Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 902 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Αποδεικτικά μέσα, Εφέσεως απαράδεκτο.




Περίληψη:
Απόρριψη έφεσης από το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο ως εκπρόθεσμης. Δεκτή η αναίρεση για έλλειψη αιτιολογίας. Δεν λήφθηκαν υπόψη ούτε αξιολογήθηκαν η κατάθεση του μάρτυρα που εξετάσθηκε και τα έγγραφα που προσκομίσθηκαν και αναγνώστηκαν. Αναιρεί και παραπέμπει.




Αριθμός 902/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Στ' Ποινικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή - Εισηγητή και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Δεκεμβρίου 2008, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευτέρπης Κουτζαμάνη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ...., κατοίκου ....., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χριστόφορο Καπαρουνάκη, περί αναιρέσεως της 6084/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών.

Το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 16 Οκτωβρίου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1782/2007.

Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Κατά τις διατάξεις του άρθρου 476 παρ. 1 και 2 του Κ.Π.Δ., το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων, και όταν ασκήθηκε εκπροθέσμως, κατά δε της απόφασης που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, είναι επιτρεπτή η άσκηση αναίρεσης, για όλους τους λόγους που αναφέρονται περιοριστικά στη διάταξη του άρθρου 510 του ίδιου Κώδικα, μεταξύ των οποίων και η έλλειψη αιτιολογίας, με την προϋπόθεση ότι αυτοί αναφέρονται στην ορθότητα της κρίσης για το απαράδεκτο. Εξάλλου, η απόφαση με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της έφεσης ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης άσκησής του, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, εκ της ελλείψεως της οποίας ιδρύεται ο λόγος αναίρεσης εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του Κ.Π.Δ., πρέπει να διαλαμβάνει το χρόνο της επίδοσης στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση απόφασης και εκείνου της άσκησης αυτής, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση. Χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επίδοσης, εκτός αν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επίδοσης ή ανωτέρας βίας, εκ της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία (του άρθρου 473 παρ. 1 Κ.Π.Δ.), οπότε, η αιτιολογία, πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά (ποιν. ΟΛ. Α.Π. 6 και 7/1994, 4/1995). Περαιτέρω, πρέπει να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα, στην αξιολόγηση των οποίων προέβη το Δικαστήριο, για να καταλήξει στην κρίση του για την απόρριψη της εφέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ' αρ. 6084/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, δίκη κατά την οποία ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος εκπροσωπήθηκε από συνήγορο, με αυτήν απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης άσκησής της, η έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ' αρ. 14.789/2005 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία αυτός καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης οκτώ (8) μηνών, η οποία μετατράπηκε σε χρηματική προς 4,40 Ευρώ ημερησίως, για την αξιόποινη πράξη της απάτης ενώπιον Δικαστηρίου. Ως αιτιολογία, για την απόρριψη της έφεσης αυτής, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, διέλαβε, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, τα εξής: "Στην προκειμένη περίπτωση, ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε ερήμην, με την απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, η οποία έχει αριθμό 14.789/05. Η απόφαση αυτή του κοινοποιήθηκε στις .... όπως προκύπτει από το αποδεικτικό επίδοσης του ..... Αστ/κα του Α.Τ. .... που βρίσκεται στη δικογραφία και άσκησε την κρινόμενη έφεση στις 30-4-2007, δηλαδή μετά την πάροδο της νόμιμης 30ήμερης προθεσμίας και χωρίς να αναφέρει στο έγγραφο της έφεσης βάσιμο λόγο που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή της. Ειδικότερα του κοινοποιήθηκε η εκκαλουμένη την παραπάνω ημεροχρονολογία ως αγνώστου διαμονής στο Δήμαρχο ......, λόγω του ότι κατά τα εκτιθέμενα στο αποδεικτικό αυτό ήταν απών αυτός της τελευταίας γνωστής κατοικίας, ήτοι "....." και άγνωστης διαμονής. Η επίδοση αυτή στην παραπάνω διεύθυνση όπου διέμενε και το 2003 και αυτή είχε δηλωθεί από τον κατηγορούμενο σε πολλά δικόγραφα, ήταν νομότυπη, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 154 παρ. 2 και 156 Κ.Π.Δ., παρά τα όσα αντίθετα και αόριστα επικαλείται στην έφεσή του (ότι ουδέποτε έγινε επίδοση, άλλως η επίδοση ήταν μη νόμιμη), ενώ δεν αποδείχθηκε ότι η επικαλούμενη (όχι με το εφετήριο), αλλά ενώπιον του ακροατηρίου, νέα διεύθυνση κατοικίας του, ήτοι ".....", ήταν γνωστή στην Εισαγγελική Αρχή με κάποιο τρόπο αλλά αντίθετα "άγνωστη", ενώ από κανένα στοιχείο δεν αποδείχθηκε ότι συνέτρεξαν στο πρόσωπο του κατηγορουμένου ανυπέρβλητα αίτια ή άλλοι λόγοι ανώτερης βίας, ώστε να μην μπορέσει να ασκήσει εμπρόθεσμα την έφεσή του και έτσι αυτή είναι απορριπτέα ως εκπρόθεσμη, κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 154 παρ. 2, 156, 473, 474, 476 Κ.Π.Δ.". Από το περιεχόμενο όμως του ως άνω σκεπτικού σαφώς προκύπτει ότι το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, προκειμένου να καταλήξει στην προαναφερόμενη απορριπτική κρίση του, στηρίχθηκε αποκλειστικώς μόνο στο περιεχόμενο της έφεσης και στο αποδεικτικό επίδοσης του Αστυφύλακα του Α.Τ. ...., ...., χωρίς να λάβει υπόψη του και να αξιολογήσει το περιεχόμενο της κατάθεσης του εξετασθέντος μάρτυρος ...., που προτάθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του αναιρεσείοντος, η οποία περιέχεται στα πρακτικά της δίκης, καθώς και τα προσκομισθέντα από τον αναιρεσείοντα έγγραφα, τα οποία και αναγνώσθηκαν. Μάλιστα, το γεγονός αυτό (της μη λήψης υπόψη και αξιολόγησης των λοιπών αποδεικτικών μέσων) ενισχύεται και από το ότι τα ως άνω αποδεικτικά μέσα δεν μνημονεύονται καθόλου στην αρχή του σκεπτικού της προσβαλλόμενης απόφασης. Με αυτό το περιεχόμενο η αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, διότι δεν πληροί τις απαιτούμενες από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Π.Δ., προϋποθέσεις αξιολόγησης όλων των αποδεικτικών μέσων. Επομένως, είναι βάσιμος ο μοναδικός λόγος της ένδικης αίτησης αναίρεσης, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' Κ.Π.Δ., και πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από δικαστές άλλους, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως (άρ. 519 Κ.Π.Δ.).


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την υπ' αρ. 6084/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών.
Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από Δικαστές άλλους, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως.-
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Ιανουαρίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 31 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή