Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 442 / 2013    (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)



Αριθμός 442/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Δημητρούλα Υφαντή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Ιαναουαρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντα: Ι. Σ. του Χ., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου του Λαμπρινής Κουλούρη, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Της αναιρεσιβλήτου: Ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "Donau Allgemeine Versicherungs-Aktiengesellschaft" που εδρεύει στην ... νομίμως εκπροσωπούμενης, η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Χρήστο Καραμανώφ, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-10-2007 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 134/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2352/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί o αναιρεσείων με την από 4-10-2010 αίτησή του.
Εκδόθηκε η 152/2012 απόφαση του Αρείου Πάγου με την οποία κρίθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της υπόθεσης και την επανέφερε για συζήτηση ο αναιρεσείων με την από 8-3-2012 κλήση του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γρηγόριος Κουτσόπουλος, ανέγνωσε την από 11-11-2011 έκθεσή της κωλυομένης να συμμετάσχει στην σύνθεση Αρεοπαγίτου Βασιλικής Θάνου-Χριστοφίλου, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή κατά τους πρώτο, δεύτερο και τέταρτο λόγους αυτής, η αιτίαση για αναίρεση της 2352/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ο Κανονισμός (Ε.Κ) με αριθμό 44/201 του Συμβουλίου της 22 Δεκεμβρίου 2000 για τη διεθνή δικαιοδοσία την αναγνώριση και την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές υποθέσεις στο άρθρο 9 ορίζει τα ακόλουθα: 1. Ο ασφαλιστής που έχει την κατοικία του στο έδαφος κράτους - μέλους μπορεί να εναχθεί α) ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους - μέλους, όπου έχει την κατοικία του ή β) σε άλλο κράτος-μέλος, εφ' όσον την αγωγή έχει ασκήσει ο αντισυμβαλλόμενος του ασφαλιστή, ο ασφαλισμένος, ή ο δικαιούχος, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου ο ενάγων έχει την κατοικία ή ... γ)..., 2...". Εξ άλλου στο άρθρο 11 του άνω Κανονισμού (αρθρ.10 Συμβάσεως Βρυξελλών) με τίτλο "προσεπίκληση και ευθεία αγωγή" ορίζονται τα ακόλουθα: 1) Σε υποθέσεις ασφάλισης αστικής ευθύνης, ο ασφαλιστής μπορεί επίσης να προσεπικληθεί ενώπιον του δικαστηρίου που έχει επιληφθεί της αγωγής του ζημιωθέντος κατά του ασφαλισμένου, αν το δίκαιο του δικαστηρίου το επιτρέπει. 2)Οι διατάξεις των αρθρ. 8, 9 και,10 εφαρμόζονται σε περίπτωση ευθείας αγωγής του ζημιωθέντος κατά του ασφαλιστή, εφ' όσον η ευθεία αγωγή επιτρέπεται". Εν όψει της παραπομπής της παρ. 2 του άρθρου 11 του άνω Κανονισμού στο αρθρ. 9 του ιδίου Κανονισμού γεννήθηκε το ζήτημα κατά πόσο ο ζημιωθείς σε αυτοκινητικό ατύχημα δύναται να χαρακτηρισθεί ως δικαιούχος κατά την έννοια της β' περιπτώσεως της παρ.•1 του αρθρ. 9 του Κανονισμού. Η ερμηνευτική αυτή εκδοχή είναι πρόδηλο ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ζημιωθέντος, αφού για την περίπτωση που αυτός χρειασθεί να ασκήσει αγωγή για την διεκδίκηση των αξιώσεων του έχει τη δυνατότητα να εγείρει αυτή και ενώπιον δικαστηρίου της χώρας της κατοικίας του με προφανή τα εντεύθεν γι' αυτόν πλεονεκτήματα. Εν όψει δε της αμφισβητήσεως που δημιουργήθηκε για το ανωτέρω ζήτημα το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ) ύστερα από την αποστολή σχετικού ερωτήματος από το γερμανικό Ακυρωτικό αποφάνθηκε ως ακολούθως:
Η παραπομπή του άρθρου 11 παρ. 2 του Κανονισμού (Ε.Κ.) 44/2001 του Συμβουλίου της 22-12-2000 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις στο άρθρο 9 παρ.1 στοιχείο β'του κανονισμού αυτού πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια, ότι ο ζημιωθείς μπορεί να ασκήσει ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου της κατοικίας του σε κράτος - μέλος ευθεία αγωγή κατά του ασφαλιστή, εφόσον το οικείο δίκαιο επιτρέπει την άσκηση τέτοιας αγωγής και ο ασφαλιστής έχει την έδρα του στο έδαφος κράτους - μέλους. Ήδη τέτοια ρύθμιση εισάγεται με το άρθρο 5 της πέμπτης Κοινοτικής Οδηγίας της 11-5-2005, η οποία θα έπρεπε να καταστεί εσωτερικό δίκαιο μέχρι 11-6-2007 και ήδη ενσωματώθηκε στο Ελληνικό Δίκαιο με το Ν.3746/16-2-2009. Με βάση τα όσα προεκτέθηκαν ο αλλοδαπός ασφαλιστής του ζημιογόνου στην αλλοδαπή αυτοκινήτου μπορεί να εναχθεί από τον παθόντα και μόνιμο κάτοικο της Ελλάδος ενώπιον Ελληνικού δικαστηρίου με αίτημα επιδίκαση αποζημιώσεως για τη ζημία την οποία υπέστη από αυτό. Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του δέχθηκε ότι: ο ενάγων-εφεσίβλητος και νυν αναιρεσείων (κάτοικος …) ζητούσε, με την κρινόμενη αγωγή του να του επιδικασθεί αποζημίωση, προς αποκατάσταση των ζημιών που υπέστη, εξ αιτίας του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος, που προκλήθηκε, την 6-12-2005, στην πόλη … της …, από υπαιτιότητα του οδηγού του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ελκυστήρα, συνδεδεμένου με το επικαθήμενο ... (με τόπο συνήθους στάθμευσης στην …), το οποίο (ζημιογόνο όχημα) ήταν ασφαλισμένο στην εναγομένη -εκκαλούσα- νυν αναίρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία, που εδρεύει στη …, η οποία ευθύνεται, προς αποκατάσταση των ζημιών του ενάγοντα κατά τα αρθ. 361 και 477 ΑΚ., διότι ο υπαίτιος οδηγός του ζημιογόνου οχήματος κατέθεσε βεβαίωση ασφάλισης αυτού, η οποία ενέχει πρόταση της ασφαλίζουσας αυτό εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, για τη σύναψη σωρευτικής αναδοχής χρέους, την οποία αποδέχθηκε ο ζημιωθείς-ενάγων, με την άσκηση της ένδικης αγωγής του. Δέχθηκε, επίσης, ότι "η ένδικη αγωγή, παραδεκτώς, φέρεται προς εκδίκαση ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου, το οποίο, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν έχει δικαιοδοσία προς εκδίκαση της, δεδομένου του ότι, ο αλλοδαπός ασφαλιστής του ζημιογόνου στην αλλοδαπή αυτοκινήτου, μπορεί να εναχθεί από τον παθόντα και μόνιμο κάτοικο της Ελλάδος, ενώπιον του Ελληνικού δικαστηρίου, με αίτημα επιδίκαση αποζημιώσεως για τη ζημία την οποία υπέστη από αυτό, στην προκείμενη δε περίπτωση η ένδικη αγωγή στρέφεται κατά της αλλοδαπής ασφαλιστικής εταιρίας με έδρα την …, στην οποία ήταν ασφαλισμένο το ζημιογόνο αυτοκίνητο για ατύχημα, το οποίο έγινε στην …, ασκείται δε (η αγωγή) από τον κύριο του ζημιωθέντος αυτοκινήτου, ο οποίος είναι μόνιμος κάτοικος της Ελλάδας". Και αμέσως στη συνέχεια, δέχθηκε ότι "Περαιτέρω όμως η ένδικη αγωγή σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν και έχοντας ως βάση τη σωρευτική αναδοχή χρέους εκ μέρους της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας, τυγχάνει, μη νόμιμη και ως εκ τούτου απορριπτέα, αφού όπως προαναφέρθηκε απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή της παρ. 6 του άρθρου 43 του Ν. 2696/1999, είναι να έχει τελεσθεί στην Ελλάδα το οδικό τροχαίο ατύχημα από το οποίο προέρχονται οι απαιτήσεις του ενάγοντος". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο έκρινε ότι η ένδικη αγωγή ήταν απορριπτέα ως μη νόμιμη. Με την κρίση του αυτή όμως παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 361, 477 ΑΚ και 43 παρ.6 του Κ.Ο.Κ., τις οποίες έκρινε ως μη εφαρμοστέες στην προκειμένη περίπτωση, με την εσφαλμένη αιτιολογία ότι αυτές έχουν εφαρμογή μόνον όταν το τροχαίο ατύχημα τελείται στην Ελλάδα και όχι στο έδαφος άλλου κράτους - μέλους. Επομένως, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αριθμ.1 ΚΠολΔ πλημμέλεια και συνεπώς οι σχετικοί πρώτος, δεύτερος και τέταρτος λόγοι αναιρέσεως είναι βάσιμοι και πρέπει να γίνουν δεκτοί. Κατόπιν αυτών πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ, όπως ήδη ισχύει) και να καταδικαστεί η αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος που κατέθεσε προτάσεις (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 2352/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.
Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και
Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3000) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Φεβρουαρίου 2013.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 14 Μαρτίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή