Αυτόματη μετάφραση - Automatic translation (Google translate)

<< Επιστροφή

Απόφαση 2051 / 2009    (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Θέμα
Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Αποδεικτικά μέσα.




Περίληψη:
Αναιρείται η απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, διότι δεν αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία προέκυψαν τα περιστατικά που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος.




ΑΡΙΘΜΟΣ 2051/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια - Εισηγητή, Ιωάννη Παπουτσή και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Θάνου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου X, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Χαρμάνη, περί αναιρέσεως της 93/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βόλου.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Βόλου, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 10 Απριλίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 719/2008.
Αφού άκουσε
Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ, κατά το άρθρο 70 παρ. 1 του Νόμου 998/1979 "περί προστασίας των δασών και των δασικών εν γένει εκτάσεων της χώρας", όπως η διάταξη αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο 29 παρ. 1 του Νόμου 2081/1992 "όποιος εκχερσώνει, υλοτομεί αποψιλωτικά ή καλλιεργεί έκταση δημόσια ή ιδιωτική που κηρύχτηκε αναδασωτέα" τιμωρείται με τη διαλαμβανόμενη στην ίδια διάταξη ποινή. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 41 παρ. 1 του ίδιου ως άνω Νόμου "η κήρυξη εκτάσεων ως αναδασωτέων ενεργείται δι' αποφάσεως του οικείου Νομάρχου καθοριζούσης σαφώς τα όρια της εκτάσεως η οποία κηρύσσεται αναδασωτέα και συνοδευομένης υποχρεωτικώς υπό σχεδιαγράμματος, το οποίον δημοσιεύεται εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως". Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι η ύπαρξη αποφάσεως του Νομάρχη με το αμέσως ανωτέρω περιεχόμενο πρέπει να καθορίζεται με σαφήνεια στην καταδικαστική απόφαση για το έγκλημα της εκχερσώσεως αναδασωτέας δημόσιας ή ιδιωτικής εκτάσεως. Εξάλλου, έλλειψη της από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της καταδικαστικής αποφάσεως, η οποία ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα, υπάρχει, όταν δεν εκτίθεται σ' αυτήν, με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, που προέκυψαν από τη διαδικασία, σχετικά με την αποδιδόμενη στον κατηγορούμενο αξιόποινη πράξη, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία συνήγαγε το δικαστήριο τα περιστατικά αυτά και οι σκέψεις με τις οποίες έκρινε ότι υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις για την ενοχή του κατηγορουμένου. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικά κατά το είδος τους, χωρίς να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από το καθένα από αυτά. Ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους, ούτε απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βαρύνει περισσότερο για το σχηματισμό της δικαστικής κρίσεως. Απαιτείται μόνο να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε για τον σχηματισμό της δικανικής του πεποιθήσεως όλα τα αποδεικτικά στοιχεία - και όχι μόνο μερικά από αυτά κατ' επιλογή - όπως αυτό επιβάλλεται από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 177 παρ. 1 και 178 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (Ολ. ΑΠ 1/2005). Στην προκείμενη περίπτωση με την προσβαλλομένη υπ' αριθ. 93/2008 απόφασή του το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Βόλου, που δίκασε κατ' έφεση και κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο - αναιρεσείοντα για παράβαση του άρθρου 7061 του Ν. 998/1979 προκειμένου να καταλήξει στην περί ενοχής του κατηγορουμένου κρίση του, δέχθηκε τα επόμενα "Με τις με αριθμούς ..., ... και ... αποφάσεις του Νομάρχη Μαγνησίας κηρύχθηκαν αναδασωτέες με σκοπό την αποκατάσταση της βλάστησης από την παράνομη εκχέρσωση με φυσική αναγέννηση αντίστοιχα διακατεχόμενης έκτασης 12.240 στρεμμάτων, που βρίσκεται στη θέση ... της Κοινότητας ..., διακατεχόμενης έκτασης 4.715 στρεμμάτων, που βρίσκεται στη θέση ... της Κοινότητας ... και διακατεχόμενης δασικής έκτασης ενός στρέμματος και 360 τ.μ. που βρίσκεται στη θέση ... της Κοινότητας ... . Ενόψει της μη προσκόμισης από τον κατηγορούμενο αποφάσεως του Διοικητικού δικαστηρίου με την οποία να έχουν αναγνωριστεί άκυρες οι ανωτέρω αποφάσεις του Νομάρχη Μαγνησίας και κατ' επέκταση οι αποφάσεις του Δασάρχη Μαγνησίας, ο περί του αντιθέτου ισχυρισμός του κατηγορουμένου κρίνεται απορριπτέος ως αβάσιμος. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος καλλιεργεί συνεχώς από το έτος 1981 μέχρι και το μήνα Ιούλιο 2002 την ανωτέρω αναδασωτέα έκταση, συνολικού εμβαδού 18.315 στρεμμάτων και ειδικότερα ότι το μήνα Ιούλιο του έτους 2002 έκοψε την υπόροφη βλάστηση και με τον τρόπο αυτό δεν επιτρέπει την ανάπτυξη της δασικής βλάστησης. Παρ' ότι δε έχουν γίνει αλλεπάλληλες μηνύσεις και έχει επιβληθεί πρόστιμο, ο κατηγορούμενος εξακολουθεί να εκχερσώνει και να καλλιεργεί την ανωτέρω έκταση. Εξάλλου δεν αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος έχει τίτλο ιδιοκτησίας του επιδίκου ακινήτου προ του έτους 1940 και ότι καλλιεργεί αυτό από το έτος 1985. Μετά ταύτα κρίνεται ότι πρέπει να κηρυχθεί ένοχος της αποδιδόμενης σ' αυτόν πράξεως της παράβασης του άρθρου 70 του Ν. 998/79, την οποία όμως τέλεσε από μη ταπεινά αίτια και ως εκ τούτου πρέπει να του αναγνωριστεί το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ. 2β' του Π.Κ.". Με τις παραδοχές αυτές, το Δικαστήριο δεν διέλαβε στην απόφαση του την κατά τις άνω διατάξεις ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού δεν αναφέρει παντάπασι από ποια αποδεικτικά μέσα προέκυψαν τα πραγματικά περιστατικά τα οποία δέχθηκε ως αποδεικνυόμενα, για τη συνδρομή των στοιχείων που θεμελιώνουν την πράξη για την οποία κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο, αν και από την επισκόπηση των πρακτικών της αποφάσεως προκύπτει ότι εξετάσθηκε μάρτυρας, αναγνώσθηκαν έγγραφα και απολογήθηκε ο κατηγορούμενος.
Επίσης δεν αναφέρεται στην προσβαλλόμενη απόφαση εάν οι μνημονευόμενες σ' αυτήν αποφάσεις του Νομάρχη Μαγνησίας, με τις οποίες κηρύχθηκαν ως αναδασωτέες οι διακατεχόμενες δασικές εκτάσεις, δημοσιεύτηκαν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, προϋπόθεση, η οποία συνιστά συστατικό στοιχείο της ισχύος των αποφάσεων αυτών, ενώ συγχρόνως δεν προσδιορίζεται αν οι αποφάσεις αυτές του Νομάρχη συνοδεύονταν από σχεδιαγράμματα των εκτάσεων αυτών, στα οποία να καθορίζονται λεπτομερώς τα όρια των τελευταίων, προς αποφυγή συγχύσεως με τα όμορα ιδιωτικά ακίνητα.
Συνεπώς, ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας συναφής πρώτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη αιτιολογίας, είναι βάσιμος και πρέπει, κατά παραδοχή αυτού, οπότε παρέλκει η έρευνα και του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, παραπεμφθεί δε η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο που την εξέδωσε, αφού είναι δυνατή η συγκρότηση του από άλλους δικαστές από εκείνους που την εξέδωσαν (άρθρο 519 Κ.Π.Δ.).

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Αναιρεί την 93/2008 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βόλου.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιουνίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Οκτωβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

<< Επιστροφή