσία πείθοντας κάποιον σε πράξη με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών, ενώ η ζημία που προξενήθηκε από την πράξη αυτή ήταν ιδιαίτερα μεγάλη. Συγκεκριμένα, στον ως άνω τόπο και χρόνο, όντας κτηνοτρόφος πώλησε στην εγκαλούντα ..., ο οποίος είναι τυροκόμος, ολόκληρη την παραχθησόμενη παραγωγή γάλακτος της κτηνοτροφικής περιόδου 2002-2003 διαβεβαιώνοντας ταυτόχρονα αυτόν ψευδώς ότι δεν είχε ήδη πωλήσει σε άλλον, ενώ η αλήθεια ήταν ότι την είχε ήδη προπωλημένη με ιδιωτικό συμφωνητικό στην γαλακτοβιομηχανία με την επωνυμία ΜΕΒΓΑΛ Α.Ε, εν συνεχεία του παρέστησε εν γνώσει του ψευδώς ότι είναι άτομο φερέγγυο και δη ότι έχει στην κυριότητά του σπίτι, χωράφια και μεγάλη ακίνητη περιουσία, καθώς και διαμέρισμα στη ..., τα οποία είναι ελεύθερα, χωρίς βάρη και ούτε με άλλο τρόπο δεσμευμένα από κανένα, καθώς επίσης και ότι έχει στην κυριότητά του τα πρόβατα του κοπαδιού του, τα οποία και αυτά δε φέρουν κανένα νομικό βάρος, ενώ η αλήθεια ήταν πως ολόκληρη η περιουσία του κατηγορουμένου ήταν δεσμευμένη από τις Τράπεζες, τα δε πρόβατα ήταν κατεσχημένα, κι ως εκ τούτου ουδόλως επρόκειτο για άτομο φερέγγυο. Με τις προαναφερόμενες ψευδείς παραστάσεις, στις οποίες προέβη με σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του παράνομο περιουσιακό όφελος, παραπλάνησε. τον ανωτέρω εγκαλούντα ο οποίος πεισθείς περί της ουσιαστικής βασιμότητας των ως άνω διαβεβαιώσεων και της φερεγγυότητάς του, του έδωσε την ίδια ημέρα ως προκαταβολή για το γάλα που του πώλησε και διαβεβαίωσε ότι θα του παρέδιδε καθημερινά κατά την κτηνοτροφική περίοδο 2002-2003, το ποσό των 29.999 ευρώ. Με τον τρόπο αυτό έβλαψε την περιουσία του εγκαλούντος κατά το προαναφερόμενο ποσό με δική του αντίστοιχη παράνομη ωφέλεια στην οποία απαρχής απέβλεπε, η δε ως άνω ζημία είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Επομένως πρέπει ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί ένοχος με την ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ 2α του Π Κ, καθόσον αποδείχθηκε ότι μέχρι το χρόνο τελέσεως της πράξεως έζησε έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή".
Με τις παραδοχές αυτές το δικαστήριο, διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφασή του ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ'αυτήν με πληρότητα και σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία απεδείχθησαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της απάτης ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας, για το οποίο και κατεδικάσθη ο αναιρεσείων κατηγορούμενος, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς και τους νομικούς συλλογισμούς με βάση τους οποίους υπήγαγε τα περιστατικά αυτά στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ.1, 27 και 386 παρ.1 ΠΚ, χωρίς ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου να τις παραβιάσει, με ελλιπή ή αντιφατική και με λογικά κενά αιτιολογία και να στερήσει ούτω την απόφασή του νομίμου βάσεως. Ειδικότερα αναφέρονται σ'αυτήν όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία ελήφθησαν υπ' όψη για την ενοχή του κατηγορουμένου, χωρίς να είναι απαραίτητο να αναφέρεται από ποίο συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο απεδείχθη το συγκεκριμένο πραγματικό περιστατικά, ως προαναφέρθη, ο σκοπός της αποκομίσεως του ανωτέρω περιουσιακού του κατηγορουμένου-αναιρεσείοντος οφέλους, με την αντίστοιχη βλάβη της περιουσίας του εγκαλούντος ως και τα ψευδή γεγονότα τα οποία εν γνώσει παρέστησεν εις τον τελευταίον ως αληθή.
Συνεπώς οι σχετικοί μόνοι λόγοι της αιτήσεως, περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι. Κατ'ακολουθίαν αυτών, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως ως αβάσιμη, καταδικασθεί δε ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την υπ'αριθμ. 8/18 Μαρτίου 2009 αίτηση του ..., για αναίρεση της υπ'αριθμ. 280/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εξ ευρώ διακοσίων είκοσι (220).
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Μαΐου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 4 Ιουνίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή